#0S4lL

Zawsze, gdy chcę dobrze wypaść, to wychodzę na dziwną.

Na obronie pracy dostałam czkawkę i ciężko mi było cokolwiek mówić, aż komisja się śmiała. Do tego chcąc wyjść na inteligenta, omawiając prezentację dużo gestykulowałam i podchodząc do ekranu, żeby zwrócić uwagę na pewien szczegół na zdjęciu, potknęłam się, wpadłam w ten biały ekran, gdzie wszystko się wyświetla (wypadła mi aktualnie nazwa z głowy). Wszystko się przewróciło, huk, a profesorowie szybko lecą z pomocą i mnie podnoszą.

Okej, wstaję, trzymam fason i kontynuuję przemowę. Następnie pytania od komisji, a ja zamiast "panie profesorze" - mówię "proszę księdza". Komisja prawie zaczęła płakać. Wychodząc już z sali i dziękując komisji, oczywiście nie otworzyłam drzwi, tylko walnęłam w nie głową, aż mi pociemniało przed oczami.

Myśląc, że na dzisiaj dzień pecha się skończył, spadam ze schodów i rozrywam sobie sukienkę. Już płacząc nad moim losem, idę do sklepu po sok, bo po wygłoszeniu prezentacji zaschło mi w buzi. Ale chyba każdy wie, że idąc nie powinno się pić -  złamał mi się obcas, a sok wylał na koszulę.

Tak że jeśli ktoś widział dziewczynę idącą boso, z rozerwaną spódniczką i poplamioną koszulą, to ona wcale nie wracała z wojny, tylko z obrony pracy.
Pozdrawiam wszystkich pechowców.

#uxA2Y

Kiedy byłam mała, kochałam jeść ketchup. Była to moja pierwsza prawdziwa miłość. Jadłam to do wszystkiego, co było niezjadalne nagle stawało się pyszne za sprawą ketchupu. Dodawałam go nawet do jabłka jak rodzice nie patrzyli oczywiście.

Więc pewnego pięknego dnia wymyśliłam sobie, że jak będę starsza wynajdę zupę ketchupową! Zarobię miliony i będę najszczęśliwsza na świecie. Chwaliłam się tym pomysłem całej rodzinie, wszyscy się śmiali, ale ja byłam z siebie dumna, bo przecież nie wierzyli w moje możliwości. Wszystko było wspaniale do momentu, w którym mój straszy brat powiedział mi, że istnieje już taka zupa - pomidorowa...

#JdOGP

Kilka lat temu wyznałem miłość pewnej dziewczynie, ale dostałem kosza. Powodem było to, że widzi we mnie jedynie przyjaciela i nie chce się umawiać z przyjacielem.

Dziś na imprezie, pijana, wyznała mi prawdziwy powód odtrącenia mnie. Okazało się, że nie chciała być moją dziewczyną, bo jestem "niepijący"...

#TayuA

Jestem na profilu biologiczno-chemicznym i bardzo chciałbym iść w przyszłości na medycynę, ale wszyscy moi znajomi traktują mnie jakbym już dawno ją skończył. Co chwila pytają się jakich leków na co użyć, jakie schorzenia jak leczyć, a jak coś im się dzieje, lub chorują to od razu do mnie...

Ostatnio jedna koleżanka przesadziła. Przyprowadziła do mnie swojego chłopaka i kazała wyleczyć go z wnętrostwa jakimś chirurgicznym zabiegiem...

Oczywiście zabiegu nie przeprowadziłem, ale i tak masakra, że dostaję takie prośby.

#5WJZT

Zawsze miałam te parę kilo za dużo, ale nigdy mi to jakoś nie przeszkadzało. Miałam całkiem fajne życie, dużo znajomych, nikt się ze mnie nie śmiał. Nieskromnie powiem, że rekompensowałam swoją nadwagę poczuciem humoru i otwartością na ludzi, tak że nigdy jakoś bardzo nie narzekałam na brak adoratorów.

Potem pojawił się A. Szaleńcza miłość. Bardzo go kochałam. Zmieniłam dla niego dużo - pracę, miejsce zamieszkania, olałam trochę rodziców, znajomych bardziej i tak sobie z nim żyłam. Nie wychodziłam nigdzie za bardzo, bo bez niego to bez sensu, tymczasem on wracał nad ranem z libacji alkoholowych. Nawet to mi nie przeszkadzało. Ma prawo się wyszumieć, prawda? Ja też nie jestem święta i wyjdę raz na pół roku z koleżankami.

Potem zaczęły się przytyki "A może zrzucisz parę kilo?". Dobrze się ze sobą czułam, nie widziałam powodów, ale wzięłam się za siebie. Jadłam mniej, zdrowiej. Bardzo starałam się schudnąć dla niego, lecz gdy wracałam z pracy o 23, on czekał z talerzem wypełnionym frytkami i innym niezdrowym żarciem i obrażał się, gdy nie chciałam z nim jeść. Kazał mi potem ćwiczyć. Lubię sport, ale ćwiczenie o 1 w nocy po 10 godzinach pracy było dla mnie zbyt męczące i szybko z tego rezygnowałam.

Przytyłam 20 kilo w ciągu pół roku. Przez siebie. Przez niego. Tak bardzo marudził na to, że jestem gruba, że paradoksalnie zaczęłam podjadać "na uspokojenie". Koiłam zranione uczucia czekoladą i papierosami, butelkami wina wypijanymi po kątach, w weekendy, gdy on siedział sam u kolegów.

Z aluzji na temat moich dodatkowych kilogramów przeszedł do otwartej nienawiści. "Ty grubasie", "Wstyd mi za rękę chodzić z taką grubą świnią po ulicy". Sam miał też te 10 kg nadwagi i był niższy. Nie wypominałam mu tego, bo wiedziałam jak wygląda zanim zaczęłam z nim być.
Uciekłam. Napisałam list pełen żalu o tym, jak mnie traktował, jak przez większość czasu byłam na lekach uspokajających i jak płakałam po nocach. O tym ostatnim wiedział, bo nie raz potrafił mi powiedzieć "Skończ w końcu ryczeć, grubasie".

Zostałam sama z 30 kilogramami nadwagi, z kompleksami, które niszczą mnie od środka i brakiem zaufania do wszystkich. Zapisałam się do dietetyka i psychologa. Będę o siebie walczyć.

Będzie apel. Nie pozwólcie się upokarzać, nie rezygnujcie ze wszystkiego dla drugiej osoby. To tyle. Miłego dnia.

#RYmvg

Jakiś czas temu, podczas długiego spacerowania po mieście ze znajomym, wstąpiliśmy do pewnego znanego sklepu. Poszłam na dział z napojami, a w tym samym czasie zaczęłam czytać SMS-a od mamy, przez co się zamyśliłam i bezmyślnie zrobiłam kilka kroków do tyłu. Nagle poczułam coś za sobą. Okazało się, że wpadłam w młodego chłopaka na wózku inwalidzkim, prawie go przewracając. Stała przy nim jego (prawdopodobnie) matka, która zaczęła się na mnie wydzierać, że co ja sobie wyobrażam, że mogłam jej synowi krzywdę zrobić! No OK, miała totalnie rację, było mi mega głupio i przeprosiłam.
Niecałą godzinę później, kiedy szłam na autobus, znowu zobaczyłam tego samego chłopaka

Szedł sam żwawym krokiem i pchał swój wózek.

#WqJXQ

Moje dziecko na akcie urodzenia ma wpisane: "ojciec nieznany". Wiąże się to z tym, iż jestem jedynym opiekunem prawnym dziecka, nosi moje nazwisko i nie mam alimentów. Tylko że ja wiem kim jest jego ojciec i mam nawet jego adres zameldowania. W związku tą sytuacją często słyszę, że jestem głupia, nienormalna, bo nie podałam go do sądu i nie wycisnęłam alimentów.

Nie zrobiłam tego z kilku powodów:
- nie chciał być ojcem;
- powiedział, że nie będzie płacił alimentów i zrobi wszystko, żeby tego nie robić; zwolnił się nawet z legalnej pracy na wieść o rozwiązaniu ciąży; skutkuje to tym, że na starość nie będzie miał emerytury i środków do życia. Co zrobią wtedy panie z opieki społecznej? Postarają się o alimenty od dzieci;
- różnicą dla dziecka jest nie mieć ojca wcale niż mieć i wiedzieć, że go nie chce.

Mnie teraz jest bardzo trudno, ale moje dziecko będzie bezpieczne. Nie będzie musiało płacić komuś, kto jest ojcem tylko na papierze.

#PZV8y

Jakiś czas temu wśród moich znajomych poszła fama, że ktoś znalazł w internecie amatorski filmik z moim udziałem. Przez około trzy tygodnie był to temat numer jeden. Opowieść zataczała coraz szersze kręgi, a że mieszkam kilkaset kilometrów od rodzinnego domu, to moja rodzina i sąsiedzi z miasta, z którego pochodzę, nie zdążyli się dowiedzieć. Wiedziałam jednak, że w końcu to nastąpi. Postanowiłam więc w jedyny (a przynajmniej ja nic innego nie wymyśliłam) możliwy sposób udowodnić wszystkim, że to nie ja.
Zebrałam na małej imprezce w moim mieszkaniu ponad 20 osób z mojego bliskiego grona. Wiedziałam, że to z tego najbliższego grona wyszła informacja i że te osoby poniosą dalej w świat moje wyjaśnienie, czym wybawią mnie z opresji. Poprosiłam ich, aby pokazali mi ten filmik. Owszem, brunetka, z niewielkim biustem i dużą pupą, twarz też zupełnie jak moja. Film trochę kiepskiej jakości i w przyciemnionym świetle, ale wypisz wymaluj - ja. Musiałam jednak udowodnić, że to nie ja uprawiam seks na tym wideo. Zdjęłam więc spodnie i zostałam w samych stringach, a oczom znajomych ukazał się tatuaż - duży kwiat róży na lewym pośladku. Dziewczyna z filmu wrzuconego do sieci całkiem niedawno ma pupę bez żadnych zdobień. No cóż, trochę śmiechu z zabawnej pomyłki i bawimy się dalej. Potem historia poszła dalej w świat i oczyszczono mnie z zarzutu.
Hmmm... Szkoda tylko, że zrobiłam ten tatuaż jak tylko usłyszałam, że ktoś ze znajomych znalazł ten filmik. Musiałam coś wymyślić, aby ukryć, że tak naprawdę to rzeczywiście ja w nim zagrałam...

#q5sfe

Mój brat w wieku 20 lat wyznał rodzicom, że jest gejem. Ojciec wyrzucił go po tym wyznaniu z domu, mama poparła tatę. Ja wówczas miałam 11 lat. Przez kolejne lata brat jedynie ze mną utrzymywał kontakt.

Krótko po tym, gdy rodzice wyrzekli się brata, ten wyjechał za granicę, zaczął tam pracować, a potem i studiować. Pracował ciężko, więc i zaczął zarabiać dość dużo. Często wysyłał mi różne prezenty, gdzie ewidentnie było widać, że nie należały do tanich. Tata na widok każdej paczki tylko mruczał pod nosem, że brat próbuje się do "naszej" rodziny wtrącać. Mama przytakiwała. Mimo wszystko nie zabraniali mi się z nim kontaktować, choć sami tego nie robili w ogóle. Często do siebie dzwoniliśmy, gdy skończyłam 18 lat nawet pojechałam do niego na wakacje. Rodzice za każdym razem tylko krytykowali i powtarzali w kółko "daj już z nim spokój".

Jednak lata mijały i pewne uczucia nieco osłabły. Pewnego dnia brat poinformował mnie, że niedługo będzie przejazdem u nas w kraju i czy jest szansa, aby mógł zobaczyć się ze mną i z rodzicami. Ostatecznie po moich prośbach oraz długiej kłótni tata zgodził się jedynie na to, żeby brat przyjechał na chwilę na herbatę, bo jak stwierdził "on nie zniesie przebywania w jego pobliżu dłużej niż 10 minut". Z początku bardzo się tego obawiałam. Nie wiedziałam, po co brat chce się narażać rodzicom, skoro dobrze wie, jak bardzo go nienawidzą.

Zrozumiałam o co chodzi w momencie, gdy brat podjechał pod nasz dom bardzo drogim i nowoczesnym samochodem. Naprawdę robił wrażenie, do tego był obklejony wstążką, a na dachu przytwierdzona była duża kokarda, niczym na prezencie. Gdy tata zobaczył brata wysiadającego z tego samochodu, ubranego w wyraźnie nie tanie rzeczy i dodatki, nagle jak gdyby nigdy nic uśmiechnął się i podał mu rękę na przywitanie. Po chwili dodał "Wiesz, bo ja sobie sporo przemyślałem i jednak nie mam nic do twojego gejostwa, a ten prezent... Bardzo milo z twojej strony" i spojrzał na auto. W tym momencie brat uśmiechnął się nieco szyderczo i powiedział "Ten samochód? Nieeee... To prezent dla mnie! Kupiłem go sobie z okazji 10 lat ciężkiej pracy, gdy zaczynałem nie mając zupełnie nic, pieniędzy, chęci do życia i przede wszystkim miłości i wsparcia od rodziny". Po czym rzucił do mnie, żebym wsiadła, bo jedziemy na przejażdżkę. I odjechaliśmy.

Min rodziców nigdy nie zapomnę. I uważam, że brat miał prawo tak perfidnie utrzeć nosa rodzicom za to, co mu zrobili. Za to muszę przyznać, że teraz nie znoszą go jeszcze bardziej.

#vAOyk

Gdy miałam 13 lat, podczas wycieczki z rodziną nad jezioro zatrzymaliśmy się na obiad. Już trakcie posiłku zauważyliśmy, że wiatr się zrywa, ale nie przejęliśmy się tym zbytnio, bo od początku tygodnia spotykaliśmy się z bardzo silnymi burzami (aż zrywały dachy i topiły te wypasione jachty). Gdy mieliśmy już jechać do ośrodka, zamknęłam drzwi w samochodzie i ŁUP. Odwróciłam głowę i je zobaczyłam. Wielkie, stare drzewo, którego korona była 2 razy większa niż nasz samochód. Zostawiło po sobie spore wgniecenie w suficie, paręnaście centymetrów od mojej głowy.

Od tego czasu boję się mocnych burz, chociaż zawsze kochałam je w każdej postaci. Od tego czasu w czasie, gdy panoszy się burza albo smaga mocny wiatr, czuję się jak nędzny robak, walczący o życie, lecz bezsilny wobec żywiołu.

Zgadnijcie, kto dzisiaj musiał w taką mocną burzę wracać do domu przez godzinę autobusem.
Dodaj anonimowe wyznanie