#q7B3x

Nie lubię użalać się nad sobą, nienawidzę być w centrum uwagi, a gdy byłam młodsza, lubiłam sobie popłakać. Ot tak, bez żadnego powodu, bo miałam taką ochotę. Relaksowało to moje ciało i umysł. Nie wiem czemu.
Brzmi niegroźnie, prawda?
Jednak czasem pozwalałam sobie popuścić wodze fantazji, lecz niestety, jak się okazuje, za bardzo. Otóż odkąd pozwoliłam sobie na dopuszczanie do siebie niebezpiecznych, abstrakcyjnych i niedorzecznych myśli, zaczęłam stawać się coraz bardziej podejrzliwa, do tego stopnia, że w mgnieniu oka wszędzie dostrzegałam spiski i intrygi. Mimo że doskonale wiem, że to nieprawda, zawsze zachowuję ostrożność, robiąc DOSŁOWNIE wszystko. Ktoś obcy podejmuje ze mną rozmowę? Na pewno rodzina/ludzie, którzy znają mnie z widzenia, zapłacili mu, bo chcą się pośmiać/coś ode mnie wyciągnąć. Idę do sklepu? Na pewno wszyscy mnie obserwują i patrzą, co kupuję. Zdarzały się nawet sytuacje, w których odmawiałam sobie czegoś właśnie ze względu na ludzi. O znajomościach w internecie nie ma nawet mowy. Nie potrafię zaufać ludziom, nawet najbliższym. Nikomu nie mówię o swoich problemach od wielu, wielu lat.

Wiem, że to wszystko niedorzeczne. Być może to mój podświadomy instynkt samoobronny. Sama jestem sobie winna.
Risha Odpowiedz

Brzmi jak schizofrenia. Dobrze skonsultować się ze specjalistą.

KarolinaPoludniowa

To może być też paranoja, urojenia prześladowcze czy inne zaburzenia, ale wizyta u specjalisty jest jak najbardziej wskazana.

fergie

przy schizofrenii nie miałaby świadomości że to co myśli jest złe i przesadzone, chory ma święte przekonanie, że ma racje i on widzisz wszystko jasno i klarownie. Raczej więc to co napisała @KarolinaPoludniowa napisała jest sensowniejsze, tak czy inaczej pasowałoby przejść się do lekarza.

Dodaj anonimowe wyznanie