#dybiH

Często jeżdżę pociągami. Na każdym dworcu są jacyś żebracy, nie tylko, są na rynkach i często pod sklepami. Kilka razy podzieliłem się jakimiś groszami z reszty, pomimo faktu że wiele razy czytałem by tak nie robić. W końcu wiele takich osób zajmuje się żebraniem zawodowo. Jednak z "dobroci serca" czasem przymykałem oko na to zalecenie i dzieliłem się, dobrze zarabiam i kilka groszy czy nawet 5 złotych to w końcu nic takiego.

To wszystko jednak skończyło się po dwóch przypadkach, które były bardzo blisko siebie w czasie.

Na jednej stacji notorycznie widziałem pewną panią, która chodziła po pociągach i opowiadała ckliwą historię jak to nagle trafiła na bruk i potrzebuje trochę pieniędzy by od nowa zacząć sobie życie. Widywałem ją przez pół roku, w pewnym momencie zacząłem mówić słowo w słowo, wraz z nią jej historię. Nie dostała tego dnia ani grosza, widziałem ją natomiast tydzień czy dwa później, jak siedziała w słońcu w parku popijając piwo i chwaląc, że dzisiaj sporo wyciągnęła, nie usłyszałem kwoty, ale za to mówiła to do dwóch osób. które widywałem na tym samym dworcu jak żebrały.

Dwa tygodnie później, pewne romskie dziecko podeszło do mnie z kubeczkiem, w którym były niemal same grosiki i tylko grzechotało dając do zrozumienia, że potrzebuje tych pieniędzy. Spotkałem je nieco później (pociąg się opóźnił o znaczny czas, a ja postanowiłem wyjść poza dworzec by zapalić). To samo dziecko stało przy czarnej nowiutkiej terenówce BMW i wyciągało z kieszeni pieniądze które wyżebrało, mogę przysiąc, że był tam banknot 50zł, sporo innych po 10 i 20, i część banknotów temu dziecku wypadła. Z samochodu wysiadł wtedy bardzo dobrze ubrany Rom, coś tam pokrzyczał w ich języku i uderzył dziecko w twarz. Chyba zostawił jakiś ślad czy coś, bo po chwili niemal wrzucił dzieciaka do samochodu i odjechał. Jak skończyłem papierosa, z jakiegoś powodu podszedłem na to miejsce i podniosłem to co zostawili, a był to banknot 20zł i prawie 8zł w drobnych.

Nie dawajcie się oszukać żebrakom, być może wiele z nich faktycznie potrzebuje pomocy, ale ja wtedy uwierzyłem, że jednak dla większości jest to praca jak każda inna.

#iMItm

Mojej cioci wykryto nowotwór piersi. Nie chce iść do lekarza na skanowanie siatkówki oka (na tym badaniu wychodzi wszystko), ponieważ ksiądz powiedział jej, że lekarka podczas badania zagląda pacjentowi w duszę i brudzi ją.



Nie wiem co mnie bardziej przeraża. To, że ksiądz głosi takie coś w XXI wieku czy to, że ciotka w to uwierzyła...

#UqWVd

Opowiem wam o panu M, człowieku z natury miłym i pomocnym, który zrządzeniem losu zachorował na raka.

Mniej więcej w tym samym czasie, pan M zaczął się zmieniać. Stał się arogancki i łaknący uwagi. Od najbliższych oczekiwał, by zawsze przy nim byli, o każdej porze dnia i nocy; by odpowiadali na jego telefony i wiadomości, bez względu na godzinę, bo pan M jest chory.

Przyjaciele i rodzina dawali z siebie wszystko, ale jak każdy, oni również mieli swoje życie do przeżycia. Niestety pan M tego nie dostrzegał. Po pewnym czasie zaczął nawet wypominać bliskim wszystkie te chwile, w których to on im pomagał (tu panu M trzeba przyznać, że wcale mało tego nie było).

W końcu pan M stał się na tyle nieznośny, że jedynym, co trzymało przy nim jego najbliższych, była choroba (większość uznała, że porzucenie pana M podczas choroby, byłoby niesprawiedliwe, mimo jego zachowania). Skończyły się długie rozmowy i przyjacielskie wizyty, wszystko ograniczało się tylko do służbowego trzymania na duchu. Zero bliższych kontaktów.

Pan M jest teraz zdrowy. Pokonał raka, ale też pozbył się większości znajomych. Pan M jest idiotą. Pan M to ja.

#DJc4y

Pani na lekcji języka polskiego dała nam za zadanie opisać ze szczegółami krótką historię o wskazanym przez nią przedmiocie.

Pani odpaliła zapałkę. Według niej powinniśmy z użyciem cech postaci (w tym przypadku zapałki) opisać jej krótkie, jak i ciekawe życie.

Wszystko poszłoby po pani myśli, gdyby nie mucha, która wpadła w płomień zapałki i zaczęła się palić. Mucha latała i paliła się po całej sali, aż w końcu całkiem się spaliła i znikła.

Wszyscy opisali śmierć muchy. Nauczycielka stwierdziła, że źle wykonaliśmy zadanie (co było nie do końca prawdą, bo opisaliśmy także przeżycia, jakie panowały u zapałki widzącej palącą się muchę).

W końcu pani stwierdziła, że nie wstawi nam za to oceny.

#5XYly

Mam 22 lata i jestem beksą.
I nie, nie chodzi o to, że często się wzruszam lub płaczę do poduszki, gdy ktoś powie mi niemiłe słowo. Płacz pojawia się u mnie, gdy muszę skonfrontować się z czymś, co mnie stresuje.

Każda rozmowa z osobą, przed którą czuję respekt i której muszę się sprzeciwić, w zdecydowany sposób przedstawić moje argumenty, jest prawdziwym piekłem. Nie jestem w stanie przekazać w dobry sposób o co mi chodzi, ponieważ już po pierwszym zdaniu czuję gorzki posmak w gardle i łzy w oczach.

Niemal nikt nie zdaje sobie z tego sprawy, gdyż zazwyczaj wycofuję się z dyskusji zanim wydarzy się nieszczęście (gdy już się rozpłaczę, niełatwo mi się uspokoić).
Nie mogę się pogodzić z faktem, że nie umiem zawalczyć o swoje. Mimo rewelacyjnego arsenału argumentów często przegrywam z powodu słabej psychiki.
Bardzo chciałabym z tym walczyć, ale nie mam pojęcia jak i nie wiem gdzie szukać rady.

#Kr79v

Odkąd w dość młodym wieku wyprowadziłam się z domu i zaczęłam od razu sama na siebie zarabiać, stałam się straszną sknerą (gdzie wcześniej byłam typem lekko zbuntowanej księżniczki, która totalnie nie znała pojęcia "oszczędzanie"). Nie zarabiam kokosów i nigdy nie zarabiałam, chociaż łatwiej mnie spotkać w pracy niż w domu. Specjalnie ubieram się w hipisowskie, punkowe, grunge stylówki, żeby ludzie nie zwracali zbyt dużej uwagi na dziurawe rajstopy czy mocno znoszone ubrania, o które i tak dbam jak tylko umiem.

Jakiś czas temu zrobiło mi się głupio w tramwaju, gdy zobaczyłam, że para żuli ma buty w lepszym stanie ode mnie. Obuwie wywaliłam ze smutkiem, bo było wygodne, chociaż zaczęło się dziurawić od spodu. Ostatnio się skapnęłam, że moje problemy z odżywianiem są spowodowane nie tylko przez nieregularne godziny pracy, stres itp., ale też właśnie przez skąpstwo. Patrzę na cenę i odechciewa mi się jedzenia. Schudłam straszliwie i zaczęłam się wstydzić własnego ciała, ale dalej mam problem z wydawaniem pieniędzy na jedzenie.

#Yh4bd

Dzisiaj idę przez miasto (nie małe, nie duże). Z naprzeciwka szedł chłopak na oko 15-17 lat i puszczał z głośnika muzykę, która nie była przyjemna dla mojego ucha - dużo wulgaryzmów. Krzyknęłam (żeby zagłuszyć muzykę) do niego "Możesz wyłączyć muzykę albo włączyć sobie na słuchawkach, nie wszyscy chcą..." i w tym momencie chłopak był już na tyle blisko mnie, że napluł mi w twarz i poszedł dalej.

Przez 2 minuty stałam w miejscu, zastanawiając się o co chodzi.

#WbklG

Mam ogromny problem z moją przyjaciółką.
Z D. znamy się od dziecka i jesteśmy jak siostry. Jej mama prowadzi jedyny sklep i D. od zawsze zakładała, że go przejmie i zostanie w naszej wiosce liczącej niewiele ponad 200 mieszkańców, dlatego wybrała zawodówkę. Ja marzyłam o tym by wyrwać się do większego miasta, studiować. Krótko po tym jak zdałam maturę, D. wpadła do mnie oznajmiając, że pokłóciła się z matką i wyjeżdża razem ze mną.

Po początkowym szoku nawet się ucieszyłam - zawsze to ktoś znajomy w obcym mieście. Niestety D. bardzo utrudnia wspólne mieszkanie mi i pozostałym lokatorkom
(mieszkamy na stancji w 6 osób). Średnio raz w tygodniu urządza awantury - głównie o korzystanie z łazienki. Uważa, że za często i za długo się myjemy, niepotrzebnie w ciepłej wodzie, zajmujemy miejsce kosmetykami, za często wstawiamy pranie. W końcu skoro na wsi się tak nie robiło, to po co dbać "przesadnie" o wygląd.
Miałyśmy składać się na środki czystości i papier toaletowy - uznała, że kupujemy wszystko za drogie i ona się nie będzie dokładać - papier ma swój, szary, najtańszy, którego zużywa wyliczoną ilość. Dodatkowo, jeżeli ja lub inna z lokatorek przyprowadzimy kogokolwiek, to już jest awantura, że ona nawet nie może mieć spokoju we własnym domu.

Nie mogła długo znaleźć pracy. Żadna nie spełniała jej wymagań. Ona się musi wyspać, to na rano jej nie pasuje, w ogóle kto to wymyślił pracować 8 godzin, ona jest wykończona już po 5. W końcu załatwiłam jej etat w tej samej sieciówce z ciuchami, gdzie sama pracuję. Niestety szybko tego pożałowałam - D. kombinuje byleby mieć jak najmniej godzin, a jednocześnie cały czas narzeka na brak pieniędzy.

Co w takim razie robi całymi dniami? Nudzi się i narzeka, na wszystko - na smog, na to, że na stancji nie wolno trzymać zwierząt, że miasto jest za głośne, brzydkie, jest za dużo ludzi.

Przynosi mi wstyd wśród znajomych, kiedy czasami przyłazi po mnie na uczelnię.

Propozycja wyjścia do kawiarni/knajpy - raz z nami poszła, to komentowała tak, że wszyscy się na nas gapili. Bo ona to zrobi sobie herbatkę trzy razy z tej samej torebki, a nie ponad 10 złotych za kawę. Kino - też nie. Zakupy - zapomnij. I nie chodzi tylko o kasę - ona po prostu nie toleruje większych skupisk ludzi.

Znałam wcześniej jej poglądy, ale nazywanie mojego czarnoskórego kolegi, przy reszcie znajomych małpą albo wrzeszczenie zakaz pedałowania na widok dwóch chłopaków trzymających się za ręce w parku, to już przegięcie. Na zwrócenie jej uwagi, zawsze odpowiada tak samo - To nie jest normalne, bo u nas na wsi tego nie ma.

Nie chciałabym zrywać tej przyjaźni, ale mam ochotę wykrzyczeć jej, żeby wracała na tę wiochę skoro nie potrafi żyć w mieście. Nikomu o tym nie mówiłam, bo nie chcę wyjść na tą, co się wypina na dawnych znajomych, bo miasto ją zmieniło.

#ZIWpX

Nie zbieram naklejek na świeżaki w sklepie z owadem.

Moja dobra znajoma ma 5-letnie dziecko i gdy się o tym dowiedziała, to śmiertelnie się na mnie obraziła. Powiedziała, że jestem egoistką i w ogóle nie myślę o innych, bardziej potrzebujących osobach. Doszło nawet do tego, że umieściła na swoim profilu społecznościowym długi post, w którym to narzeka na swój ciężki los, że wszystko ona sama musi robić i że nikogo nie obchodzi los jej biednego synka. A wszystko dlatego, że powiedziałam, że nie zbieram i w sumie nie zamierzam zbierać tych naklejek. Oczywiście post był skierowany w moją stronę, bo udostępniła też mój profil.

Jakiś czas później sprawa przycichła, więc uznałam, że może jej przeszło. Ale gdzie tam! Napisałam do niej, chciałam jakoś załagodzić konflikt (mimo że cała sytuacja nieco mnie śmieszyła), ale usłyszałam tylko, że jej synuś ma przeze mnie depresję, bo nie może dostać tego świeżaka, którego sobie wymarzył. Generalnie to zakończyła naszą znajomość, gdyż cytuję "Ja nie mogę spotykać się z osobą, która krzywdzi moje dziecko! Chyba że zmienisz zdanie, to wtedy zastanowimy się razem z Krzysiem (imię chłopca zmienione), czy dać Ci drugą szansę".

Po tych słowach stwierdziłam, że chyba rzeczywiście nie ma sensu dalej ciągnąć tej znajomości. Szkoda tylko, że jakiś głupi pluszak pokazał, jak bardzo krucha była ta znajomość...
Dodaj anonimowe wyznanie