Dałem sie namówić i na czas budowy zamieszkalismy w rodzinnym domu mojej żony, w którym mieszkają jej siostra z dziecmi i już tego żałuję. Szukam mieszkania do wynajęcia, bo na pewno nie chce spędzić tutaj zimy, ale z uwagi, że sami mamy 5cio letnie dziecko mamy ogromny problem z wynajęciem mieszkania. Rodzinna atmosfera nie jest rodzinna, była nią przez pierwsze dwa dni. Szwagierce jest niewsmak nasza obecność, a mi samemu przeszkadza już wszystko, a w szegolnosci żywienie obcej dla mnie rodziny. Moja żona dużo gotuje i piecze, a wiadomo, że jak upiecze to musi dać też dzieciom szwagierki bo to dzieci i nie będą patrzyły jak moje je, gofra, naleśnika czy jakieś ciasto. Częste są sytuacje, gdzie ja wykładam kilkadziesiąt zł na składniki na ciasto i zostaje dla mnie mały kawałek albo nic. Albo kiedy przychodziłem do domu, szukałem swojego obiadu, a tam zostały jakieś resztki, bo wszyscy się poczęstowali i dawałem wlasnemu dziecku te resztki i sam jadłem kanapki. Nigdzie nawet nie mogę pojechać w spokoju ze swoim dzieckiem, nigdzie pójść, bo te dwie dziewczynki wszędzie chcą z nami, nawet do głupiej biedronki. Nie mam do tego już siły, rozmawiałem z żoną, że trzeba znaleźć jakies wyjscie i ma porozmawiac z siostrą, bo dzieci, dziećmi, ale my nie mamy portfela bez dna, a poza tym budujemy się i mamy pilniejsze wydatki od karmienia jej rodziny. Szwagierka uznała to za atak i napięta juz atmosfera stała się nadzwyczaj zła, a sytuacja z dziećmi jest poprostu patowa. Przyjęliśmy taktykę kupowania niektorych rzeczy tak aby były wyliczone i można było pokazać dzieciom, że jak damy to wujek, ciocia córka nie będą mieli na śniadanie, że muszą wziąć pieniądze od mamy jadąc z nami do piekarni, bo my nie mamy aż tyle itp. Nakładają się do tego inne problemy mieszkaniowe dnia codziennego, nieporozumienia z żoną, problemy na budowie, stresująca praca, brak czasu i odpoczynku i jestem przepracowaną i zajechaną beczķą prochu która za chwilę wybuchnie. Nerwów już nie mam.
Dodaj anonimowe wyznanie
Mam wrażenie, że do rozkwitu problemu żywieniowego przyczynił się Wasz brak początkowej asertywności. Można kogoś jednorazowo poczęstować, ale przy następnej takiej sytuacji dobrze jest wyznaczyć granice - "Słuchaj, mogę upiec ciasto dla Nas wszystkich, jeśli dołożysz się 50% do zakupów". I nie ma absolutnie nic złego w odmawianiu "obcym" dzieciom poczęstunku czy atrakcji. Nie jesteście za nie odpowiedzialni, a dzieci też uczą się pewnych schematów na podstawie powtarzalnych zachowań. Jeśli je częstowaliście przy różnych możliwych okazjach, to nic dziwnego, że oczekują tego dalej. Dobrze, że przynajmniej teraz próbujecie to korygować.
Z kolei jeśli naprawdę tak bardzo przytłaczają Was problemy wynikające z mieszkania pod jednym dachem ze szwagierką i jej dziećmi, faktycznie warto rozważyć wynajem. Dla spokoju Waszych nerwów. Łatwiej jest zarządzać pozostałymi kłopotami, gdy wracamy do miejsca, w którym chociaż głowa może odpocząć. Z małym dzieckiem faktycznie może nie być to łatwe, ale przynajmniej w dużych miastach gdzieś zawsze uda się znaleźć lokum.
To prawda, zabrakło asertywnosci, a dzieciaki szwagierki jak to dzieci, wykorzystywały wszystko. Z drugiej strony no weź patrz na dzieci śliniące się na widok ciasta z truskawkami i nie daj, zmuszaj je do patrzenia jak Ty jesz, albo stoi jedna z drugą metr odemnie i patrzą mi i córce w talerze z obiadem jak jemy i mówi jedna, że też to chce zjeść. Odsuwasz wtedy talerz sobie z pod nosa i dzielisz im resztę na połowę i robisz sobie kanapkę, bo szkoda Ci dzieciaków. To były dla mnie też trudne sytuacje i musiało się we mnie nawarstwic zanim powiedziałem dość.
@Leos tak szczerze to sami sobie wyhodowaliście takie problemy. Dziecko nie jest w stanie zawsze dostawać wszystkiego czego zapragnie. Trzeba odmawiać, bo to jest zdrowe dla dziecka uczyć się, że nie może czegoś dostać. No jeśli nie odmawialiście to nauczyliście te dzieci, że mogą dostać.
W takiej sytuacji z obiadem to po prostu zapytaj: a co Ty masz dzisiaj na obiad? Albo po prostu mówisz, że robimy przerwę, każdy idzie do siebie zjeść. Bez przesady żeby ciągle karmić cudze dzieci.
No tak, brak asertywnoaci, dobre serce i mamy teraz kłopot. Obrażona szwagierka, dzieciaki w sumie chyba już też przestają lubić naszą córkę i nas, widac zwrot w relacjach, ogólnie cała ta sytuacja jest napięta. Szwagierka utopiłaby mnie w łyżce wody i vice versa. Bardzo jej przeszkadza, że się pojawiliśmy.
Mam więcej niz 2 dzieci i nie ma problemu z tym ze nie wszyscy jadą na zakupy albo nie kazdy ma po równo gofra.
To jest kwestia granic! To jest duzo poważniejsze niż sklep i kanapka. Uciekaj przy pierwszej okazji. Spokój psychiczny jest wart swojej ceny.
Ale granicę powinna pomóc wyznaczyć mama dziewczynek. Choć oczywiście znamy wersję tylko jednej strony.
Oczywiście wyprowadzka jak najbardziej tak, tylko to są koszty.
Jest jakaś kontynuacja tej historii? Wyprowadziliscie się? Czy doszło nawet do rozwodu?