Hej, nie wiem w jakim mieście mieszkasz, ale w większych miastach są często wigilie z seniorami na przykład. To nie rodzina, ale może towarzystwo innych osób, które czują podobnie jak Ty, będzie wspierające i nada Twoim świętom poczucie sensu.

Jestem trochę starsza od Ciebie, ale rodzinna Wigilia też jest dla mnie ważna. Mam tylko mamę - ojciec nie żyje, a gdy żył, to też trudno było się z nim dogadać i nie mieszkałyśmy z nim od lat. Rodzeństwa nie mam, chociaż zawsze o nim marzyłam. W Wigilię nigdy nie miałam innych dzieci, ani rówieśników przy stole. Zawsze z dorosłymi. Zazwyczaj ja i mama spędzamy Wigilię z moją babcią i bezdzietną siostrą mamy. W tym roku być może do nich nie pójdziemy. Kilka razy byłyśmy tylko we dwie - ja i mama. Nie jest źle, inni mają gorzej. Jest całkiem dobrze - bo mam wspaniałą mamę i jestem za to bardzo wdzięczna. Lepiej być samemu albo w małym gronie niż np. z niefajnymi ludźmi, którzy zrobili nam dużo złego. Nie znam Was, ale może da się jakoś dogadać z siostrą? Różnica charakterów nie znaczy od razu, że musicie się nie lubić. Można się akceptować. Można też pogłębić kontakt z dalszymi krewnymi. Bardzo mi przykro, że tak masz. Może kiedyś założysz własną rodzinę. Ja zawsze chciałam, żeby Święta były rodzinne i radosne, a nie samotne i wypełnione płaczem. W okolicy Świąt lubię myśleć o moich znajomych, o których wiem, że mają naprawdę rodzinne i radosne Święta. Gdybym miała dzieci, to chciałabym, żeby czuły tę magię Świąt, żeby nie przysłaniały jej żadne afery, konflikty, smutek, ani samotność. Jeśli jesteś wierząca, możesz iść na pasterkę, to chociaż wtedy będziesz między ludźmi, a może jakimś cudem masz znajomych, z którymi można spędzić Święta. Życzę Ci, żeby Twoje życie się ułożyło.