#Tdx3y
Wracając do tematu zbiórek pieniędzy na operacje — to tylko pieniądze wyrzucone w błoto i niepotrzebne cierpienie dla człowieka! Co innego, jeśli ktoś pożyje choćby te kilka, kilkanaście lat normalnie, szczęśliwie i nagle zachoruje lub stanie się ofiarą wypadku... Wtedy jest sens tego kogoś ratować, jest sens wydawać pieniądze, bo jest jakaś szansa... Co innego przedłużać niepewną wegetację, bardzo często nieświadomego człowieka, którego całe jego życie lub większość to ciągły ból. I na rzecz czego? Na rzecz wycieńczenia rodziców/opiekunów ? Kolejnych nic niewnoszących zbiórek pieniędzy? Kolejnych zbędnych operacji? Ludzie! Ogarnijcie się! Nie ma sensu! Pomóżmy tym, którym to coś da! Jeśli ktoś nieszczęśliwym trafem urodził się chory i operacje nic nie wniosą, to po co tracić pieniądze, po co męczyć człowieka i po co trudzić lekarzy? Nic na to nie poradzimy, że trafiają się beznadziejne przypadki... Uważam, że eutanazja w takich sytuacjach powinna być dozwolona. Możecie uważać mnie za człowieka bez serca, ale według mnie lepszym wyjściem jest aborcja niż zostawienie chorego dziecka/osoby w odpowiednim ośrodku. Każdy myśli o sobie, a czemu nikt nie pomyśli, co czuje to dziecko/ta osoba? Nie lepiej, żeby nie cierpiało, niż żeby cierpiało ono i wszyscy wokół niego? Czasami żałuję, że czasy Spartan minęły... Uważam, że tak byłoby moralniej, ale nie można się przyznać do takich poglądów, bo zaraz leje się hejt.
W twojej wersji świat jest prosty. Dostajesz diagnozę „pani dziecko urodzi się z taką i taką chorobą”, albo po urodzeniu „pani dziecko pożyje max dwa lata, i będzie je tylko bolało”. Rzeczywistość jest jednak inna, dostajesz mieszankę różnych wskazówek, przechodzisz przez 5 nietrafionych diagnoz, lekarz mówi, że na 100% wydarzy się to czy tamto, ale to się nie wydarza. Albo stawia diagnozę typu „na 60% to zespół …”. Oglądasz wywiady z dorosłymi ludźmi, którzy radzą sobie z daną chorobą, a lekarze mówią, żeby nie wierzyć w to co jest w internecie. Ale sami już 5 razy zmienili diagnozę, więc im też nie wierzysz. Próbujesz to poukładać w głowie, ale już nikomu nie wierzysz. Czasami jak widzę takie chore dzieci to sprawdzam w necie na czym dana choroba polega, i się okazuje, że dziecko rozwija się normalnie do 4 roku życia, a potem, kiedy ma już swój charakter, wytworzyła się więź, zaczyna się cofać w rozwoju. A ty widzisz w jego oczach, że ta dawna Zosia czy Adaś wciąż tam jest. Czasem masz wrażenie, że jest duży progres, lekarze się dziwią. A potem znów jest gorzej. I co, zabiłabyś takie dziecko?? To naprawdę tylko w filmach tak wygląda, że od razu masz diagnozę, zarysowany jest dylemat bohatera, z dwoma możliwymi drogami, i bohater dokładnie wie co mu grozi, jeśli wybierze tą albo tą drogę. W rzeczywistości nawet po śmierci możesz nie wiedzieć, co dokładnie się wydarzyło.
to co, jak dziecko jest chore to trzeba je zamordować czy co?
Sama jestem za aborcją w takich przypadkach. Męczy się siebie i dziecko.
Ale jak już się dziecko urodzi... Miłość rodzicielska jest ogromna. No nie ma szans, że nie zrobiłabym wszystkiego, co w mojej mocy, dla mojego dziecka. Nie potrafiłabym poddać go eutanazji lub patrzeć, jak cierpi. A czasem w badaniach prenatalnych nie wychodzi choroba, czasem też coś się dzieje w trakcie porodu lub po nim. I co wtedy? Jak patrzeć na cierpienie takiej małej, bezbronnej istoty, jeśli jest jakaś szansa na pomoc?
@Postac To jest paradoks. Bo jednocześnie "zrobisz wszystko" i nie "ulżysz eutanazją".
A skąd mam wiedzieć, czy ono by chciało umrzeć? Dzieci raczej do śmierci się nie garną. Ufają rodzicom całym sercem, nie chcą cierpieć. Dorośli już inaczej podejmują decyzje, są świadomi - wtedy można zapytać i uszanować zdanie chorego.
To jest ogromna pycha, żeby tak sobie, na podstawie szczątkowych informacji w necie, nawet nie znając człowieka - stwierdzić czy jego życie ma sens i czy jest coś warte.
Nie chcesz płacić na zbiórkę - nie płać. Ale nie wyrokuj, czy dany człowiek powinien czy nie powinien żyć.
I jakim prawem osądzasz, że rodzice takiego chorego dziecka są egoistami, bo chcą go leczyć? To ONI kochają to dziecko, oni się o nie troszczą i w większości przypadków decydują jak potrafią najlepiej co zrobić, żeby temu dziecku pomóc.
Dla mnie prawa i lewa strona są po jednych pieniądzach, ale mimo wszystko też popieram skrobankę, w niektórych przypadkach urodzenie jest skazywaniem na cierpienie
Myślę podobnie, wpłacam tylko na zbiórki w których widzę potencjał na to, że albo osoba jeszcze trochę pożyje albo jej komfort się polepszy np przez zakup protez, wózka czy rehabilitację. W innym przypadku to marnowanie pieniędzy. Na zwierzęta oczywiście też nie żałuję.
Gdyby takie dziecko miało licznik ile lat przeżyje i wykaz czy na pewno kolejna operacja nie polepszy mu komfortu życia... Jestem za aborcją, ale nie umiem się zgodzić z eutanazją osób które nie potrafią podjąć tej decyzji świadomie. Mam wśród znajomych osoby również z niepełnosprawnościami. Większość lepiej lub gorzej radzi sobie z codziennością i tutaj też pomaga terapia. Można nie lubić choroby, ale można chcieć czytać książki, ogląda filmy, robić zdjęcia czy karmić rybki. Zależy od możliwości. Często niepełnosprawność nie wyklucza czerpania przyjemności z życia.
Popieram. W pewnych przypadkach utrzymywanie przy życiu takich warzyw nie ma sensu. Dla nich to tylko ból i udręka, a usilne utrzymywanie ich przy życiu to sadyzm. Za te miliony co idą na operacje takich przypadków, można by pomóc wielu innym, których można całkowicie wyleczyć.
Czekaj, czekaj. Po pierwsze, to jakie zrzutki będę wspierać to tylko moja sprawa. Chcesz wspierać takie "rokujące" - twoje prawo, ale nie rządź się moimi pieniędzmi. Po drugie, jeśli dziecko się urodziło chore, albo choroba rozwinęła się z czasem to co? To rodzice mają zostawić w łózeczku/zamknąć w pokoju i niech umrze? Przecież to chyba coś najnormalniejszego że rodzic zrobi wszystko co w jego mocy by w jakikolwiek sposób poprawić jakość życia tego dziecka, nawet jesli jest to 1% szansy. "Eutanazja w takich sytuacjach powinna być dozwolona" - ale nie jest. I co mają zrobić ci rodzice? I to samo tyczy się osób dorosłych, które stają się głęboko niepełnosprawne (bez prognozy na znaczącą poprawę) na skutek np wypadku, wyrzucić ich pod most niech umrą? Jedyny wariant w którym się zgadzam z twoją opinią to gdy rodzice wiedzieli że dziecko urodzi się głęboko niepełnosprawne ale i tak postanawiają je urodzić, bo "widocznie to dla nich przygotował pan Bóg".
Również popieram. Mam wielką nadzieję, że kiedy sama będę w stanie, w którym życie jest nieznośne, prawo będzie już po mojej stronie i dostanę ostatni zastrzyk zamiast lat bólu i upokorzenia.