Też mam brata, z którym kiedyś miałam super kontakt. A od 10 lat wysyłam mu życzenia na święta. Próbowałam ten kontakt odnowić. Zapraszałam go do siebie. Chciałam go odwiedzić, żeby wręczyć zaproszenie na mój ślub. Powiedział, że go nie ma... A jak przejeżdżaliśmy obok, to widziałam całą rodzinkę na podwórku. Potrafił nie otworzyć mi drzwi, jak byłam w pobliżu i chciałam zajść pogadać chwilkę. A wiem, że wszyscy byli w domu, przez okno widać. Teraz już mniej boli, ale i tak mi żal. Nie pokłóciliśmy się.

Ja z moim bratem widziałem się aż trzy razy w ciągu ostatnich dwudziestu lat... Po śmierci naszej mamy nasze drogi się rozeszły na dobre... On że swoją żoną która miała duży wpływ na niego wyprowadził się na drugi koniec miasta, a ja ze swoją świeżo poślubioną żoną i jej dwoma córkami zajęliśmy się naszym życiem... Nigdy nikomu nie narzucałem swojej obecności i nie będę robił nic na siłę.. czasem zastanawiam się co u niego... Ale On ma mój numer, email i jak będzie chciał to może zawsze się odezwać... Zna mnie dobrze i wie jaki jestem

Też się źle czułam, jak rodzeństwo się odgrodziło do rodziców i przy okazji ode mnie. Po prostu przestało się odzywać, spędzać święta razem, nie ma na okazjach, jak mama zadzwoni to są kłótnie. Fakt, udało mi się odnowić kontakt, gdy wyszłam z etapu młodego dorosłego. Zostało mi przedstawione jak wyglądała rodzicielska troska rodziców do rodzeństwa i sama bym zerwała z nimi kontakt będąc na miejscu rodzeństwa. Kontakt się udało zbudować, pogorszyła mi się relacja z rodzicami, ale nauczyłam się nie stawać w wiecznej obronie rodziców tylko dla tego, ze dla mnie byli super. Nie wiesz jak rodzice traktowali twojego brata, masz tylko swój ogląd na to, a nie jego.

Nigdy tego nie zrozumiem, za moja siostrę bym poszła w ogień i w druga stronę to tez działa. Jak wszyscy Cię zostawia to wiesz ze masz to rodzeństwo i masz w nim oparcie

Jak widać można. Jest dorosły tak samo jak i Ty, niech każdy żyje po swojemu tak, jak sam chce.

On też musi chcieć utrzymywać kontakt z rodziną