Nierobem? To ona nie ogarnia swojej pracy. On utrzymuje dom, żonę i trójkę dzieci! Kto tu jest nierobem?

Niektórzy nie widzą. A jak są przyzwyczajeni, że ktoś inny to robi, to nie zwracają uwagi nawet przechodząc obok.

Akurat się zgadzam, że podział słaby. Bo nawet jeśli facet zrobi, to kobieta musi pamiętać, że to jest to zrobienia. Duże obciążenie psychiczne, skoro ma cały dom na głowie. Jednak narzekanie na to nic nie zmieni i trzeba szukać rozwiązań zaistniałych już sytuacji. Np powiedzieć mężowi - od dzisiaj Ty dbasz o pranie / sprzątanie. Nie mówić za każdym razem "wstaw pranie", tylko delegować obowiązek na innego członka rodziny. Jeśli dzieci starsze to na nich też można coś przekazać. Ale nie za każdym razem przypominać.

@Postac, nie wiem z czego to wynika, ale z niektórymi ludźmi się nie da dogadać. Możesz wymyślać różne systemy, on się na to zgodzi, ale potem i tak nic nie będzie zrobione i usłyszysz "jutro" albo "zmęczony jestem po pracy" albo "jak ja skosilem trawnik to już ty byś mogła to pranie wrzucić".

piratsromi wybrałaś sobie leniwego pajaca, to teraz sie z nim uzeraj, ty spasiona idiotko. Jest mnóstwo normalnych męzczyzn co pomagają żonie w opiece, to ze ty dałaś dupy jakieś ofermie nie oznacza, ze inne tez ta mają.

A żona ma ręce przy cipie urwane? Może jakby go odciążyła w pracy i przynosiła hajs do domu który WSPÓLNIE WYDAJĄ to on by pomagał przy sprzątaniu? On ma swoją prace a ona swoją. Ona się nie wyrabia przez całe dnie i on również przynosząc prace domu. Tu leży problem.

Byłam w obydwu tych rolach. I jako kura domowa i aktualnie jako pan domu utrzymujący wszystko. 8h pracy plus dojazdy plus szykowanie się do pracy plus stres plus nadgodziny. Jaka praca 24h? Dziecko w ogóle nie śpi? Małe dziecko nie przesypia całej nocy owszem ale robi sobie drzemki w ciągu dnia. Przedstawiacie prace w domu jakby to była praca w kopalni. Są różne dzieci? Tez cię zaskoczę - są różne prace. Taka jak moja np gdzie nie wyjdę dopóki nie będzie wszystko zrobione, gdzie zawsze muszę być pod telefonem, gdzie zawsze muszę być w kryzysowych sytuacjach dlatego często muszę zmieniać prywatne plany. I mam jeszcze wracać do domu i pomagać w obowiązkach domowych bo olaboga tak ciężko posprzątać i obiad zrobić. Żartujecie sobie chyba. Dzielić to się możemy obowiązkami domowymi jak dzielimy się tez praca!

Trzeba czuwac czy dziecko sie nie budzi???
Jednoznacznie masz zero pojecia na temat dzieci. To nawet interesujace w kontekscie twoich wypowiedzi.

Iguanna - jakie nadgodziny? Jak nie wyjdziesz? Przecież masz się ze wszystkim wyrobić! Tego oczekujesz od partnera zajmującego się dzieckiem, to czemu nie od siebie?

TrzyPingwiny też tak myślę. Tacy ludzie są najgorsi - gdy nie próbują zrozumieć drugiej strony. Ani praca zarobkowa, ani zajmowanie się domem i (małymi) dziećmi nie są łatwe. Każdy może mieć gorszy dzień - czy to w pracy, czy to w domu. Partner powinien wtedy wesprzeć, a nie wylecieć z pretensjami, że to i tamto nie zrobione, albo powrót z pracy godzinę lub dwie później.

iguana - praca to nie tylko zarabianie pieniędzy i uważanie, ze przyniesienie ich do domu załatwia sprawę. Ze tylko takiej osobie wolno wymagać...

Brak argumentu? Dawaj zwyzywamy ja. To wy jesteście podle. Nie ogarniajcie tak prostych rzeczy jak praca w domu i jeszcze chcecie wykorzystywać pracującego partnera. Pisałam już ze byłam kura domowa. To mój facet zarabiał. I każdy wieczór był dla nas nie dla obowiązków z których ja chciałam się wymigać.

Postac w zasadzie nie wyrosną.
Nauczysz je że mama bo tata "nie".
Do dorosłości będą latać ze wszystkim do Ciebie bo nigdy się nie nauczą że tata też potrafi. Dorosłe też niekoniecznie ogarną.

Pod innym wyznaniem wyżaliłam się TrzyPingwiny to już nie chcę powtarzać tutaj. Ale teraz jest u nas tak, że mąż ma bardzo mało czasu, co ma się zmieniać w tym roku. Mąż próbuje (jak już może, czyli jakieś 3-4 godziny w ciągu doby, zazwyczaj ze mną), dzieci protestują. Zwłaszcza starsze. Ale w ogóle to starsze mamy takie... Z trudnym charakterem. I akurat uparte na mamę. A młodsze kopiuje starsze w czym tylko może.
Dzieci na pewno z czegoś wyrosną: staną się bardziej samodzielne. A że będą do mnie przychodzić, to liczyłam na to decydując się na nie. Mam nadzieję, że jako dorośli również nie zapomną o nas.

@ Postac: Nie odbierz tego prosze jako krytyki twojej osoby lecz prosty wniosek z tego co napisalas.
Jesli dzieci, chocby i z trudnym charakterem, sa w stanie narzucic swoja wole doroslym rodzicom, oznacza to, ze rodzice sa slabsi od nich lub maja umiejetnosci na takim sobie poziomie.
To jest normalne. Radzenia sobie z dziecmi / ich wychowywania niestety nikt nie uczy. Dlatego sugerowalbym poczytac powazna literature na ten temat. Najlepiej jesli przedstawione idee wychodza z roznych zalozen. Korczak np. jest swietny.
Przekonanie, ze w sposob spontaniczny zrobi sie wszystko dobrze, jest wprawdzie szeroko rozpowszechnione ale na ogol bledne. Zwykle dostrzega sie to jednak za pozno. Zastanawianie sie, gdzie popelnilismy blad/bledy, nie ominelo i mnie bynajmniej.

Corazwiecejpustki: dziękuję za troskę o moje kompetencje jako rodzica. Trochę już tej literatury przeczytałam i idee Korczaka również są mi znane.

Nie zakładam, że dziecko samo się wychowa. Są rzeczy dla mnie akceptowalne - jak np małe dziecko siedzi i czeka na mnie pod prysznicem. A niech sobie siedzi : ono nie płacze, ja mam tyle czasu, ile potrzebuję. Jakbym słyszała płacz, to miałabym odruch pośpiechu - tak nie miałam.

Małe dzieci wyrosną z potrzeby ciągłej uwagi rodzica. Akurat moje starsze już wyrosło z tego czekania w łazience, a młodsze nigdy takiej potrzeby nie miało. Chociaż bunt dwulatka przed nami, więc może jeszcze ta potrzeba się pojawi.

Z trudnego charakteru nie wyrośnie. Mogę korygować zachowania, ale samego dziecka nie zmienię.

Dziecko sobie zawsze wybiera dominującego opiekuna, czy jak to się tam nazywa. Niektóre akcentują to mocniej, inne mniej - ale w oczch dziecka rodzice nigdy nie są równi.

@ Postac: Jesli sprawilem wrazenie, ze powatpiewam w twoje kompetencje jako rodzica, zapewniam, ze nie bylo to intencjonalne.
W kilku wpisach dosc dokladnie opisalas sytuacje w ktorej sie znajdujesz. Zauwazylem w tym kilka frapujacych zbieznosci z sytuacja, ktora przezylem wiele lat temu z moimi dziecmi. Stad mozliwosc rekapitulacji i analizy niegdysiejszych zachowan. Zarowno tych dobrych jak i jednoznacznych wpadek oraz nieprawidlowych wyborow.

Corazwięcejpustki - dziękuję. Tak naprawdę tutaj jest jedyne miejsce, gdzie mogę się poużalać. W rzeczywistości jestem ciągle z maluchami, a przy nich nie będę narzekać. A jak już mi się uda wyjść bez dzieci, to na pewno nie po to, żeby o nich rozmawiać.

Po Twoim wpisie o spaniu oraz o narzucaniu swojej woli dorosłemu odniosłam wrażenie, że mamy inne podejście do rodzicielstwa. Mi bliżej do rodzicielstwa bliskości (chociaż nie zawsze się zgadzam) i do przesłania z książki : Wychowanie bez kar i nagród. Ale mogłam odnieść mylne wrażenie - to tylko kilka anonimowych wpisów.

@ Postac: Oczywiscie, ze mamy rozne podejscie do rodzicielstwa. Chocby ze wzledow czasowych. Moje dzieci sa juz dorosle. :)
Ostatnia (obiecuje) rzecz, ktora wydaje mi sie ekstremalnie wazna. Rodzic jest przede wszystkim wychowawca. Moze byc przyjacielem, przytulanka, wzorem, kumplem itd. ale bezwzglednie nadrzedna funkcja to wychowywanie. Nie wolno zapominac, ze jest to zawsze uklad niesymetryczny. Rodzic patrzy w dol a dziecko do gory. Bez wzgledu na wszystko. Dziecko musi moc sie oprzec na rodzicu. Rodzicowi nie wolno opierac sie na dziecku.
Dla pocieszenia, z wnukami mozna sobie pozwolic na wszystko. W koncu nie jest sie ich rodzicem, wiec odpadaja obowiazki a zostaja przyjemnosci.

Ja sprzątam jak młody wstaje, a gram jak śpi, to korzystam z chwili dla siebie :)

Widzę, że babcie mają więcej cierpliwości do moich dzieci niż ja. A ja naprawdę sporo książek przeczytałam i staram się być najlepszym rodzicem, jakim potrafię. A brak równowaga w relacji rodzic - dziecko jest zrozumiały i podkreślany chyba w każdej książce o rodzicielstwie.

Z jednym dzieckiem podczas jego drzemek albo gotowałam, albo spałam z nim. Przy dwójce jest mi już trudniej to ich spanie zsynchronizować. Ale i tak uważam, że dosyć dobrze sobie radzimy. Codziennie wychodzimy, prawie codziennie organizuję dzieciom zabawy semsoryczne. Wspólnie robimy drobne zakupy, czasem nawet większe. Gotuję jak młodsze śpi. Czasami śpi też starsze w tym samym czasie - nie posiadam się wtedy z radości. Ale to rzadkość. Telewizor włączam im na 25 minut dziennie - po obiedzie, ja wtedy powierzchownie sprzątam w kuchni i piję kawę. To moja jedyna chwila w ciągu dnia, zanim pójdą spać, bez ciągłego wymagania czegoś ode mnie. A jak dzieci śpią, to ja mam jakąś godzinę dla siebie albo dla męża. Później też do spania, bo przecież rano trzeba wstać i od nowa to samo.

"owinął sobie ciebie" roczne dziecko, co Ty gadasz? Jesteś z tych osób, które uważają, że dziecko potrafi manipulować? Człowieku piszesz o małym dziecku! Jeszcze bardzo długo będzie miał potrzebę bliskości niezbędna do prawidłowego rozwoju (polecam eksperyment o matce żelaznej i matce szmacianej). Ja karmiłam dzieci po 2 lata, spałam z nimi do dwóch lat, z najmłodsza robię wszystko jedna ręką, bo ją noszę. I to jest normalne rodzicielstwo, spójrz na inne ssaki. Tylko ludzie są takimi potworami, że jak najszybciej odpychają dziecko, odsuwają od siebie i jeszcze mają czelność, jak Ty, uważać, że dziecko manipuluje.