Piątka! Również dopiero teraz, po 30, poznałam siebie samą na tyle, żeby móc żyć tak, żeby było mi dobrze. Wcześniej błądziłam. Nie było mi źle, ale czegoś brakowało. Teraz mam wszystko, a przede wszystkim, niezależność finansową która jest dla mnie i dla mojego poczucia bezpieczeństwa kwestią bardzo ważną. Fizycznie również nigdy nie byłam w lepszej formie i kondycji. Gdyby ktoś mi zaproponował ze mogę znów, na zawsze mieć 20 lat - nie, dziękuję. 30 jest spoko. 40 też będzie. I 50. Wiek to tylko cyfry.

Ostatnio nie chcieli mi sprzedać fajek bez dowodu, więc tu jest dobrze. Bardziej właśnie chodzi mi o takie biologiczne przemijanie, więc tak jak napisałam - coś zupełnie naturalnego, a jednocześnie - coś, co obecnie jest dla mnie trudne do zaakceptowania. Aczkolwiek - kolagen wypróbuję! Dziękuję 🥰 A poza tym - gratuluję siły i odwagi, życzę wszystkiego co najlepsze na przyszłość ☺️

Ale przecież do "przeminięcia" od Twoich 27 lat jeszcze bardzo długa droga. Prawdopodobnie przeżyjesz jeszcze ponad drugie tyle. Nie ma się co martwić na zapas.

A to jest bardzo mądry komentarz i rzeczywiście odpowiedź na te pytania może być dla mnie pomocna. Być może użalam się nad niedostępnością czegoś, czego tak naprawdę wcale nie chcę (i jak widać nie chciałam, skoro pokierowałam moim życiem tak, a nie inaczej). Dziękuję!

Właśnie clue sprawy to nie to, że nie czuje się nieatrakcyjna, bo jestem stara. Ba! Wyglądam, tak jak wspominały tu inne dziewczyny, znacznie lepiej niż 10 lat temu. I co ciekawe, przez całe życie w poważaniu miałam aparycję (nie w stronę zaniedbywania się, ale raczej w tym znaczeniu, że nigdy nie była dla mnie kluczowa, wręcz irytowałam się, że jest jaka jest, bo chciałam żeby inni widzieli we mnie przede wszystkim człowieka), więc to nie do końca o to chodzi.

Bardziej boli mnie to, że biorąc pod uwagę fakt, że jestem kobietą, nie mam zbyt wiele czasu na założenie rodziny. I tu pojawia się kolejna interesująca kwestia - dotychczas byłam przekonana, że rodzina nie jest moim życiowym celem. Wszelkie inne aspekty mojego życia mam zatem poukładane, prócz tego jednego, bo zwyczajnie nie brałam go wcześniej pod uwagę. I o ile kiedyś nie mogłam zrozumieć czym jest ten mityczny instynkt macierzyński, to oto się pojawił w pełnej krasie, irytując mnie niezmiernie, bo właśnie - na zdobywanie świata mam czas, tu ogranicza mnie wyłącznie definitywny upływ mojego czasu na Ziemi, ale na znalezienie partnera, sprawdzenie go i założenie rodziny tego czasu mam mniej z czysto biologicznych przyczyn. I znów, cholera, ja wiem, że to nie jest tak, że go nie mam, ja chyba odczuwam irracjonalny lęk przed tym, że nie zdażę, bo właśnie dotarło do mnie, że przemijam (co wszakże było oczywiste od samego początku).

Generalnie sama czuje się obecnie z moją perspektywą jak wariatka (bo zupełnie nie przystaje do mojego dotychczasowego światopoglądu). Tym bardziej dziękuję za wypowiedzenie się, bo widzę, że moje odczucia poniekąd mijają się jednak z rzeczywistością, a to już jakiś krok do przodu.

Dispater, no właściwie nic z tego co napisałaś w komentarzu nie zawarłaś w wyznaniu. Napisałaś wprost - "Po co komu 30-latka, skoro może mieć 20-latkę?" Nic o presji czasu z powodu chęci macierzyństwa. To faktycznie jest trudniejsza kwestia, ale i tak masz co najmniej 10 lat przed sobą. Presja czasu i fałszywe poczucie, że nie jesteś już tak atrakcyjna dla mężczyzn jak konkurencja młodszych kobiet niczego Ci nie ułatwi. Wyluzuj, uśmiechnij się do siebie, powiedz sobie - każdego dnia staje się lepsza (zamiast starsza). Z upływem czasu tracimy tylko młodość, strata poczucia własnej wartości, radości życia i nadziei jest już tylko Twoim wyborem. Pewnie wydaje ci się to niewyobrażalne w tej chwili, ale na każdy kolejny rok życia można patrzeć jak na zysk, a nie stratę. Wykreśl z ciała i pamięci ostatnie 10 lat życia - czy nie stałabyś się uboższa? Każdy dzień życia jest cenny i nie ma po co tracić go na tworzenie fatalistycznych scenariuszy. Równie dobrze jutro możesz poznać mężczyznę swego życia i żałować, że tyle straciłaś czasu na martwienie się. Równie dobrze możesz go nigdy nie poznać, i też przeżyjesz, i też będziesz żałowała czasu straconego na martwienie się. Musisz wziąć odpowiedzialność za swoje nastawienie, i mówię to z doświadczenia - też miałam "kryzys" w okolicach 30. Zdałam sobie sprawę, jak bezsensu się katuję, i wzięłam w garść swoje myśli i to, na czym skupiam uwagę.

Czy w takim razie tylko dla mnie to co potrzeba posiadania dzieci robi z kobietami jest straszne? Zupełnie serio, to przerażające, to jak choroba psychiczna przecież. Tu mamy przykład - zdrowa, młoda kobieta. Generalnie to z życia zadowolona, wszystko byłoby okej, gdyby nie to że właśnie sobie uświadomiła, że na urodzenie dziecka została jej konkretna ilość czasu. Na różne inne rzeczy też mamy konkretna ilość czasu, samo życie nie jest nieskończone, ale to nieważne, popłoch wywołuje tylko (wcale nie tak bliski) koniec płodności.
A jak się okaże że kobieta jest bezpłodna? Niby wszyscy jesteśmy różni, mamy różne predyspozycje, możliwości. Nigdy nie zdobędę raczej Mount Everest, no a chciałabym. Nigdy też nie polecę na wakacje na Madagaskar, bo rzygam i zdycham po 3h w samolocie, więc co najwyżej zostają mi Grecja i Turcja, a uwierzcie, ja naprawdę chciałabym zwiedzać świat! Ktoś inny nigdy nie nauczy się śpiewać/malować/robić salta itd itd i to wszystko jest okej, takie życie, nie mamy tego, ale mamy coś innego. A ktoś nie może mieć dzieci i to jest koniec świata. W tym momencie kobiety czują się jak zepsuty towar. Straszne...

Hmm, owszem, wyglądam teraz, po 30, o wiele lepiej niż mając 20. Ale dzisiejsze 20-tki to już nie te, co kilkanaście lat temu, one są naprawdę hot. Po 30 też zdarzają się gorące, zadbane babeczki, ale łatwiej o taką w tym młodszym pokoleniu. Mimo wszystko, nie wydaje mi się, żeby tak wielu facetów po 30 szukało partnerki która jest jednak o wiele mniej dojrzała emocjonalnie i życiowo (chociażby niewiele jeszcze wie o utrzymywaniu siebie samej). A jeśli któryś takiej właśnie szuka, to z pewnością nie byłby tym, którego ja bym szukała. Finalnie - swój znajdzie swego, w każdym wieku :)

Nigdy mnie jakoś nie ciągnęło do młodych dziewczyn, a u takich jak na ironię miałem zawsze największe powodzenie.
20 latka może być hot, jak się gorącym mlekiem obleje.

Mam to samo poczucie co autorka ;') zwłaszcza, że w moim otoczeniu dużo kolegów właśnie wymieniło swoje partnerki, z którymi byli po 5-8 lat na dwudziestolatki. I to były naprawdę fajne, zadbane dziewczyny po studiach, pracujące itd.

Wygląd to jedno, ale pojawiają się też bariery natury biologicznej, bardziej płodna niż byłam już nie będę, taka natura. Więc, skoro w wieku 27 lat obudziłam się, że "o! fajnie byłoby jednak mieć rodzinę, bo życie jest w sumie spoko i nie sprowadzę nikogo do piekła powołując go na ten świat", to mam po prostu mniej czasu, a w sumie to mało czasu. Bo od partnera do rodziny długa droga.

@Dispater, powiem Ci, że ja od zawsze chciałam mieć dzieci możliwie szybko, najlepiej jeszcze na studiach, a i tak nic z tego nie wyszło 😅 znalezienie odpowiedzialnego partnera/partnerki naprawdę nie jest proste... Więc nie wyrzucaj sobie, że dopiero teraz dostrzegłaś pewne rzeczy. Widocznie tak miało być. A 27 lat to naprawdę jest wciąż młodość, korzystaj z tego :)

Tonący brzytwy się chwyta, ale nie wiem czy to zachowanie godne naśladowania. 😅 Zwłaszcza, że najpierw chciałabym ogarnąć samą siebie, zanim zacznę polować na chłopów, jeszcze w tym szale desperacji upoluje jakiegoś z wścieklizną, bo sam się będzie łasił. 😅

W wieku 30 lat piersi jeszcze nie zwisają, a bebzol można mieć i mając 10 lat, można go też nie mieć nigdy :) maluję się na tyle delikatnie (nie dlatego że gardzę tapetą, po prostu kiepska w to jestem) że w konkurencji "kto wygląda lepiej w tapecie" odpadłabym w przedbiegach. To ja już wolę startować bez makijażu i w tłustych włosach, moje szanse będą większe. Ale faktycznie - teraz stać mnie na lepsze kosmetyki, nie tylko te do makijażu, ale również te do pielęgnacji i skóra na tym zyskuje.

Tak, słuchaj dalej tych przygłupów z jutuba, którzy się użalają że kobiety są takie czy takie, a sami traktują je jak przedmioty albo jakiś wzór matematyczny.

Dokładnie Drago, redpill to rak.

Dragomir i Sokoli z rigczem <3 A Ty Icek idź dalej tonąć w iluzji, myśląc, że z niej wyszedłeś.