#tKqnL
Nie chodzi mi o to, żeby nagle rozgłaszać to wszystkim wujkom, ciotkom, znajomym itd., ale uważam, że chociaż moja najbliższa rodzina, czyli rodzice i siostra, powinna o tym wiedzieć – mam z nimi bardzo dobre relacje i jakoś tak podświadomie czuję, że trochę ich okłamuję. Nie chcę być nie w porządku wobec niego i mówić im o tym bez jego wiedzy, natomiast w tym momencie nie czuję się też do końca w porządku wobec nich. Wydaje mi się, że jest to na tyle ważny element życia, że nie powinno się go trzymać w aż takiej tajemnicy. Nie wyobrażam sobie, że za jakiś czas np. weźmiemy ślub, a moi najbliżsi nadal nie będą świadomi, że mój mąż ma dziecko.
Poruszałam ten temat kilka razy w ciągu ostatniego roku. Poprosiłam, żeby to przemyślał, skoro oboje traktujemy tę relację poważnie. Starałam się wytłumaczyć sprawę w sposób, w jaki to opisałam powyżej, natomiast on nadal nie wykonał żadnego kroku w tym kierunku. Jego główne wytłumaczenie to: „No bo co oni sobie o mnie pomyślą...”.
Staram się go zrozumieć, bo wiem, że dla niego samego temat jest dość trudny. Z tego co wiem, jego syn urodził się w wyniku tzw. wpadki, gdy oboje byli bardzo młodzi – chociaż już po 20. roku życia, więc też nie jest to jakaś patologia. Z byłą partnerką mają teraz skomplikowane relacje, dodatkowo ona obecnie mieszka z dzieckiem za granicą i te kontakty są jednak mocno ograniczone. Mimo wszystko nie uważam, że jest to temat, który powinien być tak ukrywany. Życie też różnie się układa i któregoś razu może to wypłynąć w najmniej spodziewanym momencie, a wtedy na pewno nikt nie będzie się czuł komfortowo. Kilka razy przeszło mi przez myśl, żeby postawić mu jakieś ultimatum, podać konkretny termin, do kiedy ma sprawę „załatwić”, ale tak naprawdę też nie wydaje mi się to dobrym pomysłem, tylko może zaszkodzić naszej relacji. Ale tak jak jest obecnie, też uważam, że nie jest do końca w porządku.
No nieźle. Mój partner tez ma dziecko z poprzedniego związku, również powiedział mi o tym na samym początku i stanęłam przed dylematem kiedy powiedzieć moim rodzicom. Z tym, że to ja im to mówiłam, było to dla nas dość oczywiste. Moje zawahanie dotyczyło tego czy zrobić to zanim go poznają, czy pozniej, jak już zdążą go trochę polubić. Postanowiłam powiedzieć od razu i mysle, że to była dobra decyzja - pomyślałam, że jeśli powiem im później, będą podejrzewać, że ja sama nie wiedziałam, a teraz już się przywiązałam i go bronię. Nie wyobrażam sobie trzech lat trzymania tego w tajemnicy. Nie wiem co sobie o nim pomyślą, po trzech latach ukrywania tego przed nimi raczej już nic dobrego, ale lepiej już nie będzie. Jak chcesz mu stawiać ultimatum, to poszłabym w stronę „jak ty im nie powiesz, to ja to zrobię”, a nie rozstania
1. Nie zabardzo wiem jak się odnieść do sytuacji bo jednocześnie rozumiem powody partnera a z drugiej nie wyobrażam sobie urywania swojego dziecka
2. Co znaczy że jesteś wdzięczna za to że ci powiedział że ma dziecko to raczej jest fakt który powinien być ci znany już na początku znajomości
Bardzo mądrze napisały Anonimowe6669 i Elizabethnienie.
To żadne halo, że koleś się przyznał do potomka na początku znajomości. To absolutna PODSTAWA w relacji, i nie ma tu kompletnie czego doceniać. To tak, jakbyś napisała: doceniam, że mój facet nie ma kochanki.
No faktycznie, wybitny jakiś, tylko pomnik takiemu postawić.
I jakkolwiek rozumiem, że sytuacja jest dla Ciebie niekomfortowa, to jednak prawdziwy problem ja tu widzę w innym miejscu: DLACZEGO dorosły facet boi/wstydzi się przyznać do własnego dziecka?! Co z tym dzieckiem jest nie tak? Chore jakieś czy co? A nawet jeśli, to co z tego?
Czy może jednak to z tatulkiem jest coś nie teges? Co z niego w ogóle za ojciec?
Zdrowy tata jest dumny ze swojej pociechy. Z miłością i czułością mówi o swoim potomku: mam dziecko, to uroczy berbeć. Po czym wyciąga komórkę i z uśmiechem pokazuje zdjęcie.
Pogadaj z nim o jego podejściu do ojcostwa. O tym, jak rozumie rolę ojca, ile z siebie daje swojemu dziecku, czy w ogóle ma pojęcie, jak bardzo jest mu POTRZEBNY. I popatrz uważnie na jego słowa i reakcje pozawerbalne. Tym bardziej, jeśli sama planujesz mieć dzieci...
I przestań się z nim w końcu cackać i traktować, jakby był upośledzony umysłowo i potrzebował specjalnej troski. Powiedz gościowi wprost: mam dość ukrywania faktów. Mówisz prawdę na najbliższym spotkaniu rodzinnym a jeśli wciąż brak ci jaj, to zrobię to ja. Wybieraj.
W punkt.
No niby nie jest w porządku, ale trzeba ocenić ryzyko nieprzewidzianych i niechcianych konsekwencji kiedy prawda by wyszła na jaw. Ostatecznie, nie jest to jakaś "straszna prawda" więc nie ma jakiejś presji żeby to wyjawiać. Więzy krwi nie mają obiektywnie żadnej wartości, a emocjonalne tak, więc po prostu jesteście rodziną. Musisz sama ocenić jakie masz otoczenie, są tacy ludzie którzy niestety, mogliby to jakoś źle ocenić. Przynajmniej ja bym się tego bał i pewnie facet też tego się obawia. A trzecia sprawa, to myśląc czysto teoretycznie, nie mam zielonego pojęcia jak by taki temat zacząć, żeby powiedzieć prawdę. Ale to moje opinie tylko.
Jak zacząłem czytać Twoje wyznanie to wydawało mi się że czytam o SWOJEJ relacji w którą próbowałem wejść ale się nie udało.
Wszystko rozwijało się prawidłowo i bardzo pozytywnie, dziewczyna od samego początku wiedziała o moim dziecku (dziecko jest z mamą) i absolutnie nie miała z tym problemu, nie chciałem żeby mówiła już o tym fakcie swoim rodzicom bo jednak to dość drażliwy temat a każdy rodzic spojrzy na takiego faceta podejrzliwym okiem że skoro zostawił poprzednią kobietę to może zrobić tak teraz, no i tak się ta relacja rozwijała a ona nabierała coraz większych wątpliwości, byłem bliski zapoznania się z ich rodzicami, zabrakło 5 dni, zaczeła się odsuwać i dziwnie zachowywać.
Powiedziała mi że rozmawiała o tym z Mamą bo ten temat jej nie dawał spokoju, Mama jej powiedziała że w zasadzie to w niczym nie przeszkadza ale musi bardzo uważać bo może się stać tak że wróce do byłej partnerki a ją skrzywdzę, uważam że dodała tez coś w tylu że skoro rozstałem się z tamtą partnerką to i tą będę mógł zostawić jak coś bedzie nie tak, ostatecznie się rozstaliśmy i nam nie wyszło :)
Także rozumiem czmeu Twój partner może być pełen obaw jednakże po takim czasie to absolutny mus poinformować o tym resztę rodziny, uważam że to może wywołać fale krytyki bo długi czas jesteście razem i to trzymaliście w tajemnicy.
Ja chciałem poczekać 2-3 miesiące i parę razy porozmawiać z jej rodzicami żeby mieli szanse mnie poznać i wtedy by można było ich poinformować o takim fakcie ale 3 lata to już kwas i może wywołać identyczny skutek jak zbyt wczesne poinformowanie o czymś takim :)