Pracuję w kraju trzeciego świata (jak kogoś to uraża, to niech wróci na geografię), no wiecie, jak to jest, specyficzne zwyczaje. Jestem jednocześnie pracownikiem uniwersyteckim i zarazem pracuję w firmie nowych technologii, taki kontrakt. Warunki ogólne kraju średnie, ogólnie syf, bieda i "malaria", ale to duże miasto, pensja zacna, dużo większa niż w Polsce, a i tak dom, gosposia i jedzenia za darmo, więc te kilka lat się przemęczę. Poza tym piękne widoki, egzotyczne potrawy, wszyscy bardzo mili. Nie narzekam na nic. Tylko jest jeden problem. Jak przyjechałem, to witano mnie serdecznie. Nawet się nauczyli słowa "witamy" i drugiego - "k*rwa". Taaaak. Cóż, chcąc być miłymi dla mnie, wszyscy k*rwują kilka razy w każdej wypowiedzi, polubili to bardzo. Mają już taki nawyk.
"Mejbi zup, sahib Kawalski? I make tomato zup spesiali for ju, pomidorowa. K*rwa very good".
Mają śmieszny angielski, nawet używają zup zamiast sup (soup), bo ja mówię zupa. Ogólnie mają radość, jak słyszą nowe słowa i czasem je zapamiętują.
"Tak, tak, musimy skończyć ten projekt (eng) i k*rwa mać ( pl), bardzo dobre wyniki sprzedaży mamy (eng)".
Nawet na ulicy szanowni obywatele "uchylają kapelusza" i mówią "Witam, mr Kawalski, k*rwa such a nice day".
Ostatnio nauczyłem ich, że jak ktoś chce być mega grzeczny, to używa "kurła". Bo jednak mnie to ciut raziło, jak oni k*rwują co drugie zdanie... Niezależnie, czy na budowie, czy na spotkaniu korporacyjnym. Teraz w restauracji, w urzędzie czy na przyjęciu słyszę "kurła". Wymawiają to mniej więcej "kuuuurła". Tak dystyngowanie. A "k*rwa" nadal używają na co dzień. W sumie jest to miłe, choć jak przyjedzie ktoś z Polski, to się zdziwi... Jak przyjechał Niemiec na wykład, to go zapytali o to, czyje były obozy śmierci. Miał szczęście, że odpowiedział, że niemieckie (death camps was german, nazi Germany), bo inaczej by go wywalili z uniwersytetu. Bardzo się przejęli wszyscy losem Polski, utraconych Kresów i 6 milionami ofiar. Dużo bardziej niż cywilizowana Europa, która perfidnie mówi, że to nasze obozy. Naprawdę mili ludzie. Nawet powiedzieli do Niemca, "there is Poland so don't kill anyone". Łapie to za serce, że obcy ludzie tysiące kilometrów po usłyszeniu paru historii i wierszyków czują się częściowo Polakami. Szczególnie spodobały się im czapki szlacheckie z kitą i motyw husarii. Nauczyłem kilka dzieciaków nawet hymnu, Roty itp. Kaleczą trochę, ale super to jest, bo one chcą się uczyć z własnej woli. Widać, że to co wszyscy robią to więcej niż grzeczność dla gościa. Ci ludzie słuchają z zainteresowaniem i wręcz czekają na kolejne historie. Miło mi, jak uwielbiają polską kuchnię, "mr german no bratwurst, we prefere pierogi, bigos i wódka. Kutia better than bawarian prezel". Nawet w temacie migracji mają podobne zdanie jak większość Polaków. Dałem im też pocztówki z Polski. Normalnie Polacy :D
Dwa tygodnie temu poroniłam. Już było dość dobrze, pogodziłam się z tym, psychicznie też było okej. Aż do wczoraj.
Odwiedziłam babcię z okazji jej święta. Gości było sporo. Nagle zaczął się temat czyichś dzieci. Już wtedy trochę mnie zakłuło w sercu, przecież też chciałam mieć dziecko. Nagle babcia wyskoczyła przy wszystkich z tekstem "a wam co, nie wyszło?".
Nie wytrzymałam, pobiegłam się wypłakać do łazienki. Słyszałam jak ciocia mówiła "po co takie coś wspomniałaś?", a babcia "a co w tym strasznego?".
Po kilkunastu minutach płaczu stwierdziłam, że nie chcę wracać do gości i pojechałam do domu.
Dziękuję, babciu, zawsze można na ciebie liczyć.
Wiele lat temu poznałam faceta, Michała. Zaczęliśmy ze sobą chodzić, po roku mieszkaliśmy ze sobą, potem zaręczyny, ogólnie sielanka.
Zawsze też miałam o te 10 kg za dużo. Raz chudłam, raz tyłam, ale szczupła to ja nigdy nie byłam. Po roku narzeczeństwa zmieniłam pracę na bardziej stresującą i cóż... Zajadałam stres. Wieczorem czekoladki, rano batonik, bo szkoda czasu na przygotowanie jakiegoś wartościowego posiłku, kiedy terminy gonią... Tyłam i nawet tego nie zauważałam. Dopiero gdy widziałam siebie na zdjęciach, dostrzegałam jak ogromna się staję. Mój partner coś pobrzękiwał, że może warto schudnąć. Posłuchałam go i wzięłam się za siebie. Racjonalnie. Dietetyk, dwa razy w tygodniu siłownia. Nie obciążałam się za bardzo, tak żeby chudnąć powoli, zmieniać stopniowo nawyki żywieniowe. Mi to odpowiadało, Michałowi nie. Coraz częściej pozwalał sobie na niewybredne uwagi "ale masz duży brzuch" albo "czy ta twoja dieta w ogóle działa, bo nie widać?". Podczas kłótni bardzo często nazywał mnie grubasem, tłuściochem, monstrum. Płakałam po nocach i obwiniałam siebie za to, że tak o mnie myśli. Podczas wesela kuzynki, kiedy brałam kotleta na talerz, potrafił spytać "Na pewno chcesz to jeść?". Popadałam w straszne kompleksy i byłam z nim, głęboko przekonana, że i tak nikogo nie znajdę ze swoją figurą, a on mnie przecież kocha.
Bardzo wzięłam sobie do serca jego uwagi, popadłam w straszne kompleksy. Nie wychodziłam w ogóle z domu, jedynie do pracy, zamknęłam się w sobie i... katowałam się. Dieta 500-600 kcal dziennie i wyczerpujące treningi. Właściwie cały mój świat stał się liczeniem kalorii. Żeby zjeść nadprogramowy wafel ryżowy, zastanawiałam się pół godziny. Schudłam dużo. Bardzo dużo. Wyglądałam jak żywy trup. Po roku starzy znajomi nie mogli mnie poznać, a mama niepewnie wypytywała się mnie, czy nie mam raka. A mój luby? Z początku był szczęśliwy, widząc jak kilogramy lecą, a potem nagle stałam się za chuda. Z "grubasa" przeszedł na "worek kości" i teksty typu "boję się cię dotknąć", "wyglądasz jak kościotrup, żadna z ciebie kobieta". Bolało, ale już nie potrafiłam z tego wyjść. Bałam się, że znowu będę gruba i brzydka.
Nie docierało do mnie, że ja ledwo żyję. Brak miesiączki, wieczne bóle mięśni, omdlenia, krwotoki z nosa. Nie szłam do lekarzy, bo wiedziałam, co powiedzą.
W końcu moja mama kiedyś usłyszała przez przypadek, jak mój narzeczony się do mnie zwraca. Spakowała moje walizki, ojciec na siłę mnie wyprowadzał i nawet się nie obejrzałam, a siedziałam u psychiatry. Wtedy nienawidziłam ich, chciałam wrócić do Michała, myślałam, że zniszczyli mi życie. Ale dzisiaj, po 10 latach, jestem im ogromnie wdzięczna, zwłaszcza jak patrzę na mojego drugiego męża - cud, a nie mężczyznę.
Gdy jeszcze byłam w liceum, moi rodzice średnio znali się na obsłudze komputera.
Ściągnęłam więc program do ochrony rodzicielskiej i zablokowałam im dostęp do strony liceum, żeby nie wiedzieli, kiedy są wywiadówki.
Mój syn miał wyjechać na dłuższy czas za granicę, dlatego ja i mój mąż mieliśmy przyjechać do jego mieszkania (jest na studiach) i spędzić z nim kilka dni, a potem odwieźć go na lotnisko. Przed przyjazdem zajechaliśmy jeszcze do paru sklepów, aby kupić kilka drobiazgów.
Gdy jechaliśmy już do mieszkania, zajrzałam do jednej z toreb z zakupami, która leżała koło mnie i znalazłam w niej duże opakowanie wazeliny i paczkę prezerwatyw. Zdziwiona zapytałam męża po co to kupił, a on na to, że nasz syn poprosił go o kupienie wazeliny, a prezerwatywy kupił tak na wszelki wypadek, żeby pamiętał o chorobach. Zdziwiło mnie to, mimo że syn powiedział nam dawno temu, że woli chłopców, bo nigdy nie rozmawiał z nami na takie tematy i taka prośba całkowicie do niego nie pasowała. W głębi duszy coś mnie zabolało, bo nagle pomyślałam, że może tylko ze mną nie chce o tym rozmawiać i zawsze jak tylko wspominałam cokolwiek o seksie, to jak najszybciej próbował zmienić temat. Pomyślałam, że bardziej ufa ojcu i przez to przez całą drogę analizowałam wszystkie moje błędy wychowawcze, które mogły doprowadzić do tego, że nie ufa nam na tym samym poziomie. Pomyślałam, że to na pewno przez to, że zbytnio na niego naciskam i za bardzo go o wszystko wypytuję i pewnie przez to czuje się przy mnie niekomfortowo.
Gdy weszliśmy do mieszkania, a ja już przekonałam samą siebie jaką to beznadziejną matką jestem, mój mąż przekazał synowi to co kupił, przy okazji wspominając mu coś o odpowiedzialnym seksie. Syn popatrzył na mnie zakłopotany i powiedział coś w stylu "eee, dzięki", a ja załamałam się całkowicie, bo jak zwykle wyolbrzymiam każdy problem i stwierdziłam, że moja obecność na pewno mu przeszkadza.
Aż nagle nasz syn zapytał:
- A znaleźliście jakąś walizkę?
- Jaką walizkę? - zapytał mąż
- Nie czytałeś mojego SMS-a? Zepsuła mi się walizka i muszę kupić nową przed wyjazdem.
No i okazało się, że syn wcale nie prosił o "dużą wazelinę", tylko o "dużą walizkę", a mój mąż nie doczytał dokładnie i wyszło co wyszło.
Zdaję sobie z tego sprawę, że jestem przewrażliwiona i szukałam problemu tam gdzie go nie było, ale tak czy inaczej ulżyło mi.
Kilkanaście lat temu, gdy miałam 5 lat, rodzice chcąc gdzieś wyjść zostawiali mnie pod opieką prababci. Jako ukochana babcia pozwalała mi czekać na ich powrót w oknie. Gdy pewnego dnia mimo późnych godzin nocnych nie wracali, babcia kazała mi się położyć spać i tłumaczyła, że wypadło im coś pilnego.
Na drugi dzień obudziłam się, widząc obok siebie mamę. Powiedziała, że tato miał wypadek i teraz musi wyzdrowieć w szpitalu. Nie zabrała mnie, ponieważ było to ponad 100 km dalej.
Trzy dni czekałam u babci, rysując dla taty laurki z życzeniami wyzdrowienia. Czwartej
nocy miałam sen, w którym jak zawsze schowałam się przed tatą, kiedy ten wracał z pracy i mnie szukał. Jednak kiedy wszedł do pokoju, w którym się schowałam, nie szukał mnie, tylko powiedział, że nie ma czasu, musi iść na jakiś czas gdzieś, gdzie go potrzebują, a ja mam w każdej sytuacji słuchać się i szanować mamę. Zaskoczona tylko powiedziałam "dobrze".
Zaraz po obudzeniu pobiegłam do babci na śniadanie. Ta płakała przy stole, przytuliła mnie i powiedziała, że tato nie żyje.
Kompleksy to domena nastolatków. Wydawało mi się, że ze swoich również się wyleczyłem.
Kiedyś byłem niski i chudy, 125 cm wzrostu i ~25kg wagi w 4 klasie podstawówki. Bilans 10-latka znalazłem przy okazji grzebania w papierach. Do 24 roku życia udało mi się dobić do imponujących 172 cm wzrostu i 48 kg. Plus dodatkowe 48 kg kompleksów, począwszy od nadgarstków, które można objąć kciukiem i najmniejszym palcem, przez kurzą zapadniętą klatkę, aż po łydki, na które wciągałem rękawy bluzek i było miejsce na gazetę.
Zacząłem pracować; lwią część wypłaty przeznaczałem na swoją sylwetkę, jednak przemiana materii działająca na zasadzie "przełknij i wydal" wymuszała na mnie spożywanie 4000 kcal dziennie. Po roku takiej diety zacząłem mieć wstręt do jedzenia, budziłem się przejedzony. Ale 67 kg waga wskazywała. Do tego później ćwiczenia cardio, basen, bieganie i waga stoi nieprzerwanie na 64 kg, gdzie wymiarowo mam w klatce 100 cm, w talii 74, w udzie 60, ramię 33 - nie piszę tego po to, żeby się pochwalić, tylko dla lepszego zobrazowania całej sytuacji - żebyście mnie źle nie zrozumieli. Bardzo wzrosła mi pewność siebie, jako że i na brzuchu mam zarysowane mięśnie, zrobiłem się - w moim odczuciu - barczysty, musiałem wymienić wszystkie ubrania. Na pamiątkę zostawiłem sobie tylko jedną koszulę w rozmiarze XS, którą musiałem zwężać, żeby na mnie nie wisiała, a teraz nie jestem w stanie jej wciągnąć na plecy.
Chodziłem z głową w górze, nie pusząc się, aczkolwiek jako człowiek znający swoją wartość, który dużo osiągnął. Co słyszę dalej - chudzielec, wieszak, Oświęcim, ty przytyłeś w ogóle, gdzie niby? Dorośli ludzie - ja bym naprawdę zrozumiał, gdyby osoby wydające taki osąd miały po 14 lat. Dalej uważam, że znam swoją wartość, jestem wysportowany, zdrowy fizycznie, mam książkowe wyniki. Jednak pewność siebie jak była, tak się rozmyła. Co z tego, że dalej dbam o siebie ćwicząc, skoro znów patrząc w lustro widzę tego samego chudzielca, który zaczynał przygodę z siłownią. Dla dowartościowania zakładam czasem tę koszulę z dna szafy, jednak nie ma już takiego spektakularnego kopa w zad jak kiedyś. Tłumaczę sobie to zachowanie ludzi tym, że są leniwi i takie uwagi kierują ze zwyczajnej zawiści i bólu zada. Mimo tego, nie mam teraz nawet odwagi by zaprosić gdzieś jakąś koleżankę, choć kiedyś nie robiło mi to żadnego problemu.
Wczoraj w pracy poszedłem do ubikacji. Pisuar + toaleta przedzielone ścianką działową, 2 x drzwi. Podszedłem do pisuaru i siuuu. Nagle słyszę, że do ubikacji obok wpada jakiś koleś, szybko rozpina spodnie i ściąga gacie, siada na klopie i sruuuuururururuurrrruuuuu... Normalnie taka biegunka, że chyba meksykańskiego kebaba maślanką popił. I słyszę, że coś mówi. Dosłyszałem "Et dimitte nobis debita nostra". Zawinąłem się stamtąd, ale po powrocie do kompa aż sobie sprawdziłem na necie. Gość odmawiał "Ojcze nasz" po łacinie. Normalnie spodziewałbym się "O żesz ku... , ja pier..." itp., a tu taki religijny człowiek... Szacuneczek.
Czekam na wpis na anonimowych: "Raz mnie taka sraka złapała, że się do Boga o pomoc modliłem".
Będąc na pierwszym roku studiów, nie mogłem ominąć najważniejszego wydarzenia w życiu studenta, jakim są oczywiście Juwenalia. Po należycie wypełnionym studenckim obowiązku w typowo pojuwenaliowym stanie udałem się na przystanek celem oczekiwania upragnionej sto pięćdziesiątki dziewiątki. Zmęczony swoim stanem usiadłem na ławce obok niemniej strudzonego studenta. Po chwili kolega zdecydował się wykorzystać moje ramię do odpoczynku i tak, będąc jego podporą, wspólnie z nim oczekiwałem na przyjazd autobusu.
Po kilku minutach pod przystanek przyjechała taksówka, a miły pan taksówkarz obwieścił, że oto zgodnie z zamówieniem gotów jest do jazdy. Mimo miłego zaskoczenia próbowałem wytłumaczyć, iż osobiście taksówki nie zamawiałem i podziękuję za przejażdżkę, jednak miły pan stanowczo zaznaczył "chłopaki, jestem na pewno po was". Cóż było robić, trzeba było posłuchać taksówkarza. Po kilku próbach zbudzenia towarzysza, nie chcąc przeszkadzać mu w głębokich marzeniach sennych, zostaliśmy z kierowcą zmuszeni do wniesienia kolegi do taksówki. Podając kierowcy miejsce docelowe, usiłowałem również dokonać opłaty za przejazd. Tu również napotkałem na opór ze strony taksówkarza, który oznajmił, że przejazd jest już opłacony. Zdziwiony, ale i bardzo zadowolony dojechałem wkrótce do końca naszej trasy. Wesoło wysiadając, żegnając się z taksówkarzem już chciałem odejść, gdy kierowca uświadomił mi, że w taksówce nadal pozostaje mój śpiący przystankowy kolega. Nie mając pojęcia o miejscu zamieszkania znajomego, a sam mieszkając w dzielnicy opanowanej przez studentów, postanowiłem pozostawić go w tym miejscu. ''W końcu otoczony studentami na pewno po obudzeniu będzie się czuł na miejscu'' - pomyślałem. Tak więc ponownie z miłym panem wzięliśmy jegomościa pod pachy i usadowiliśmy go na przystankowej ławeczce. Zadowolony z pomocy jaką okazałem, a także z darmowego i wygodnego transportu, oddaliłem się ku nie mniej wygodnemu łóżku.
PS: Pozdrawiam kolegę z przystanku, w ten dzień musiałeś uwierzyć, że teleportacja istnieje.
PS2: Dziękuję nieznanym sponsorom taksówki, anioły stróże są wśród nas :D
Mama zawsze ostrzegała: nie spoufalaj się z obcymi, nie łaź sama w odludne miejsca, zwłaszcza po zmroku (tj. na cmentarz, do parku, nad rzekę i pobliskiego lasu), ubieraj się tak, żeby nie świecić tyłkiem i przede wszystkim módl się, żeby w czarnej godzinie ktoś przyszedł ci z pomocą... to MOŻE nic złego się nie stanie i kleszcza jeszcze nie złapiesz.
Mieszkam na obrzeżach sporego miasteczka. Wracałam od koleżanki do domu, było piękne lato, słońce właśnie znikało za linią sosnowego boru. Na przełaj, przez las, miałam do domu może z 500 - 750 metrów, ale oświetloną drogą ze dwa razy tyle. Nagle ziemia drży. Czuję wybijący gejzer w okolicy kości ogonowej. Ale do lasu niet, bo ciemno, jestem sama, tyłka trzeba pilnować, bo mam tylko jeden...
5 minut później niemal wszystkie przestrogi mojej mamy poszły na urlop. Zapuściłam się całkiem sama, po ciemku, głęboko w las, świeciłam tam dupskiem i przy okazji modliłam się, aby nikt mnie tam nie zdybał. Prawie poleciałam na Marsa.
Majtki i spódnica ucierpiały (trochę popuściłam przy poślizgu w leju po bombie, spódnica się porwała), więc je wyrzuciłam do najbliższego śmietnika pod lasem i tak człapię w ciemności pobocza do domu z palącym tyłkiem, zakrywając się długim swetrem i tuniką. Brakowało mi 100 metrów, gdy przywaliły się do mnie dwa dziki - jeden w dresach, drugi z szablami. Święta od spraw beznadziejnych, do której kierowałam moje modły, musiała mieć tamtego dnia wybitnie złośliwe poczucie humoru, bo od tego drugiego uratował mnie ten pierwszy pan, płosząc dzika krzykiem i petardą. Pan dres troskliwe odprowadził mnie do domu, a gdy potknęłam się na schodach i zaświeciłam zadkiem, stwierdził: "Też bym się zesrał, jakby mnie dzik gonił i obcy chłop zaszedł drogę. Dobranoc!".
Nie wiem, kto to był, ale serdecznie mu dziękuję!
Dodaj anonimowe wyznanie