#wZq8p
Minęło parę dni, nikt nie wracał do tematu rocznicy rodziców. Myślałam, że wszystko jest w porządku, aż do wczorajszej rozmowy z mamą. Od słowa do słowa, niechętnie przyznała się, że jest strasznie zawiedziona i rozczarowana tym co od nas dostali. Wprost mnie zamurowało, aż nie wiedziałam co powiedzieć. Nie miałam pojęcia, że mój pomysł był tak tragiczny, świetnie też zamaskowali swoje niemiłe zaskoczenie gdy go dostali. Teraz tylko wszystko składa mi się w całość i zaczynam rozumieć, że on nawet stoi w miejscu, którym nazwałabym miejscem hańby. Wiem, że to normalne, że czasem zdarza się nietrafiony prezent i nie ma co z tego robić afery, jednak nie miałam pojęcia, że aż tak źle to odebrali. Rozczarowanie mamy było tak ogromne, że podczas rozmowy aż poleciały jej łzy. Uważa, że takim badziewiem okazaliśmy brak szacunku do tak wielkiego jubileuszu jakim była dla nich ta rocznica ślubu. Moje przyznanie się do bycia autorką pomysłu na prezent mama podsumowała tylko tym, że jak na swój wiek jestem dziecinna i mam straszne pomysły.
A ja... nigdy nie czułam się gorzej, niż mając tę świadomość. Bo naprawdę nie chciałam, by było im przykro, nie chciałam, by prezent wywołał tyle złych emocji. Gdybym miała więcej pieniędzy, wszystko wyglądałoby inaczej. Chciałam dobrze, a wyszło jak zawsze. Jest mi potwornie głupio i wstyd, chodzę przybita i nie potrafię spojrzeć rodzicom w oczy. Nie mam pojęcia jak zatrzeć to złe wrażenie, jak to naprawić. Chciałabym cofnąć czas i dać im coś, co ich ucieszy, a nie smuci przy każdym spojrzeniu na to. Mam lekką zdiagnozowaną nerwicę i ta sytuacja stresuje mnie do tego stopnia, że mam mdłości, trzęsą mi się ręce, nie mogę spać i mam ochotę płakać na samą myśl. Czuję się koszmarnie.
Tylko ja znam prawdę, rodzeństwu nic nie mówiłam. Wystarczy, że ja mam ochotę schować głowę w piasek z powodu prezentu, który jak widać ma ogromne zdolności do wywoływania złych emocji.
Jeżeli nie dałaś im różyczek z papieru toaletowego i drucika, to raczej twoja mama jest dziecinna i zachowuje się jak rozkapryszony kilkulatek, niezadowolony z za mało wypasionej zabawki na dzień dziecka. Zwłaszcza, że upiekłaś też własnoręcznie tort, co już samo w sobie uważam za prezent
Moja dobra znajoma jest w ciąży. Typowa wpadka, postanowili z chłopakiem na szybko razem zamieszkać, ale przez obecne problemy nie mogli sobie pozwolić na mieszkanie i wynajęli pokój, żeby trochę też przez ten okres ciąży zaoszczędzić. Gdy już powiedzieli, że są w ciąży, to od matki chłopaka dostali w prezencie ogromnego, dwumetrowego pluszowego misia.
Po pierwsze - nie mają go gdzie postawić, bo wynajmują tylko pokój i zwyczajnie nie mają miejsca.
Po drugie - to prezent zarówno drogi, jak i kompletnie niepotrzebny, szczególnie parze, która spodziewa się dziecka. Już by zestaw garnków im się bardziej przydał.
Po trzecie - jest to prezent okropnie infantylny.
Mojej koleżance też się zrobiło przykro, ale nic matce nie powiedzieli.
Jakoś tak pomyślałam, że autorka mogła kupić rodzicom coś w tym stylu (w wyznaniu jej mama też mówi o infantyliźmie) i w takim przypadku wcale bym się rodzicom nie dziwiła, bo na co dwójce dorosłych ludzi pluszowy miś?
Mi też by było w takim wypadku przykro, bo nie lubię niepraktycznych prezentów i jeśli ktoś wydaje kupę kasy, ale nie zainteresuje się tym, co ja lubię, to raczej nie myśli o moich uczuciach.
@bezdomna
Na razie może i słaby prezent, ale później dzieciak będzie się cieszył. Takie miśki są super dla dzieci, zawsze można się do nich przytulić.
Nie, żeby z okazji ogłoszenia ciąży należały się jakiekolwiek prezenty, bo się nie należą. To wszystko jest dobrą wolą innych.
A, autorka niżej napisała, że dostali swoje ulubione słodycze i pieniądze. No faktycznie dramat 🙄
No właśnie, to mógłby być fajny prezent dla dziecka na 3 urodziny, nie dla pary, która się dziecka spodziewa za 5 miesięcy.
Już doczytałam, że chodziło o słodycze, no i faktycznie trochę rodziców nie rozumiem.
Bezdomna - dla mniej rozczarowanie prezentem jest mega dziecinne. Jasne, może się nie podobać, być nietrafiony i ogólnie kiepski, ale prezent nie odzwierciedla uczuć drugiej osoby, nikt nie ma też obowiązku niczym nas obdarowywać.
Oczywiście, że nie ma obowiązku dawania prezentów, dlatego wolę nie dostać nic, niż coś, co mi jest kompletnie nieprzydatne.
Jeśli ktoś wie, czego nie lubię, a i tak mi to daje w prezencie, to dla mnie to świadczy o uczuciach i o tym, czy ktoś mi daje coś od serca, czy na odpierdol.
Współczuję, że masz aż tak małostkowych rodziców. Sugeruję kolejne rocznice obchodzić podobnie, albo po prostu wysłać życzenia sms, czy napisać na facebooku. Nie zasługują na nic więcej.
Nie wiemy nic o tacie autorki, ale mama zachowała się moim zdaniem poniżej jakiegokolwiek poziomu... Rocznica ślubu jest świętem małżonków. Jeśli jest okrągła i robią imprezę, to wiadomo, że zaproszeni goście powinni się pojawić z jakimś prezentem. Tutaj, jak rozumiem, to dzieci zorganizowały imprezę (na miarę obecnych możliwości) i tort, co moim zdaniem jest ogromnie miłym gestem i samo w sobie może być traktowane jako prezent.
Druga sprawa, to że w życiu nie przyszłoby mi skrytykować jakikolwiek prezent... To przecież dobrowolny podarunek i jako taki nie może być traktowany jako coś obligatoryjnego, nie mówiąc już o stawianiu jakichś wymagań... Nawet zapraszając kogoś z powodu konkretnej okazji nie oczekuję nic szczególnego - to obecność tej osoby jest dla mnie ważna, ewentualny prezent to miły dodatek, ale nie obligatoryjny.
A krytykowanie czyjegoś prezentu... robienie przykrości, i to swojemu dziecku... nawet nie wiem, jak to skomentować... porażka 🤦🏻♀️
Wow, ale długo wyszło :p
A jeszcze chciałabym dodać małą uwagę dla autorki wyznania - uważam, że Twój pomysł z tortem i słodyczami był super 👍
Prezenty praktyczne przez wielu są uważane za nietakt, poza tym nie zawsze się trafi w gust i wychodzi kłopotliwie... Ale co kto lubi 🤷🏻♀️
Niezależnie od wszystkiego, czasu nie cofniesz, dlatego przestań się tym zadręczać - roztrząsanie tego nie przyniesie nic dobrego, a jak sama wiesz, może Ci jeszcze zaszkodzić.
Po prostu następnym razem kupisz mamie paczkę ściereczek kuchennych a tacie śrubokręt albo piwo i wszyscy będą zadowoleni 💁🏻♀️
Nie zasługują na żadny prezent. Gdyby moje dziecko dałoby mi nietrafiony prezent, nie pokazywałabym rozczarowania, tylko podziękowałabym i doceniłabym intencję. Jak można obrażać własne dziecko za tak piękny prezent od serca? Matka Autorki jest żałosna.
Dajecie rodzicom prezenty na ICH rocznicę?
A to nie jest czasem tak, że to oni sobie powinni dać nawzajem?
Tak, u nas jest taki zwyczaj, że małżeństwom z najbliższej rodziny robi się prezenty z okazji rocznicy ich ślubu
W mojej rodzinie też jest taki zwyczaj. Ja go nie kultywuję, ale brat z bratową co roku coś tam rodzicom kupują.
Wow, nigdy o takim zwyczaju nie słyszałam.
Ja słyszałam, w dzieciństwie moja przyjaciółka z siostrami zawsze coś kupowała. Też mnie to dziwiło, a ona mi wytłumaczyła że to taki prezent podziękowanie za to że im dali życie czy coś tam. Celebracja ich małżeństwa w kontekście rodziny, którą założyli pobierając się. Ale nieźle sobie wychowali dzieci, żeby co roku dostawać od nich prezenty xd
Myślę, że powinnaś teraz odbić piłeczkę. Usiąść z rodzicami i rodzeństwem, wyjaśnić, że miało być inaczej, ale nie dało się, że staraliście się najbardziej, że tort specjalnie zrobiony i, że jest ci przykro, że mimo tego nie docenili waszych starań w tym ciężkim okresie. A i dodaj, że impreza miała być później, jak to minie, ale w tak wypadku chyba nie ma sensu. I dużo płacz. :)
Może to trochę niefajne zagranie, ale twoja matka zachowuje się jak rozkapryszony bachor...
Tak! Kurczę, sam fakt, że upiekła tort jest już prezentem.
(żeby nie było, ogólnie uważam, że prezenty powinny być przemyślane, ale to nawet nie była okazja, przy której "trzeba" dawać prezenty, bez przesady.)
Też rozumiem, że chcieliby (a raczej mamusia chciałaby...) coś innego, ale robić taką histerię z takiej głupoty? Naprawdę się napracowała, a zebrała wszystkie baty.
Sorry ale nie wyobrażam sobie, że rodzice mogą powiedzieć coś takiego własnemu dziecku. Liczą się starania a u was było ich mnóstwo. Moja mama zawsze skakała z radości nawet jak dawałam jej głupiego kwiatka.
To oklepane, ale liczy się gest. Wolę kwiatek zerwany z pola jeśli dany z sercem niż najlepszy prezent tylko dlatego, że wypada coś dać.
Moi rodzice tak samo. Zdarzyło się czasem, że było za mało pieniędzy na jakiś fajny prezent, bo coś się po prostu wydarzyło niespodziewanego. Kupowaliśmy wtedy słodycze, kwiatki, albo jakieś wino czy szampana, ciasto. Moi rodzice nawet z takich prezentów się cieszyli, bo dla nich najważniejsze jest to, że PAMIĘTAMY o ich urodzinach, imieninach, ich rocznicy czy innym dniu matki lub ojca. Że pamiętamy, przyjeżdżamy i dostają przynajmniej coś symbolicznego, to jest dla nich najważniejsze. Tak samo nasi dziadkowie. Dla nich najważniejsze jest to, żebyśmy się w takich dniach zobaczyli, spotkali, spędzili razem czas, prezent nie jest konieczny, chociaż zawsze coś dostają. Raz coś droższego, raz symbolicznego, jeśli sytuacja finansowa się skiepści.
Upiekłas tort i przygotowałas kolacje, a ona z rozczarowania płacze? Zupełnie jak mały gówniak, bo nie dostał wymarzonej zabawki.
Wgl nie rozumiem, jakim prawem wymagają od was prezentu na rocznicę ślubu. U nas zawsze było tak, że rocznicę świętują tylko małżonkowie. To ich święto, a nie sposób na wyciągnięcie kasy od dzieci
Twoi rodzice są materialistami. Nie liczy się dla nich Wasz wkład, to, że daliście "coś od serca" tylko wartość prezentu. Nie zadręczaj się.
Coś od serca to słodycze i koperta?
Wiesz, jeśli to były praktycznie same ulubione rzeczy to tak, dane z sercem. Nie kupisz wszystkiego w jednym sklepie, który masz obok domu/bloku. Pewnie trzeba było szukać w kilku miejscach.
A tort? A kolacja? To nie jest coś od serca? Wg mnie obecnie lepiej dać pieniądze w tej sytuacji dodatkowo zamiast jakiegoś bonu, bo i tak go nie użyją, a za hajs kiedyś pójdą na kolację czy do teatru czy gdzie będą chcieli.
Ale żal. Rodzice dobrze wiedzą jaka jest sytuacja i powinni docenić gest i staranie. Jedzie tu postawa roszczeniową aż wstyd jak się patrzy. O następnej ich rocznicy bym ,,zapomniała" ... Wtedy też będzie źle i niedobrze
Ale skoro staranie jest niedoceniane, to brak starania też będzie niedoceniony. Po co się męczyć jak można nie? Skutek ten sam :)
Nie masz czego się wstydzić, uważam, że to mama powinna się wstydzić tego, jak Ci ten prezent wypomniała. Tort, kolacja, słodycze, to naprawdę w porządku, jeśli się nie ma pieniędzy i jest przymusowe siedzienie w domu. Nie wyrzucaj sobie, zrobiłaś wszystko z najlepszą chęcią na miarę sytuacji, oczekiwania, a przede wszystkim reakcja mamy były niestosowne. To nie ma nic wspólnego z brakiem szacunku dla rodziców. I nie martw się tyle ...;)