Szanuję każdą religię, każdą wiarę, każdego wyznawcę. Szanuję również ateistów i agnostyków. Uwazam, że to wspaniałe, że mamy wybór, wolną wolę i możemy iść taką drogą, jaką czuje nasza dusza.
To, czego nie lubię, to gdy ktoś próbuje mnie przekonywać, że jego droga jest jedyną słuszną. Dla Ciebie, owszem, ale nie dla wszystkich ludzi na świecie. Niestety, zauważyłam tendencję u Chrześcijan, do próby nawrócenia wszystkich wokół na ich wiarę. Nie różni sie to niczym od Świadków Jehowy, którzy chodzą po domach.
Ja wierzę w reinkarnację, w karmę. Wierzę, że nasza dusza nie znika, nie umiera, tylko zostaje na Ziemi. Staram sie żyć najlepiej, jak to możliwe. Doceniam to, co mam, a mam bardzo dużo. Mam zdrowie, mam dach nad głową, mam ludzi, którzy mnie kochają. Wierzę, że gdy moje obecne ciało nie będzie mi już potrzebne, moja dusza odrodzi sie w innym. I jest to bardzo ekscytujące uczucie. Nie boję się, tego, co będzie po mojej śmierci, bo żyję w zgodzie ze sobą i z Wszechświatem. Nie strach przed konsekwencjami popycha mnie do bycia dobrym człowiekiem, lecz miłość.
Twoja opowieść przepełniona jest strachem. Przed Bogiem, chorobami, śmiercią, potępieniem. Strach nie sprawi, że będziesz żyć lepiej.
Przykładam wiele starań do tego krótkiego, bolesnego życia, bo jest ono darem od Wszechświata i czuję ogromną wdzięczność, ze istnieję. Wierzę, że dostałam takie życie, na jakie zasłużyłam.
Jeśli Twoja wiara daje Ci szczęście, to wspaniale. Choć nie rozumiem, jak strach może dawać szczęście. Ale nie muszę tego rozumieć. Mi moja wiara daje szczeście. Chciałabym, by ludzie to szanowali, a nie mówili mi, że moja wiara jest gorsza lub mniej prawdziwa. Na żadną wiarę nie mamy dowodów, więc każda jest tak samo prawdziwa.

Chciałem napisać jakiś cyniczny komentarz ale w sumie to nie ma sensu. Fanatyzmu się nie leczy

Wierzysz, twoja rzecz. A ja z kolei wiem, jak ciężkie jest codzienne życie z takimi, jak autorka. Wszystko tłumaczą boskim działaniem, modlą się zamiast samodzielnie myśleć i szukają odpowiedzi na współczesne pytania w książce sprzed tysięcy lat. Nawet poważne problemy ze zdrowiem chcą leczyć modłami. I jeszcze ta wiara, że wszystko, co w życiu nie wyjdzie, to wina demonów. Skąd to wiem? Mam DOKŁADNIE takiego męża.

"W Polsce, gdy ktoś czyta Biblię, jest brany za Świadka Jehowy albo za księdza. "
Zwłaszcza z księdzem z pewnością łatwo cię pomylić.

"Zanim się nawróciłam, babrałam się okultyzmie, a w oczach Boga byłam wiedźmą."
Wiedźma=kobieta która wie, na przykład; jak leczyć, albo jak odebrać poród. Rzeczywiście straszne.

"Wielu rzeczy żałuję, bardzo zgrzeszyłam przeciwko Bogu. "
Bóg jest wszechpotężny, nie możesz go zranić jeśli ci na to nie pozwoli w dodatku celowo stworzył cię skłonną do grzechu, więc na twoim miejscu odpuściłabym sobie wszelkie wyrzuty sumienia wobec niego.

"Wiem natomiast, że zbawiona jestem z łaski przez wiarę i pomimo swoich upadków, zostałam przyjęta do Bożej rodziny i to On mnie podtrzyma, da mi siły i nikt mnie z Jego rąk nie wyrwie. On jest jedyną moją nadzieją. Dodam też, że nie tylko moją, ale każdego."

Ładna mi nadzieja, to on nas udupił tworząc istoty o takiej, a nie innej konstrukcji psychicznej i umieszczając w świecie w którym instynkty każą grzeszyć, żeby przetrwać i przekazać geny. Proszę tylko nie zaczynać z ogrodem Eden, jakby nie chciał, żeby grzechy przodków przenosiły się na dzieci, to by się nie przenosiły.

"Modlę się o wiele osób i bardzo pragnę, by Pan Bóg otwierał oczy ludziom, że zbawienie od potępienia jest tylko w Jezusie Chrystusie i w Jego idealnej ofierze."

Czyli jakieś 5 miliardów z obecnie żyjących ludzi pójdzie do piekła, bo Bóg nie umiał normalnie im wybaczyć(A co myśmy mu niby zrobili? Korzystaliśmy z wolnej woli nie tak, jak mu się podobało? A w jaki sposób mu to zaszkodziło?) ,tylko musiał robić jakieś cyrki ze składaniem samemu sobie ofiary z samego siebie.

A ja nie wierzę, że cokolwiek mnie czeka po śmierci. Nie wierzę w żadną moc sprawczą świadomie kierującą moim życiem. Nie wierzę, że jakaś nadprzyrodzona siła mi pomoże w potrzebie. A mimo to uważam się za osobę szczęśliwą.

Tu to już nawet psychiatra nie pomoże...
A po śmierci nic nas nie czeka. Dlatego skupiamy się na życiu.

Bardzo mnie cieszy, że ze zrozumieniem podchodzisz do swojej wiary. A bardzo mnie smuci, że w tej wierze upatrujesz jedynej słusznej drogi, bez poszanowania dla innych religii.

Może jakiś psychiatra ?

bardzo często zadawałam sobie pytanie, co mnie czeka po śmierci i po wielu latach szukania odpowiedzi, doszłam do wniosku, że nic. nie istnieliśmy przed życiem, więc nie będziemy istnieć również po. to najbardziej sensowne wytłumaczenie. nie wierzę w żadne religie i bóstwa, wierzę w miłość, dobro, empatię. wierzę, że jesteśmy na tym świecie tylko na chwilę, więc powinniśmy wykorzystać ten czas najlepiej jak się da. nie przeszkadzają mi wierzenia innych, ale im więcej czytam lub słyszę podobnych wyznań, tym bardziej w to nie wierzę. a to dlatego, że osoby głoszące takie słowa, brzmią jakby były chore psychicznie, kompletnie odklejone od rzeczywistości. domyślam się, że nie ja jedna tak reaguję, a więc wychodzi na to, że nawracanie innych przynosi wręcz odwrotny efekt. myślę, że jeśli naprawdę chcecie pokazać ludziom, że wasza droga jest najlepsza, to zamiast straszyć śmiercią, potępieniem, grzechem i piekłem, powinniście dawać dobry przykład swoim życiem. pokazywać, że jesteście dobrymi i szczęśliwymi ludźmi, że kochacie bliźnich, akceptujecie wszystkich bez wyjątku, jak robił to jezus, nikogo nie ocenianie i nie potępiacie. a niestety większość znanych mi wierzących jedynie mówi dużo, tak jak w tym wyznaniu, ale ich czyny nie idą w parze ze słowami.

Nie każdy chce się umartwiać. Sporo ludzi chce po prostu żyć i być szczęśliwym beż poczucia winy bo grzech