#9ZInC

Prawie półtora roku temu moja sytuacja finansowa uległa definitywnemu pogorszeniu. Muszę spłacać ratę wspólnego z moim już byłym mężem ratę kredytu, bo biedaczek jest bezrobotny i nie ma z czego. Do tego za jego długi komornik zajął moje wynagrodzenie. Sprawa jest w sądzie, ale jak to bywa wcześniej spłacę jego długi niż zapadnie wyrok.

Tak czy siak na życie po zapłacenie rachunków zostaje mi naprawdę niewiele. W związku z tym faktem musiałam całkiem przeorganizować swoje dotychczasowe życie. W zasadzie całe pozostałe pieniądze wydaje na jedzenie bo na nic innego nie starczy. Stałam się mistrzem w wyłapywaniu promocji, dokładnie wiem w którym sklepie w okolicy są najtańsze ziemniaki, buraki czy też kapusta.

Potrafię z tego wyczarować naprawdę mistrzowskie kulinarne dania. Do pracy od momentu pogorszenia noszę sobie pudełka ze swoim jedzeniem, skończyło się zamawianie chińczyka czy też innych rarytasów. Nie kupuję żadnych ubrań, tylko niezbędne kosmetyki, żeby jakoś wyglądać. Odstawiłam na bok samochód, bo zwyczajnie nie stać mnie żeby to zaatakować. Wszędzie chodzę na piechotę,na szczęście do pracy mam blisko.

Moja sylwetka stała się dzięki temu zdecydowanie lepsza. Wszyscy w pracy myślą że jestem taka ekologiczna i fit, a ją po prostu nie mam kasy. I ostatnio wypadła mi plomba, musiałam iść do stomatologa, wydatek całkowicie niespodziewany i nie przewidziany w budżecie.

Do pracy już nie miałam co zabrać do jedzenia i byłam po prostu głodna a do wypłaty jeszcze kilkanaście dni. Kolega zamówił jedzenie, ale nie dojadł, i wyszedł do domu. Wstyd się przyznać ale zjadłam te resztki po nim, bo byłam tak głodna. I wstyd się przyznać, ukradłam z pracy papier toaletowy i kilka torebek herbaty.

Wstyd mi. Ale naprawdę nie miałam wyjścia. Jeszcze dwa miesiące totalnego biedowania i komornik zejdzie mi z wypłaty. A co w tym anonimowego? Nikt nie wie jakie mam problemy, boi po co? Co mi dała ta lekcja? Żeby się nie poddawać. Jeszcze wyjdę na swoje. Zobaczyłam też plusy, np moja nowa sylwetka. I może już zawsze będę jadła kartofle buraki i kapustę?

#BoZz6

Gdy byłam małym dzieckiem często myślałam, że jestem niesamowicie sprytna i zaradna. Niestety nie do końca.
Któregoś razu moja mama wychodziła z domu, aby odebrać moją dwa lata starszą siostrę ze szkoły. Ja jeszcze nie chodziłam do podstawówki, ale bardzo nie mogłam się tego doczekać, dlatego zawsze chodziłam z mamą ją odebrać, aby móc choć chwilę tam pobyć i powiedzieć "dzień dobry" jakiejś nauczycielce.

Tego razu było inaczej. Oznajmiłam rodzicielce, że dzisiaj chcę zostać sama (podstawówka była 5 minut drogi od mojego domu), więc mama zaśmiała się i upewniła dwa razy, czy moja decyzja jest ostateczna. Potwierdziłam, więc mama wyszła oznajmiając, że za 15 minut będzie.

Po pięciu minutach zdałam sobie sprawę, że zmieniłam zdanie i nie chcę być sama, więc zerwałam się, ubrałam buty i wyleciałam z domu. Poprosiłam obcą kobietę o przeprowadzenie mnie przez jezdnię i po chwili stałam przy wejściu do szkoły u boku mojej mamy, która przerażona ukucnęła przy mnie, otwierając szeroko oczy i nie mogąc wydusić z siebie słowa. Widząc jej minę, postanowiłam ją uspokoić: "Mamo, ty się nic nie martw, pani przeprowadziła mnie przez ulicę". Mama w końcu wydusiła z siebie "A dom, drzwi?!", a ja na to "Spokojnie, o wszystkim pomyślałam. Drzwi zastawiłam kapciem".

#UmF7P

Poznaliśmy się, kiedy byłam małolatą, a on dorosłym facetem. Miałam 17, a on 24 lata. Pracował, dobrze zarabiał. Ja chodziłam jeszcze do liceum. Przez 7 lat tylko się spotykaliśmy. Po tym czasie stwierdziliśmy, że czas najwyższy zamieszkać razem, bo ile można czekać? Akurat nasza decyzja zbiegła się w czasie z wyjazdem moich rodziców za granicę, na jakiś czas. Zostawili mi dom, Maks się wprowadził, ja byłam przeszczęśliwa.

Na początku było idealnie. Radziliśmy sobie świetnie, on miał dobrą pracę, ja też. Tylko że polegała ona na ciągłych wyjazdach, wyjeżdżałam z domu o 8, a wracałam o 20. Po 12 h zapieprzu człowiek jednak oczekuje od drugiej połówki pomocy i zaangażowania. A kiedy wracałam do domu i wszystko było dokładnie w takim samym stanie jak rano, to szlag mnie trafiał. Brudne pranie, skarpety walające się w przedpokoju, jemu się nawet nie chciało włożyć brudnych naczyń do zmywarki. Na kolację nie miałam co liczyć, bo księciuniowi nawet nie chciało się nic ugotować, za to był na tyle bezczelny, żeby mnie zapytać "co ugotujesz?". I żeby nie było - rozmawiałam z nim, robiłam tabelki, podziały obowiązków, prosiłam, błagałam. Było dobrze przez 3 dni, a później znowu wracaliśmy do punktu wyjścia.

Pewnego wieczoru, kiedy znowu wróciłam utyrana z pracy do domu (on skończył o 16, ja o 20 i jeszcze po pracy pojechałam na zakupy, bo lodówka świeciła pustkami), a on leżał na kanapie przed telewizorem w totalnym chlewie, coś we mnie pękło i powiedziałam mu "pakuj się". On do mnie "ha, ha, kochanie, bardzo śmieszne". Wpadłam w szał. Zaczęłam się drzeć. Wyrzuciłam mu, że ze wszystkim jestem sama. Urabiam się po łokcie, czuję się jak jego gosposia, a on od siebie nie daje kompletnie nic. "Pakuj się i znikaj stąd z całym tym swoim chlewem. Mam tego kurwa dość" - to były moje ostatnie słowa. Maks jeszcze przez chwilę stał i patrzył na mnie z niedowierzaniem. W końcu dotarło do niego, że mówię serio. Wziął kilka swoich rzeczy i wyszedł. Oczywiście później do mnie wydzwaniał, przepraszał, obiecywał poprawę, a jak byłam nieugięta, mówił, że jestem nienormalna, że zostawiłam go przez taką pierdołę...

Jak to, że jesteś pasożytem, leniem, egoistą nazywasz pierdołą, to OK. Ja już wolę być sama, niż skakać nad wygodnym nierobem i prać jego brudy.

#ACgct

Moja przyjaciółka ma czwórkę dzieci (pozwoliła sobie na to, ponieważ było ją stać, a zawsze chciała mieć dużą rodzinę). Jakimś cudem, choć ja sama nie mam pojęcia jakim, bo dzieci nie posiadam, zawsze udawało jej się ogarnąć dziatwę, męża, pracę i jeszcze znaleźć czas, aby wyjść ze mną na kawę. Jednak odkąd szwagrowi (tak nazywam jej męża) zaczęły się wyjazdy służbowe, jej jedynemu synowi, jednocześnie mojemu chrześniakowi, odbiła szajba. Zaczął strasznie przeklinać, wyzywać i bić siostry (i nie było to takie bicie między rodzeństwem, a ataki szału), startować z pyskiem do matki oraz rozwalać rzeczy w domu jak popadnie.

Przyjaciółka nerwowo już z nim nie wytrzymywała, bo żadne rozmowy, zakazy, kary ani obietnice nic nie dawały. Kiedy wracał ojciec, młody zawsze był wielce obrażony i nie wychodził z pokoju, ewentualnie wyzywał i przyjaciółkę, i szwagra od najgorszych.
Uwierzcie mi, nie wiedziałam już kto pierwszy wyląduje u psychologa, on czy oni.

W końcu, kiedy koleżanka już któryś raz zadzwoniła do mnie, że nie daje rady i z zapytaniem, czy może przyjechać z dziewczynkami (szwagier znowu był na wyjeździe), zdenerwowałam się jak diabli, kazałam jej spakować siebie i młode na kilka dni i natychmiast przyjeżdżać. Mam duży dom, a mieszkam w nim sama, więc nie było z tym większych problemów.

Następnego dnia sama się spakowałam i pojechałam do jej mieszkania. Chrześniaka akurat nie było (całe szczęście chociaż szkoły nie olewał), więc zabrałam się do pracy.
Z pomocą bardzo miłego pana sąsiada wyniosłam z jego pokoju wszystko oprócz łóżka i komody z ubraniami oraz wymontowałam drzwi. Wszystko przeniosłam do składzika, a sama zabarykadowałam się w pokoju gościnnym. Wszystkie pokoje poza łazienką i kuchnią zamknęłam na klucz, który dobrze ukryłam.

Jego mina po powrocie była nie do opisania.

Oczywiście wystartował do mnie z gębą, tego się można było spodziewać, chociaż zawsze czuł do mnie raczej respekt, byłam jego "ulubioną ciocią". Kiedy padło pierwsze wyzwisko w moją stronę, uderzyłam go w twarz. Wprost powiedziałam mu, że nie ma prawa do nikogo się tak odzywać.
Obraził się i zaszył u siebie. Przez cały dzień nie wychodził. Ja w tym czasie ugotowałam obiadokolację i zmusiłam go do odrabiania lekcji w kuchni oraz jedzenia. Powiedziałam mu też wtedy, że nie zobaczy ani matki, ani sióstr do czasu, aż się nie ogarnie. Zabrałam mu telefon.

I tak minął tydzień. Niestety zabraknie mi znaków, aby opisać dokładnie wszystko co się podczas niego wydarzyło, ale w skrócie - udowodniłam gówniakowi jakie ma szczęście i na co będzie skazany, jeśli nie będzie tego doceniał.
Przeprosił rodziców i się ogarnął. Serio, zrobił się nawet miły dla sióstr, a tego nie było nawet wcześniej.
O dziwo, nadal pozostałam ulubioną ciocią.

Poniekąd jestem dumna.

#VcmGH

Miesiąc temu zrobiłam sobie pierwszy tatuaż. Na udzie, jest całkiem spory. Czekałam na niego pół roku i... nie podoba mi się. Gdy na niego patrzę, denerwuje mnie. Myślałam nad wzorem dobry rok, a teraz myślę tylko o tym, żeby go usunąć. Nie mogę przywyknąć do tego, że mam coś takiego na skórze.

Tatuaże bardzo mi się podobały, dopiero gdy sama zrobiłam zrozumiałam, że podobają mi się one tylko u innych. Marzę o tym, żeby go usunąć, ale wstydzę się o tym komukolwiek powiedzieć.

W końcu tak się cieszyłam na nową ozdobę, wydałam na nią bardzo dużo pieniędzy. A teraz okazuje się, że dużo bardziej podoba mi się skóra bez tatuażu... 
Strasznie żałuję.

#owQZa

Mam żal do rodziców.
Kochają mnie, dbają o mnie, traktują mnie na równi z dwójką rodzeństwa. Pozwalają mi na wiele rzeczy, których inne osoby w moim wieku nie mogą (decydowanie o wyglądzie, kieszonkowe, wybór szkoły, wybór religii i poglądów), są tolerancyjni.
Jest jedna rzecz. Jedna rzecz, która doprowadza mnie do szału, przez co nie jestem w stanie kochać i odwdzięczać się rodzicom za miłość.
Jest to kontrola nad całym moim życiem.

Dostajesz kieszonkowe? Musimy wiedzieć, na co je wydajesz! To nie jest zwykłe martwienie się o to, na co idą ciężko zarobione pieniądze, to jest robienie afery, jak zginie jakiś rachunek za batonika i oni go nie zobaczą.
Jak po raz pierwszy poszłam spędzić sylwestra z najlepszą przyjaciółką (w sumie to tylko dlatego, że mama sama zaproponowała) i planowałyśmy w sumie całą noc przesiedzieć na rozmowach i graniu na konsoli, to rodzice co godzinę dzwonili, żeby sprawdzić, czy się nie upiłam.
Mimo że ja gardzę alkoholem, zwłaszcza u nieletnich. A oni o tym wiedzą.
Jak chodzę do szkoły, to oni muszą znać plan lekcji, godziny, o których kończę i czas, jaki zajmuje mi powrót do domu. Jeśli się spóźnię chociaż 5 minut, to wyrzuty robią mi przez miesiąc.
Kolejną rzeczą jest kontrolowanie elektroniki. Obserwowanie mojej aktywności na portalach społecznościowych, aplikacje kontrolujące urządzenia, bardzo ścisłe godziny, w których mogę korzystać z komputera i telefonu.

Doprowadza mnie to do szału. Przez nich mam paranoję, że ktoś cały czas obserwuje i ocenia każde moje działanie. Przez to każda rzecz, którą robię, jest mi dodatkowo utrudniana przez wszelkie czynności, żeby ukryć swoje działania.

Nie mam zbyt wiele do ukrycia. Jestem zwykłą nastolatką, która głownie w internecie ogląda sztukę innych ludzi, albo czasami sobie gra, pieniądze wydaje na hobby, a z przyjaciółkami rozmawia. Nie robię nic, o co mogli by mieć taki problem z zaufaniem.
Jedynym efektem jest to, że czuję się tym przyduszana. Każda rzecz, którą robię, oni wiedzą. Znają każdy mój sekret, każdą lokalizację w jakiej byłam, każdą stronę internetową, jaką odwiedzam, każdą moją przyjaciółkę.

Boję się odzywać, cokolwiek sobą pokazywać. Jak tylko mogę, korzystam z każdej luki w "obserwacji", by poczuć na chwilę wolność.
Nie dlatego, że mam coś do ukrycia. Robię to dlatego, żeby przestać czuć się obserwowaną.

Teraz siedzę na wycieczce szkolnej, na fałszywym koncie z drugiego konta na urządzeniu (telefon ma opcję kilku użytkowników) i piszę to wyznanie. Modląc się, by moi rodzice nie odkryli kolejnego sposobu na kontrolę dziecka.

#og550

Mam potwornie mieszane uczucia wobec chorej sytuacji, która ostatnio zaszła. Razem z mężem i rocznym synkiem mieszkamy w mieszkaniu, które przejściem połączone jest z mieszkaniem jego 38-letniej siostry. Oba znajdują się w jednym domu. Taki stan rzeczy wynika z tego, że duże mieszkanie zostało podzielone na dwa osobne przez jego rodziców dekady temu, z myślą, że kiedyś oni zajmą jedno, a któreś z dzieci drugie. Wyszło inaczej. Oni wyjechali do Anglii na stałe, my wykupiliśmy od nich połowę. Ważnym faktem jest to, iż owa siostra jest starą panną, nigdy nie była w związku, z marnym życiem towarzyskim i brakiem pracy, żyjąca z pieniędzy rodziców, bo ona ma jeszcze czas. Nie nasza sprawa. Unikam proszenia jej o pomoc przy dziecku, ale jak to w życiu bywa, czasem muszę. Pracuję umysłowo z domu, ale co jakiś czas muszę podjechać do biura załatwić parę rzeczy. Ważnym jest też to, że owa kobita komputera nie ma, średnio umie go obsługiwać.

Jakiś czas temu poprosiła mnie, abym udostępniła jej komputer, bo chce napisać CV. Wpuściłam ją i sama pojechałam z małym na zakupy. Tydzień później zostawiłam jej dziecko. Wróciłam szybciej niż myślałam, że będę. Zastałam szwagierkę zapinającą w popłochu koszulę i poprawiającą na szybko stanik. Tłumaczyła się, że mały koszulkę jej ubrudził. Coś mi ten pośpiech i zmieszanie na twarzy nie pasowały, ale co miała niby robić - striptiz?

Dzisiaj się dowiedziałam, szukając czegoś w historii przeglądania, znalazłam zapytania "jak rozbudzić laktację", "leki mlekopędne" sprzed około półtorej tygodnia. Siostra męża zawsze była lekko stuknięta na punkcie bratanka i chyba zazdrosna o jego przywiązanie do mnie, ale o tak chorą jazdę jej nie posądzałam - próbować karmić cudze roczne i już trochę rozumiejące dziecko? By rozwiać wszelkie wątpliwości - spytałam ją o to. Rzecz jasna nie przyznała się, ale było widać, że jest zakłopotana. Można było by mieć nadzieję, że to zbieg okoliczności, gdyby nie uwaga rzucona na koniec rozmowy - "może i ktoś powinien go tak karmić, jeśli ty się do tego nie nadawałaś i ci się nie chciało. Taka bliskość jest ważna dla dziecka, a on biedny jest jej pozbawiony".

Cóż, urodziłam wcześniaka w 26 tygodniu, sama miałam rozległy krwotok i zamiast walczyć o laktację, walczyłam o życie. Sama nie wiem, co teraz czuję - rozgoryczenie, złość, obrzydzenie czy zażenowanie.

#DElJg

Rozmawiałam ostatnio ze znajomą panią okulistką, opowiadałam mi o swoim ostatnim dyżurze w szpitalu i naprawdę nie mogę uwierzyć, że ludzie są aż tak głupi.

Przyszła na SOR dziewczyna z przeciętnym okiem i powieką całkiem na pół. Zapytana o to jak to się stało powiedziała, że malowała sobie rzęsy i jak to niektóre tusze potrafią bardzo te rzęsy skleić, więc dziewczyna długo nie myśląc poszła po żyletkę, bo przecież nada się do tego doskonale (!). I tą żyletką próbowała rozkleić, pech chciał że ręka poleciała jej za mocno... W efekcie ma przeciętą gałkę oczną, co podobno nadaje się do szycia.

No i tak jak wspominałam powieką całkiem na pół. Ludzie serio, ktoś miewa takie pomysły?

#4SQhy

Jak ja nie znoszę starych ludzi kupujących kapustę kiszoną...
Zawsze, ale to zawsze muszą sobie wcisnąć coś do gęby. Nie da się kupić tak po prostu.
Zawsze gdy widzę starą kobietę pakującą kapustę kiszoną, to albo już coś żuje, albo zaraz ładuje kapustę do ust.
I to nie jeden mały kawałek, by spróbować. Zazwyczaj łapią w trzy palce tyle ile się da, a i tak później jeszcze dokładają.


Analogicznie jest ze starymi kobietami przy bułkach. Tylko tam zamiast zjadania jest macanie. Wszystko wymacają.

Ble!
Dodaj anonimowe wyznanie