Sytuacja z dziś.
Pojechałem sobie do sklepu po coś na kolację, jedynego dużego sklepu w całej okolicy, więc ruch zawsze tam jest duży. Dodam tylko, że jestem przed dwudziestką, więc wyglądam raczej młodo. Jako że mam orzeczenie o niepełnosprawności oraz kartę parkingową, to korzystam z tego przywileju. Tak było i dziś, zaparkowałem na jednym z 3 miejsc, jako że wszystkie miejsca dla niepełnosprawnych były wolne (staram się nie korzystać z tego przywileju, jeśli nie ma więcej wolnych miejsc dla niepełnosprawnych, kierując się zasadą, że może znajdzie się ktoś bardziej chory). Położyłem kartę za szybę i wyszedłem z samochodu. Przyczepił się do mnie jakiś typek, na oko 30 lat. Powiedział mi, żebym wyjął też wózek, ostentacyjnie żując przy tym gumę, na co grzecznie mu powiedziałem, że mam kartę, którą zresztą mu pokazałem (jest tam zdjęcie, imię, nazwisko), po czym poszedłem na zakupy. Kiedy wróciłem, miałem zalepiony zamek od drzwi gumą do żucia.
Zrobiło mi się najzwyczajniej przykro. Szkoda, że żebym mógł korzystać ze swoich praw, musiałbym mieć ujebane obie nogi przy samej dupie i ręce przy łokciach.
Innym razem miałem popisane markerem wszystkie szyby, raz ktoś przebił mi oponę - swoją drogą genialny pomysł. Nie chce, żeby ktoś tu stawał, więc unieruchomię go na tym miejscu. Wymiana opony w moim stanie nie wchodziła w grę. I to naprawdę przykre, że po kilkunastu operacjach na ręce, nogi, kręgosłup i różne choroby krążenia spotykają mnie takie sytuacje. Zazwyczaj nie utrudniają mi może jakoś specjalnie życia, ale to naprawdę przykre. Chętnie oddam to miejsce parkingowe, ale weźcie ze sobą moje choroby. Trochę więcej zrozumienia, to, że ktoś nie czołga się po podłodze nie znaczy, że wszystko w nim w porządku.
Dużo jest wyznań od osób, które pozostawione same sobie na początku dorosłego życia, bez wsparcia rodziców czy też innej rodziny, nie poddały się i doszły do czegoś. Piszę z tej drugiej strony, jako matka dorosłego, prawie 20-letniego syna.
Razem z mężem pracowaliśmy i dbaliśmy o dzieci, nie uważam, żebyśmy byli złym przykładem, przez długie lata opiekowaliśmy się schorowanymi rodzicami, każde z nich do końca swoich dni miało opiekę w naszym domu i to nie z obowiązku, ale z miłości.
Mój syn rok temu skończył szkołę, dobrze zdał maturę, bez problemu dostał się na studia, sam wybrał kierunek i miasto, jak najdalej od domu. Ale nie to było problemem, zawsze powtarzałam, że dopóki pracujemy i chce się uczyć, to będzie miał naszą pomoc.
Już w listopadzie wiedziałam, że wyjechał z domu chyba nie po to, by studiować. W grudniu podjął decyzję o rzuceniu studiów. Nie było łatwo mi to przyjąć do wiadomości, ale trudno... Mówię - nie studiujesz, więc pracuj. On poszuka pracy w mieście, w którym studiował, bo przecież w naszej "mieścinie" (ponad 50-tysięcznym mieście) nie znajdzie pracy. Na to też się zgodziliśmy, co wiązało się z tym, że utrzymywaliśmy go kolejny miesiąc, przez styczeń miał pracować na swoje utrzymanie już od lutego. Pod koniec stycznia wrócił do domu, bo w styczniu nie pracował, dlaczego? Bo tak się ułożyło. Po kilku dniach bez problemu znalazł pracę w tej naszej nędznej mieścinie. Pozwoliłam mu się nie dokładać do wydatków, bo przecież zostawił pokój w mieście, za który musi płacić, no i miał tam wrócić, to niech oszczędzi jak najwięcej.
Wyjechał pod koniec maja, więcej wydaje niż zarabia, narobił długów i krzyczy "pomóżcie, pożyczcie, nie mam za co żyć". I wiecie co? Jestem wyrodną matką, bo w końcu powiedziałam dość. Boli mnie serce, nie mogę spać, ale nie dam się więcej wykorzystywać, nawet własnemu dziecku.
Wszyscy mówili, że jak będę w oficjalnym związku, to wszystko będzie takie poważne i monotonne.
Wracam w piątek po pracy i wizycie u znajomych do domu, tak koło 20. Moja narzeczona leży na kanapie, naga, w towarzystwie butelki whisky, i pijana śpiewa sobie piosenki Britney Spears z teledysków na telewizorze. A na całym ciele wymalowała sobie czarnym flamastrem jakieś plemienne wzory. Gratuluję kunsztu artystycznego i proponuję prysznic, mydło i szczotkę, bo może dostać podrażnienia skóry. Miłość mojego życia zgadza się na prysznic, ale tylko wspólny. Ja staram się zmyć z niej te tribale, ta raczej cieszy buźkę i śpiewa Roxette. Pyta, czy pobawimy się w więzienny prysznic.
Ten związek na razie nie pozwoli mi spoważnieć.
Dziś wyszłam z moim bratem i jego fajnymi kolegami do kawiarnio-cukierni. Kiedy kelner przyjmował zamówienie, powiedziałam jak ostatnia narwana pipa "lubię te białe, kremowe rzeczy". Chłopak naprzeciwko zakrztusił się wodą.
Za każdym razem jak wchodzę do domu, to od razu zaglądam do salonu i patrzę, czy w fotelu nie ma mojego Taty. Zawsze uwielbiał w nim siedzieć... zmarł 13 lat temu, a ja nadal odruchowo zerkam w ten fotel.
Wszystkie liczby jakimi się posługuję muszą być okrągłe, a w najgorszym wypadku podzielne przez 5. Byłam chyba pierwszą osobą w Polsce, która na żądanie zmieniła sobie PIN do karty kredytowej, bo numeru z rodzaju 2137 bym w życiu nie zapamiętała, więc poprosiłam o 2030. Te kilka lat temu naprawdę niełatwo było zmienić PIN, zapewniam. ;)
Jak byłem mały to na naszym osiedlu mieliśmy taki mały kiosk z gazetami, jakimiś tandetnymi zabawkami, pocztówkami i całą gamą tanich pierdół.
Interes ten prowadziła pani Gienia – kawał wrednego babska, które miało w zwyczaju rozpoczynać biznesy ze swoimi klientami od pytania „Czego?”. Ponadto notorycznie źle wydawała resztę (oczywiście - na swoją korzyść) i do przesady wręcz nienawidziła dzieci. A my dzieciakami byliśmy i za każdym razem, gdy kupowaliśmy w tym kiosku wafelek „Kukuruku” narażeni byliśmy na pełne pogardy spojrzenia i wyburkiwane pod nosem złośliwości.
Pewnego razu, po jednej z dostaw, w asortymencie babiszcza pojawiły się kłódki na kod, z takim pokrętłem, jak od sejfu. Każda z nich miała przypisane do siebie cztery cyfry, za pomocą których otwierało się zamek. Kiedy wracaliśmy z kumplem ze szkoły w naszych głowach narodził się pomysł godny jedynie prawdziwego geniusza zła.
- Kłódkę poproszę. - rzekłem do naburmuszonej kobiety, której mina wskazywała oburzenie faktem, że oderwaliśmy ją od rozwiązywania krzyżówek panoramicznych.
- Osiempiesiąt… - mruknęła baba rzucając nam przed nos pudełko.
Kolega zaczął grzebać w kieszeni, a ja szybko wyjąłem kłódkę z opakowania i założyłem ją na skobelek, którym kioskarka zamykała co wieczór swój „lokal”.
- Wie pani co? Jednak podziękuje za tę kłódeczkę. Powiesiłem ją pani tutaj przy drzwiczkach... Kod to kombinacja cyfr 3,6,1 i 9. Musi pani pokombinować. Ma pani tylko 256 możliwości! - krzyknąłem na odchodne.
Upiorne babiszcze zostało uwięzione w swej grocie, a my z ukrycia obserwowaliśmy, jak przez resztę popołudnia jej mąż trzymając w dłoni notesik usiłował rozgryźć kod. W końcu dał sobie spokój, bo pani zachciało się pilnie iść do ubikacji, więc w ruch poszedł jakiś stary brzeszczot, którym facet przeciął kłódkę.
Dziś bym takiego numeru nie powtórzył, ale chyba trochę jest prawdy w tym, że dzieci często wykazują iście psychopatyczne skłonności...
Ostatnio umówiłem się na długo wyczekiwaną randkę z bardzo fajną dziewczyną - Gosią.
Tak bardzo się tym przejąłem, że wziąłem prysznic (Ha! Czasem trzeba!), wzorowo ogoliłem się, przyczesałem włos i wystroiłem się niczym kogut na otwarcie kurnika. Założyłem świeżutką, wyprasowaną koszulę i eleganckie spodnie. Do tego modna marynarka i krawat w Muminki. Mieliśmy iść do takiej hipsterskiej restauracji, a potem do teatru na polecany przez wszystkich musical.
Wsiadłem w taksówkę i już po chwili… stałem w korku. Szlag mnie trafił, bo zacząłem się pocić. Wyobraziłem sobie, że dotrę na randkę mokry i śmierdzący niczym stary żul. Wcisnąłem więc taryfiarzowi dwie dyszki i wyskoczyłem wprost na przystanek tramwajowy. Zaleta tego transportu jest taka, że tramwaje rzadko stoją w korkach. Usiadłem na ławeczce i od razu zorientowałem się, że coś jest nie tak. Pomacałem się po tyłku. Guma do żucia! Jakiś debil przylepił ją do deski.
Kiedy podjechał tramwaj, ja zdrapując z zada resztki lepkiej substancji, wtoczyłem się do środka i usiadłem koło babki z małym dzieckiem. Brzdąc od razu poprawił mi humor. Rechotał tak pociesznie, uśmiechał się do mnie, robił miny, machał mi przed nosem jakąś grzechotką, a na koniec narzygał na mnie świeżo wypitym mlekiem wyssanym parę minut wcześniej z cyca swojej mamy. Ufajdał mi wszystko – od spodni, przez koszulę na krawacie z Muminkami skończywszy.
Wysiadłem z tramwaju i zrezygnowany zadzwoniłem do Gosi, aby przeprosić ją i przełożyć randkę. Ku mojemu zaskoczeniu dziewczyna powiedziała, żebym się nie przejmował i wpadł do niej na szybkie pranie. Całą resztę dnia przesiedziałem ubrany w jej przykrótkie dresy, jedząc zamówioną pizzę, oglądając głupie komedie, pijąc wino i śmiejąc się do rozpuku. Prawdę mówiąc była to udana randka, bo ciuchy, mimo ogromnego upału, mi nie wyschły i zostałem u Gosi na noc...
Dziś zdałam sobie sprawę z tego, że bardziej kocham psa niż człowieka. Z chłopakiem kłócę się już dłuższy czas i poważnie myślałam o rozstaniu. Jednak jak już mam przejść do rozmowy na ten temat, to przypominają mi się jego cudowne pieski, które uwielbiam. Nie potrafię zerwać, bo wiem, że już ich nie zobaczę i będę tęsknić.
Pojechałam na zakupy z koleżanką. Gdy kupowałam kolczyki, zagadałam się się z nią i nie słuchałam, co powiedziała do mnie kasjerka. Myślałam, że zapytała, czy mam może grosik żeby było lepiej wydać, więc rozkojarzona spojrzałam na nią i powiedziałam, że niestety nie.
Okazało się, że zapytała, czy może być winna grosika.
Wydała mi go.
Tak zdziwionej kasjerki jeszcze nie widziałam. :D
Dodaj anonimowe wyznanie