Historia trochę typu "Urban legend" jest w mojej rodzinie odkąd pamiętam.
Dziadek w czasach swej młodości mieszkał na wsi - ale takiej prawdziwej, "głębokiej" wsi, gdzie do najbliższego sąsiada było z 800 metrów. Domek pośrodku niczego, otoczony lasami. Dziadek pracował w mieście na popołudniową zmianę. Czasy, w których nikt nie miał auta, wszędzie się chodziło i samemu wszystko nosiło. Do przystanku autobusowego miał około 1,5 kilometra przez las lub 4 km drogą. Zazwyczaj wybierał skrót. :)
Niestety, ponieważ kończył pracę o 22, najczęściej do skrótu docierał koło północy.
Tej nocy gdy działa się historia właściwa, było wyjątkowo paskudnie. Koszmarna ulewa, deszcz lał się z góry i zacinał wraz z silnym wiatrem. Dziadek wybrał las, by choć trochę uchronić się przed deszczem. Niewiele mu to dało.
Dziadek szedł (a właściwie usiłował iść) leśną dróżką. Była już prawie północ. Wtem, w środku lasu, nagle zatrzymał się i stanął jak wryty. Zobaczył, że na środku ścieżki leży... trumna. Blask błyskawicy oświetlił ją dokładnie, a wycie dzikich zwierząt z oddali sprawiło, że oblały go zimne poty. Nogi zrobiły mu się z waty i nie był w stanie zrobić nawet kroku.
Stał tak, nie wiedząc jak długo. Deszcz powoli ustawał. Wydawało się, że dziadek powoli się uspokaja, lecz nagle... trumna zaczęła się otwierać. Tylko cud sprawił, że dziadek nie dostał wtedy zawału.
Z trumny wyszedł... sąsiad.
"O, cześć Kazik! Tak lało, że schowałem się przed deszczem. Wiesz, teściowa mi dzisiaj zmarła i niosłem trumnę, bo jutro pogrzeb".
Pamiętacie Tokio Hotel? Opowiem Wam o życiowym zażenowaniu, którego doświadczyłam za czasów ich popularności.
Miałam 14 lat, kiedy chłopcy zaczęli być mocno popularni, od razu za obiekt westchnień wybrałam sobie Toma i dzięki specjalnym wydaniom Bravo i innym mózgopiorącym gazetkom, już po kilku miesiącach cały pokój miałam w plakatach. Chciałam być nawet emo, ale mama mi nie pozwoliła, więc musiałam przeboleć swoje dotychczasowe kolorowe ubrania.
Miałam też koleżankę, nazwijmy ją Kasia. Kiedy nasi rodzice zauważyli, że bycie nastoletnimi psychofankami nam prędko nie przejdzie, postanowili kupić nam bilety na koncert w Berlinie, a tata Kasi został męczennikiem idąc tam z nami.
Wtedy odbiło mi już całkiem. Całowałam plakaty, płakałam puszczając sobie piosenki takie jak hilf mir fliegen czy klasyczne rette mich. Wtedy Kasia wpadła na genialny pomysł, aby wysłać do nich nasze zdjęcia i adresy mailowe. Oczywiście nie znałyśmy ich adresu, tak więc mądre my wysłałyśmy te nieszczęsne zdjęcia na adres wytwórni płytowej.
I uwaga... Po kilku tygodniach dostałam maila od Toma! A Kasia od Billa! Po angielsku! Ponieważ z angielskiego wtedy byłam słaba, odpisywałam na te maile godzinami ze słownikiem w ręku. Mieliśmy w planach się spotkać i żyć długo i szczęśliwie ale wiecie, trasy koncertowe, nowe płyty i te sprawy...
Cóż, ten cyrk trwał 8 miesięcy. Kasia wkopała się, nie wylogowując się z poczty "Toma" kiedy do niej przyszłam i chciałam wejść na swoją fotkę.pl. Cóż, szkoda tylko, że cała szkoła miała ze mnie ubaw.
P.s. Dalej ich słucham.
Wytłumaczenie dla dzieci urodzonych mniej więcej po 2001 roku:
Tokio Hotel - niemiecki zespół muzyczny stworzony pierwotnie przez buntujące się dzieciaki dla chcących się buntować dzieciaków. Polecam posłuchać "Reden".
Emo - subkultura, która opierała się na byciu nieszczęśliwym i zbuntowanym dzieciakiem.
Fotka.pl - taki dawny Instagram gdzie nastolatki świeciły cyckami.
Słowniki były w formie książek.
Będzie szybko.
Częściej myje uszy mojemu kotu niż sobie.
Kilka lat temu, w pierwszej klasie liceum, ja i mój ziomek cierpieliśmy na deficyt gotówki. Kombinowaliśmy na wszelkie sposoby i w końcu, pewnego dnia, gdzieś w połowie października, klepki w moim umyśle złączyły się w całość i wpadłem na genialny pomysł. Wtajemniczyłem w intrygę mojego ziomka, a kiedy się zgodził, zgromadziliśmy całą naszą klasę w czytelni i wyłożyliśmy kawę na ławę.
Założenia były proste, gonił nas termin oddania rozprawki na polski, a że razem z kumplem byliśmy dobrzy z tego przedmiotu, wymyśliłem, że to my dwaj napiszemy wszystkie prace (czyli 23 sztuki), a cała klasa zrzuci się nam na wypłatę. Jeśli coś po drodze poszłoby nie tak (gdyby nauczycielka się zorientowała), nie wzięlibyśmy od nich ani grosza, a ja wziąłbym całą winę na siebie. O dziwo, od razu się zgodzili.
Siedzieliśmy nad tymi rozprawkami bite dwie doby, kombinowaliśmy z różnymi stylami, żeby żadna nie wyglądała podobnie do innej, słowem, wycisnęliśmy z tematu to, co tylko można było wycisnąć. I... udało się. Po tygodniu (lub dwóch) od oddania rozprawek, nauczycielka oddała je, pochwaliła najlepsze, wytknęła błędy tym gorszym (dla tych, którzy jeździli na dwójach i trójach napisaliśmy pasujące do ich możliwości), a po zajęciach zostaliśmy obsypani hajsem.
Robiliśmy tak do końca szkoły, choć na mniejszą skalę (nie pisaliśmy wypracowań całej klasie, a tylko pojedynczym osobom i nie ciągle tym samym) i nauczycielka nigdy nie zorientowała się, że coś jest nie tak. Może wyjdę na aroganckiego narcyza, ale jestem dumny, że we dwóch daliśmy radę napisać 23 rozprawki w dwa dni.
Za każdym razem, kiedy idę po schodach, to je liczę. ZAWSZE tak robię, nawet jeśli to są dwa schodki, to muszę sobie w głowie powiedzieć "dwa". Nie potrafię tego zatrzymać.
Gdy miałem 6, może 8 lat, chciałem mieć sztuczną szczękę jak babcia. Bo myślałem sobie, że jak będę szedł do dentysty, to wyjmę szczękę, a lekarz wyrwie czy zaleczy co trzeba i nie będzie mnie boleć.
Ostatnio mieliśmy małe spotkanie rodzinne. Jak to na takich zgromadzeniach bywa, zebrało się na wspominki. Moja krewna wyśmiała mnie za to, że kiedy byłam w może trzeciej klasie podstawówki, groziłam matce policją, bo ta zaczęła mnie szarpać, wyzywać i wyrzuciła moje rzeczy z mieszkania, każąc mi dosłownie "wypier*alać". Rzeczywiście zabawna sytuacja, uśmiałam się po pachy.
Kilka dni temu po pogrzebie mojego męża, usuwałam wszystkie dwutygodniowe wiadomości z kondolencjami.
Było ich tak wiele, że nacisnęłam "usuń wszystkie". Została tylko jedna, którą mąż wysłał mi kilka dni przed śmiercią. Była nadal oznaczona jaka nieprzeczytana.
Czasem moja poczta głosowa zmusza mnie do odsłuchania starych wiadomości przed usunięciem. Mimo, że naprawdę ostatnią rzeczą jaką pragnęłam było odsłuchanie tego, zrobiłam to.
Mój mąż powiedział "cześć kochanie, chciałbym abyś wiedziała, że wszystko jest w porządku i dojechałem już do domu".
Kilka dni temu poszłam na badania, bo od dłuższego czasu bardzo bolał mnie brzuch. Zrobili podstawowe badania, pobrali krew i kazali czekać na wyniki.
Myślałam, że to przejściowe, z powodu stresu i depresji.
Miesiąc temu w wieku 33 lat straciłam ukochanego męża, mojego jedynego prawdziwego przyjaciela, w wyniku zawału serca. Gdy miałam się poddać, przedawkować leki i przestać czuć ten masakryczny ból, żal, zadzwonił lekarz.
Powiedział "Jest pani perfekcyjnie zdrowa. Jesteś w ciąży".
Kocham to dziecko bo wiem, że to nie jest przypadek. Od 5 lat staraliśmy się z Mateuszem o dziecko i teraz włożę swoje całe serce w to, żeby być najlepszą matką. Nie chcę zawieść męża, wiem, że gdziekolwiek jest, jest ze mnie dumny. Zmieniłam się, w końcu dostrzegłam dobrą stronę życia po jego śmierci. Żałuję tylko, że tak późno.
Mój sąsiad klepnął swojego kumpla w plecy, wskazał palcem na mnie i powiedział "widzisz, ten palant ciągle mieszka z mamą i dlatego nie może zaliczyć żadnej dupy".
Mam 30 lat. Mój sąsiad ma lat 11 i ku*wa ma rację.
Dodaj anonimowe wyznanie