#lIgfc

Muszę to w końcu z siebie wyrzucić. 
Ponad  trzy lata temu zerwałam z moim narzeczonym. Od samego początku wydawało mi się, że to ten jedyny. Po pięciu latach związku czegoś mi brakowało, sama do końca nie wiedziałam czego. Często słyszeliśmy w żartach, że on jest za dobry dla mnie. I faktycznie. Po tych trzech latach, po kilku poznanych facetach, sama przed sobą przyznaję, że to był ten jedyny. Na siłę szukałam w nim nowych wad. Miał je jak każdy, a ja je tylko wyolbrzymiałam. Próbowałam go zmienić — nie wiem po co. Kiedyś się z tego śmiałam, ale teraz tak, był dla mnie za dobry. Cholernie za nim tęsknię. Od paru miesięcy nie ma niemalże dnia, kiedy bym o nim nie myślała. Tak bardzo bym chciała cofnąć czas, żeby znów był obok mnie. Najbardziej też chyba żałuję, że na koniec „nawrzucałam mu”. Patrzyłam na to, jaki on jest, a nie na to, jaka ja jestem wobec niego. Źle go traktowałam. Nie szanowałam go. Mogłabym go przepraszać codziennie do końca życia, byle by tylko był ze mną.
Msciwoj82 Odpowiedz

A ma kogoś? Czy jest sam? Jeżeli jest sam, to możesz mu powiedzieć to co tu napisałaś. Prawdopodobnie nie wróci, ale zapytać nic nie kosztuje, a możesz wygrać życie.

Wybrak Odpowiedz

Wyznanie wygląda jak transkrypcja rolki z TT lub shorta z YT silnej, niezależnej kobiety zwiedzionej przez feminizm. Same czerwone flagi. Autorka otrzymała to, na co zasłużyła.

Dodaj anonimowe wyznanie