Pierwszy tydzień moich praktyk, pracowałem akurat na zewnątrz z majstrem. Na początku trochę pogadaliśmy, a potem w ciszy każdy wykonywał swoją pracę, ja po jednej stronie auta, on po drugiej.
Nagle do płotu zaraz obok miejsca naszej pracy podszedł jakiś psiak, zagadałem do niego "no co tam, mordo?" i po sekundzie usłyszałem, jak zniesmaczony majster mówi, że wszystko w porządku...
Na szczęście pies nie zwiał i dało się to wytłumaczyć :D
Mieszkam w bloku, a wśród sąsiadów mam wielu nastolatków i dwudziestolatków. Pech chciał, że jeden z nich mieszka dokładnie nade mną. Chłopak lubi się bawić i dość często urządza domówki.
Muzyka wcale mi nie przeszkadza, bo ściany jak na blok wystarczająco grube, by większość hałasów zagłuszyć, a też nie balują całe noce. Problem jest w tym, że sąsiad i jego goście lubią też sobie wypić, a gdy przesadzą z ilością procentów, zdarza im się to zwracać. I zwracają... PRZEZ OKNO!
Nie zliczę, ile razy zmywałam rzygi ze swojego okna i parapetu. Sąsiad oczywiście zawsze przeprasza i obiecuje, że nigdy więcej.
Staram się być wyrozumiała, też zdarzało mi się zwracać zawartość żołądka po bardziej zakrapianej imprezie, ale nie ogarniam, jak można rzygać przez okno? I jak może im nie przeszkadzać fakt, że mieszkanie jest na piątym piętrze, a tuż przy bloku jest chodnik...
Mam dość, naprawdę wymiękam.
Pracuję... dużo, ciężko... Mam skończone szkoły, kursy. Mam kredyt na mieszkanie, całe 50% wartości mojej nieruchomości jest w kredycie. W sumie to ja nie pracuję, ja tyram. Spłacam kredyt, zapłacę rachunki, czasem kupię coś sobie i tu mnie wku#w total bierze...
Moje sąsiadki z dziećmi siedzą w domu - nie dlatego, że pracy brak, tylko dlatego, że po co pracować!? Skoro PAŃSTWO ŁASKAWE DA! Co tydzień są u kosmetyczki - a to pazurki muszą zrobić, bo przecież dziecko trzeba wychować i mieć ładne paznokcie, a to rzęsy...
A ja TYRAM na 500+, TYRAM, by moje nieroby sąsiadki miały na kosmetyczkę, fryzjera, nową torebusię... Podczas gdy ja nawet do lekarza na NFZ nie mogę się dostać, bo na marzec 2020 dopiero wolne miejsca, a kosmetyczka u mnie raz na kwartał, aby budżetu nie przekroczyć...
Ludzie, o co chodzi w tym kraju?!?!? Serio zaczyna mi być wstyd, że mimo że pracuję, ledwo starcza... Wiem, wiem, mogę mieć nawet 5 dzieci, ale co jak kiedyś to 500+ się skończy? Myślę niestety długofalowo. A może to błąd?
Mam cudowną 8-latkę. Nie odbiega zachowaniem od swoich rówieśników. No może ma słownictwo ponad przeciętną, ale nie o tym chciałam... Moje dziecko jest niewidome - wrodzony brak gałek ocznych... Nawet w moich wyobrażeniach nie śmiałam marzyć, aby była TAKA... Z chwilą jej narodzin rozpoczęła się najpiękniejsza przygoda mojego życia... Jest szczęśliwa z tym co ma i z tym czego jej brak, bo nie wszystkie dzieci widzące są szczęśliwe, prawda?
Dziś moja Maja powiedziała: "Tak bym chciała chociaż na chwilę zobaczyć ciebie, mamuś... ale wiem, że twoje serce bije dla mnie".
Dla takich momentów warto żyć.
Był pożar... Ogromny pożar... Moi sąsiedzi stracili dorobek życia. Cały dom spłonął.
Wyciągnęliśmy pomocną rękę. Jako jedyni zaproponowaliśmy nocleg, jedzenie, ubrania dla rodziny, zabawki dla dzieciaków, kącik dla psa...
I co usłyszeliśmy?
Że jesteśmy zbyt biedni, by ich gościć... Bo mieszkamy w starym drewniaku, mamy tylko dwa pokoje, a mieszkanie ogrzewamy "kozą". I że owszem, herbatę mogą u nas wypić, bo zimno, ale że oni poczekają, aż rodzina ze Śląska przyjedzie i ich do siebie zabierze, bo mają piętrowy dom i nie będą się musieli gnieździć jak w przytułku...
Płakałam przez całą noc.
Pewnego razu weszłam do tramwaju i usiadłam na wolnym miejscu. Chwilę później obok mnie pojawiła się ciężarna kobieta, a z racji dobrego wychowania postanowiłam ustąpić jej miejsce. Szybko wstałam i wskazując miejsce powiedziałam: "Proszę usiąść!". Nie byłoby w tym wyznaniu nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że kobieta zapytała: "Dlaczego?".
Jak się pewnie domyślacie, kobieta wcale nie była w ciąży.
Powiedziałam tylko "A dlaczego nie?", po czym oddaliłam się na drugi koniec tramwaju.
Chciałam wysiąść, ale tramwaj zdążył ruszyć.
Gdy miałam 6 lat, zmarła moja niespełna roczna siostra.
Mało z tego okresu pamiętam, ale jest coś, co nie daje mi spać po nocach. Zawsze lubiła, żeby ją sadzać na parapecie w kuchni i jak to dziecko, cieszyła się obserwując co się dzieje na dworze. Mama zawsze narzekała, że okno brudne, wymazane paluszkami, a dopiero co myła. Po jej śmierci mama strasznie rozpaczała, więc ja chciałam jej poprawić humor i umyłam tę cholerną szybę.
Do dziś słyszę ten rozpaczliwy krzyk mamy "Boże, co ona narobiła? Tam były rączki, ja już nic nie mam, nic mi po niej nie zostało, ona zostawiła je dla mnie".
Mimo że wiem, że wtedy byłam tylko dzieckiem, to teraz jako matka rozumiem, że kilka dni po pogrzebie to była dla mojej mamy tortura.
Jak byłam w przedszkolu, nienawidziłam pić ciepłego mleka na śniadanie, dlatego zawsze w takich sytuacjach kłamałam przedszkolanki, że mam uczulenie na mleko i dostawałam herbatę. No, chyba że było kakałko, to wtedy nic mi nie było. W swój proceder wciągnęłam moją mamę i tatę, który jest alergologiem, i jak panie do nich dzwoniły, to też mówili, że mam uczulenie na mleko. Chyba że akurat było kakałko. Po kilku miesiącach panie były tak skołowane, że bez pytania dawały mi herbatę, jak było mleko i kakałko, jak było kakałko.
5-latek vs przedszkolanki 1:0.
Parę lat temu byłam na osiemnastce koleżanki. Nie lubię takich imprez. Poszłam z koleżankami, bo tak wypadało.
Gdy one poszły tańczyć, zobowiązałam się do pilnowania ich torebek. Długo nie wracały. Obok mnie siedziało dwóch kolesi. Mimo że muzyka grała dosyć głośno, to słyszałam ich rozmowę:
Koleś A: Jak poprosisz tamtą laskę do tańca, to stawiam ci browara!
Koleś B: Ale ona jest brzydka... Idę.
Po czym wstał, podszedł do mnie i zapytał, czy zatańczę. Było mi cholernie przykro. Odpowiedziałam: "Nie, spadaj." Koleś chyba nie spodziewał się takiej odpowiedzi, bo nerwowo krzyknął do drugiego "I tak wisisz mi browara!".
W życiu nie czułam się bardziej upokorzona. Wzięłam rzeczy koleżanek, znalazłam je na parkiecie i im je oddałam, powiedziałam, że muszę iść do domu i wyszłam.
Nikt nie wie o tej historii, a choć minęło tyle lat, wciąż nie potrafię o niej zapomnieć.
Końcówka lat 90., piękne, upalne lato, 3 klasa liceum. Z przyjaciółką postanowiłyśmy autostopem wybrać się na letnisko do naszej koleżanki - jakieś 200 km od Warszawy. Jako nastolatki nie miałyśmy problemu ze znalezieniem podwózki.
Na którymś z etapów podróży zatrzymał się rozklekotany polonez i starszy chłop zaproponował, że podwiezie nas jakieś 15 km, bo potem odbija gdzieś na jakąś wieś. No to my, że dziękujemy pięknie, oczywiście, chętnie, sra ta ta ta. Rozmowa się średnio klei, dziad małomówny. Ale my w doskonałych humorach. Koleżanka siedzi z przodu, prowadzi z dziadem jakąś konwersację o dupie Maryni. Ja w tym polonezie na tylnym siedzeniu, guzik słyszę, bo to przecież czołg, wszystko skrzypi, silnik warczy, wiec siedzę cicho. Nagle dziad odwraca głowę, przekrzykuje warkot silnika i do nas, że może nas jednak podwieźć dalej jeśli chcemy - reszty nie słyszałam, bo odwrócił głowę. Wydało mi się to bardzo miłe, wiec mu odkrzyknęłam z tylnego siedzenia, że "nie chcemy nadużywać pańskiej uprzejmości, bardzo pan miły i dziękujemy za propozycję". Moja koleżanka odwróciła się do mnie z niedowierzaniem w oczach, ryknęła na dziada, żeby zatrzymał auto i kazała mi wysiadać.
Dziad odjechał w tumanie kurzu, a ta jak nie ryknie na mnie, stojącą z głupim uśmiechem na środku drogi:
- Ty chora kretynko, ty normalna jesteś?!
- No ale co?! Czego się drzesz!? Podziękowałam tylko, po co wysiadłyśmy?!
- Debilko ty, on powiedział, że nas podwiezie, jak zatrzymamy się w lesie na szybki numerek! A ty do niego, że "nie chcemy nadużywać pańskiej uprzejmości", kurna mać!
I straszno, i śmieszno.
Dodaj anonimowe wyznanie