Mam 4-miesięczne niemowlę. Przez pierwsze 3 miesiące mały miał kolki i wrzeszczał całymi dniami. Ok. 19 padał. Kilka razy, wydaje mi się że w pierwszych dwóch tygodniach, zdarzało mu się wyć i w nocy. To tak tytułem wstępu.
Nad nami mieszka pewien tata z dwiema córkami. Sam tata jest ok. Ale gdy są dziewczyny...
Darcie gardła na cały regulator w dzień, tak że cały blok zachodzi w głowę, co się dzieje i pyta mnie co to i kto to... No dobra... Ale darcie się o 11 w nocy (kto wie jak piskliwe mogą być 15, 16 latki, może sobie wyobrazić) czy zabawa w chowanego z psem o 1 nad ranem i - co za tym idzie - tupanie po podłodze, uważamy za lekką przesadę.
Jakie było tłumaczenie taty, gdy mąż poszedł o 1.30 zwrócić uwagę? Że gdy dziecko krzyczy, to mu też przeszkadza, a jakoś pretensji nie ma.
Nie wiem, może my jesteśmy przewrażliwieni, bo niewyspani.... Ale weź i wytłumacz niemowlakowi, że ma być cicho... A 15,16-latek chyba już coś rozumie i jakieś zasady życia w bloku powinien znać. Czy się mylę?
Po rozwodzie moich rodziców, gdy miałem kilka lat, pojawił nowy członek rodziny początkowy zwanym "Panem Staszkiem, a w późniejszym etapie ojczymem.
Gość pochodził z Zakopanego, pracował fizyczne na budowach.
Gdy nasza kotka zaszła w ciążę z bliżej nieznanym kotem, razem z siostrą wyobrażaliśmy sobie co to będą za słodkie kocięta, część rozdamy, a zostawimy dla siebie jednego lub dwa, by każdy z nas obojga miał własnego małego kotka.
Nadszedł dzień rozwiązania. Maleństwa były przepięknie. Co rano razem z siostrą je doglądaliśmy.
Kilka dni później przez okno zauważyłem przypadkiem, jak ten zwyrodnialec je topi w wiadrze.
Przepłakałem kilka dni.
Odkąd przeprowadziłam się do miasta, z chorą ekscytacją rozbieram się do naga, jak tylko wrócę z pracy. Chodzę tak po mieszkaniu, robię kolację, sprzątam. Podnieca mnie to, że ktoś może zobaczyć mnie przez okno.
Jedną z rzeczy, które wyprowadzają mnie z równowagi, jest kontakt fizyczny z moimi rodzicami.
Nie mam problemu z kontaktem fizycznym z innymi ludźmi. Nie mam takiego problemu z dziadkami czy innymi członkami rodziny. A moi rodzice są wspaniali, mnóstwo dla mnie robią, mieszkamy nadal razem (jestem już "zupełnie dorosła"), generalnie ich uwielbiam, lubię spędzać z nimi czas, cenię ich jako osoby. Zawsze byli dla mnie dobrzy, nigdy niczego mi nie brakowało, ale też nie byłam rozpieszczona i wyrosłam na dobrego człowieka, otwartego na innych. Są też osobami, którymi mogę się wręcz pochwalić przed przyjaciółmi, zresztą wszyscy moi znajomi ich uwielbiają.
Na festiwalach często chodzę z tabliczką "Free hugs" i nie robi mi różnicy, czy przytuli mnie chłopak czy dziewczyna, dziecko czy dorosły, ktoś bardzo zadbany czy nawet jakiś pijaczek, od którego trochę śmierdzi.
A rodziców przytulać nie umiem. Kiedy mama mnie zaczepia, mimowolnie się odsuwam. Kiedy tato chce mnie przytulić, ja muszę się do tego zmuszać. W jakiś sposób mnie to... obrzydza, jakkolwiek okrutnie to brzmi.
Jestem bardzo spokojną osobą, prawie nigdy z nikim się nie kłócę, bardzo ciężko wyprowadzić mnie z równowagi (choć pozytywne odczucia działają wręcz odwrotnie, potrafię się cieszyć bardzo małymi rzeczami i wzruszać drobnostkami) - ale rodzicielski dotyk jest do tego zdolny, coś się we mnie wtedy gotuje. I nie mam na to innego wyjaśnienia niż "Taka już jestem", nie wiem, kiedy to się zaczęło, i nie umiem sobie wyobrazić, żeby miało się zmienić.
Trzy lata temu byłam u ginekologa. Cytologia z widocznymi tzw. Ascusami. Znajoma położna powiedziała, że jest OK. Miałam problem z policystycznymi jajnikami i zajęłam się tym, po co powtarzać cytologię, skoro osoba pracująca na co dzień w szpitalu mówi, że jest dobrze?
Rok temu powiedziałam znajomemu ginekologowi, że może powtórzyłabym cytologię. Usłyszałam, że u młodych kobiet wystarczy badanie raz na trzy lata.
Trzy tygodnie temu byłam u ginekologa, bo bolał mnie brzuch. Potoczyło się szybko. Dzisiaj jestem po kolposkopii. To rak. Czekam tylko na informację, które stadium.
Boję się jak cholera. Mam 28 lat. Chciałabym mieć kiedyś dzieci i chciałabym żyć..
Nigdy nie ukrywałam, że lubię sobie zjeść fast foody, słodycze, desery i to właśnie one są powodem mojej wagi. Nigdy nie byłam otyła, czasami, w zależności od okresu mojego życia, zdarzało mi się mieć parę kilo nadwagi, ale przeważnie mieściłam się w granicach normy.
Wiele razy próbowałam się odchudzać na własną rękę - diety, ćwiczenia itp., ale zawsze brakowało mi motywacji, by to ciągnąć. Ani razu nie zdarzyło mi się usprawiedliwić swojej wagi niedoczynnością tarczycy, ale gdy po rozpoczęciu leczenia nieco schudłam - mówiłam znajomym, że to może być przyczyna.
W końcu wybrałam się do dietetyka, który okazał się być najbardziej rzeczową osobą, jaką poznałam. Przedstawił mi trzy typy ciała: ektomorfik (szybki metabolizm, trudności w przybraniu masy), mezomorfik (typ idealny, nie ma większych trudności z przypakowaniem lub utratą wagi) oraz endomorfik (wolniejszy metabolizm, tłuszcz "chętniej" osadzający się w okolicy brzucha, ud i piersi), czyli ja. Poinformował mnie, że w tym wypadku nie da się iść na łatwiznę, że żadne magiczne tabletki mi nie pomogą i jeżeli mi zależy na utracie wagi, to już zawsze będę musiała się starać. Kazał mi wywalić z diety gluten i cukry proste. Zaproponował dietę ketogeniczną z możliwością przerzucenia się na paleo po utracie wagi, oraz wysiłek fizyczny przynajmniej dwa razy w tygodniu. Brzmi banalnie, ale te dwie rzeczy, których musiałam się pozbyć z diety, były składnikiem wszystkich moich ulubionych potraw. Co do ćwiczeń nie miałam problemu.
Po kilku miesiącach wyrzeczeń udało mi się zrzucić 7 kg, choć nadal miałam szerokie biodra, duże piersi i stykające się uda ze względu na typ budowy.
No i OK, niby jestem szczęśliwa, bo ładnie wyglądam, ale cały czas żyję w stresie, bo wiem, że jeśli wyjdę z koleżanką na piwo i burgera, to ona będzie nadal wyglądać świetnie, a ja następnego dnia nie zmieszczę się w spodnie i będę musiała biegać przez tydzień. Tak jak powiedział dietetyk - już zawsze muszę się starać. Jeśli raz odpuszczę, to szybko wrócę do starej wagi.
I widzę, jak moja najlepsza przyjaciółka objada się pączkami i pizzą co drugi dzień, a potem wrzuca na insta zdjęcia swojego idealnego ciała, ale trudno. Ona sobie może na to pozwolić, bo jest ektomorfikiem. I wiem o tym.
Ale potem czytam komentarze na fb wszechwiedzących mężczyzn, twierdzących, że geny nie mają wpływu na wagę, że wystarczy mniej żreć i trochę ćwiczyć. Ale szczerze? Żeby wyglądać jak ta koleżanka, musiałabym się głodzić i spędzać pół dnia na siłowni. Żeby być naprawdę szczupła jak ona, musiałabym chyba połknąć tasiemca.
Więc jeżeli nigdy nie mieliście problemów ze zrzuceniem czy przybraniem wagi, to gratuluję typu ciała, nie dla każdego to takie łatwe. Pamiętajcie o tym na przyszłość.
Po tragicznej śmierci mojego dobrego znajomego i jednocześnie niedoszłego chłopaka wymyśliłam sobie faceta, z którym przeżywam wielką miłość i który również niespodziewanie ginie za granicą.
Co najgorsze, w swojej psychozie byłam tak przekonująca, że wszyscy do dziś myślą, że to prawda i ten wymyślony facet istniał.
Prawdę znam tylko ja i mój terapeuta.
Często robię zakupy w popularnym sklepie z owadem.
Któregoś razu stoję już przy kasie, płacę 52 złote, daję 100 zł i pani wydaje mi resztę. Odchodzę do stoliczka, gdzie zwykle pakuję swoje rzeczy i patrze tępo na swoją dłoń z resztą (zima, jeden z tych dni, że pada śnieg, deszcz i żaby z nieba), a tu pyk - mam 100 zł, tylko rozmienione. No kobita się pomyliła i wydała mi za dużo. Jestem stałym klientem tego sklepu, znam te panie, szkoda mi się zrobiło, mówię "kurde, pewnie będzie musiała oddać ze swojej kasy". Więc wracam do kasy mówię co i jak, pani oczy jak spodki, przeprasza, dziękuje, ludzie patrzą z podziwem, no bohaterka. Lepiej mi się zrobiło na sercu po całej akcji. Byłam biedniejsza o te 52 zł, ale szczęśliwsza.
Jakiś czas później znów byłam w moim ulubionym sklepie, bardzo się śpieszyłam i robiłam wszystko w locie. Już wyżej pisałam, że wszystkie panie znam, a one mnie, zawsze gawędzimy coś podczas kasowania, bo miłe kobitki z nich (ta od 52 zł to na dodatek urocza, starsza kobieta, taki typ babci). No więc znów jestem u niej przy kasie, płacę, wychodzę. Lecę do auta, siadam i patrzę na resztę, a tam nie ma reszty. Tzn. jest, ale jakieś drobne. Patrzę na rachunek: 70 parę złotych, dałam 100, a mam same drobniaki, może z dycha będzie. Mówię wtf, pomyliła się? No na pewno! Przecież moja babcia od 52 zł by mnie nie oszukała! Wracam do niej do kasy, mówię w czym rzecz, ona robi się purpurowa. Wołamy kierownika, bo babcia twierdzi, że wszystko OK. Miła pani zaprasza mnie na zaplecze i z jakimś panem przeglądamy nagranie (żeby nie było, nie robiłam żadnej afery, po prostu powiedziałam, że brakuje mi 2 dych, przekonana, że babcia się pomyliła). Na nagraniu widać, że daję babci 100 zł, zaaferowana pakuję produkty, babcia wyciąga z kasy drobniaki i coś jeszcze, banknot 20 zł, i ledwo to widać, ale upuszcza go i przydeptuje... Zapewne po to, żeby kasa się zgadzała.
Powiem wam, że wszystko mi opadło. Pani kierownik i pan ochroniarz zerkają na siebie, na mnie i ta pierwsza mówi, no widać tu banknot 100 zł, ma pani rację, pieniążki zostaną zwrócone. Tematu babci nie było. Mnie zatkało, było mi strasznie przykro. Poczułam się jak największy naiwniak. Jak wróciłam z tego zaplecza, to specjalnie przeszłam obok babci przy kasie, nie była w stanie na mnie spojrzeć. To była dla mnie dobra lekcja.
Babcia jak pracowała, tak pracuje nadal, a ja po zastanowieniu doszłam do wniosku, że jeśli taka sytuacja by się powtórzyła (tzn. ktoś by mi wydał za dużo), to znów zwróciłabym takie pieniądze. Taki ze mnie naiwniak, ale oszustwa nie znoszę.
Miałam kiedyś włosy do pasa. Były dość gęste, a oprócz tego porządnie zadbane, bo moja mama miała na ich puncie obsesję i uwielbiała się nimi bawić. Rok temu postanowiłam je ściąć do ramion. Męczyła mnie trochę ta długość, a dodatkowo rozwaliłam swojego laptopa i chciałam zdobyć na niego fundusze sprzedając włosy. Wrzuciłam swoje zdjęcie na grupę urodową z prośbą o poradę, czy po ścięciu zrobić ombre, czy sombre, czy jaki inny balejaż. Gdy w komentarzu przyznałam się do mojej przedsiębiorczości, zostałam zwyzywana. No bo jak mogę nie oddać tych włosów na biedne dzieci z rakiem? A w szkole nie miałam lepiej. Co mi wszyscy napsuli nerwów, to moje. Nic dziwnego, że znienawidziłam wszystkie akcje zbierania włosów dla chorych na raka.
A teraz znienawidziłam je jeszcze bardziej.
Moja przyjaciółka, która pasjonuje się fotografią, wymyśliła sobie z koleżanką bawiącą się w cosplay elfią sesje zdjęciową. Jako że jestem wysoka, patykowata i mam dużo piegów (wymyśliły sobie elfa w irlandzkim stylu), poprosiły mnie o zostanie ich modelką. Projekt był duży, od prawie roku trwało dogadywanie się z ludźmi, szukanie materiałów na stroje po taniości i tworzenie ich. Jedynie perukę zdecydowały się kupić porządną, wydały nieco ponad 200 zł, bo przecież nie mogła wyglądać tandetnie, za tę cenę oczywiście była syntetyczna. Niedawno to wszystko skończyłyśmy.
Do czego zmierzam? Przez ponad miesiąc niemal codziennie biegałam po lasach, ruinach itp. No wiecie, elf bawi się na polanie, elf patrzy ze smutkiem na fabryki, elf kąpie się w jeziorze, elf ucieka przed myśliwym, elf choruje na widok śmieci w lesie, elf bawi się z psem do złudzenia przypominającym małego wilka, i inne takie. Za każdym razem miałam na sobie fantazyjnie upiętą perukę. Nie raz trzeba było ją czyścić z zielska, błota czy szlamu i glonów z jeziora. Nigdy nie trzeba było tej peruki jakoś specjalnie ratować. Umyć, rozczesać i wysuszyć, tylko tyle. Włosy były do pasa i kręcone, koleżanka od cosplayu twierdzi, że to najgorszy możliwy wariant do pielęgnacji. I nawet po miesiącu takiego poligonu i najróżniejszych stylizacji, peruka wciąż wyglądała jak naturalne włosy, ani razu nie trzeba było jej nawet podcinać.
200 zł, czyli trzy razy mniej, niż dostała moja sąsiadka na kupno swojej peruki, gdy wypadły jej włosy po chemii. A jakby kupić taką do ramion albo łopatek? Można by dostać jeszcze lepszą jakość w podobnej cenie.
Ale nie, jestem chciwą suką bez serca i w ogóle sama powinnam zachorować na raka, bo moje włosy mogły zbawić świat, a ja je bezczelnie sprzedałam. Nawet jak ostatnio weszłam na grupę się o coś spytać, to od razu dopadły mnie osoby, które jakimś cudem pamiętały o moim niecnym występku. No paranoja.
Brzydzą mnie sesje fotograficzne noworodków. Nieważne jak ładna oprawa, jak pomysłowy fotograf, po prostu nie mogę patrzeć na te sztucznie upozowane dzieci. Kojarzy mi się to ze starymi sesjami pogrzebowymi, kiedy układano martwych ludzi do zdjęć.
Dodaj anonimowe wyznanie