#fXyTF
Pewnego dnia tata poszedł sam, by z nią porozmawiać. Miałam wtedy 9 miesięcy. Znalazł ją na ulicy, już martwą. Po sekcji zwłok okazało się, że był to nieleczony tętniak. Tamten mężczyzna jak szybko się pojawił w jej życiu, tak znikł – to tata poinformował jej rodzinę o śmierci. Nie wiedzieli nawet o moim istnieniu.
Tata przez lata chodził ze mną do niej na cmentarz, mówiąc o niej same pozytywne rzeczy, że mnie kochała itd., nie mówiąc prawdy o tym, co się naprawdę wydarzyło. Zmarł, jak byłam nastolatką.
Prawdę odkryłam przypadkiem, gdy miałam 19 lat. Znalazłam w starych papierach wypisy z przychodni, w tym opisy ze szpitala w dniu moich narodzin, a później pielęgniarki środowiskowej. Co gorsze, niektórzy z rodziny wiedzieli i też milczeli przez te lata – a mi świat w momencie czytania tych dokumentów się zawalił. Elementy układanki ułożyły się w całość – dlatego nie miałam żadnych zdjęć z matką, dlatego nikt nic „nie wiedział” o matce, dlatego nie zostały po niej rzeczy.
Teraz mam 23 lata, robię się z twarzy strasznie podobna do niej, nienawidzę tego. Mam ochotę zrobić sobie operację plastyczną, byle by tylko usunąć wszystkie cechy mi o niej przypominające. Na cmentarz chodzę o wiele rzadziej niż przedtem. Czuję złość. Rodzina taty i ludzie, którym się zwierzam, mówią, żebym tego tak nie przeżywała – że to było lata temu, że mogła to być wspomniana depresja poporodowa. Że muszę wybaczyć. Nie potrafię. Nie chcę. Tata bardzo kochał mamę, kochał też mnie, a dla matki to nic nie znaczyło. Bo wychodzę z założenia, że skoro była w stanie pójść cztery miesiące po porodzie do innego mężczyzny, to była w stanie podejmować świadome decyzje. A „dzięki” jej decyzjom (ignorowaniu mojego płaczu, niechęci, aż w końcu zostawienia) po dziś dzień borykam się z ograniczonym zaufaniem i problemami w nawiązywaniu relacji – mimo że jej nie pamiętam. Nie życzę jej szczęśliwego dnia mamy.
Myślę, że tata chciał Ci oszczędzić bólu i chociaż stworzyć pozory, bo ciężko jest powiedzieć małemu dziecko, że mama, która i tak nie żyje, go nie kochała. On nie mógł zmienić przeszłości i zmienił ją dla Ciebie w takią na jaką uznał, że zasługiwałaś. To pokazuje, że Cię kochał i nie chciał, żebyś czuła się niekochana.
No to z twojego opisu w komentarzach wynika że miała wcześniej jakiś problem i była uzależniona. Rozumiem że nie chcesz być do niej podobna. Ale ciężko się czyta jak najpierw wrzucasz post na Anonimowych a potem włącza ci się agresja po komentarzach użytkowników.
W jednej rzeczy się mylisz: w 2003 roku co najmniej połowa dorosłych, jak nie więcej, i część dzieci a zwłaszcza nastolatków miała telefony komórkowe. Być może nie wszyscy. Ale tak się składa że pamiętam te czasy i sytuację kiedy w roku 2001 na wakacjach telefony mieli wszyscy dorośli i dwie nastolatki.
Jeśli mama zmarła z powodu tętniaka, mógł być też już wcześniej jakiś ucisk, który spowodował takie zachowanie. A może depresja bylatansilna, że bała się o Twoje życie.
Nie wiem ja było naprawdę, chcę tylko Ci pokazać, że nigdy nie wiemy co kieruje innymi.
Jesteś podobna do mamy, od niej dostałaś życie, ale możesz być inną kobietą niż ona