Bo co ludzie powiedzą, albo rodzina się czepia

Po części rozumiem autora, gdy ma na myśli "chciałbym wierzyć, ale nie potrafię". Mam podobne poczucie, ale niedotyczące wiary w boga. Jednak kiedyś w niego wierzyłam i... miałam w sobie więcej nadziei. Miałam poczucie, że moje modlitwy coś znaczą. Choć wiedziałam, że nie mają siły sprawczej, to czułam, że intencje mają znaczenie. I przede wszystkim o wiele lżej na sercu, gdy myśli się o bliskich zmarłych, jak o czekających na nas w niebie, patrzących na nas z góry. Czysta wiara dawała mi naprawdę sporo, ale nie żałuję, że ją utraciłam, bo wymagała ode mnie przestrzegania zasad, z którymi się nie zgadzam, choć szanuje ludzi, którzy za nimi podążają (mam na myśli tych, którzy nie wymagają tego samego od innych).
Być może autor też chce zaznać tego, co daje sama wiara.
Jakby co, to nic się nie wydarzyło w moim życiu przełomowego, co sprawiło, że odeszłam (mentalnie, bo nie chce mi się bawić w apostazję, która na razie nie ma wielkiej mocy) od chrześcijaństwa. No i nie pozwoliłam, by jej brak zniszczył to, jak myślę o zmarłych, którzy są wszyscy razem i na mnie czekają.
Są jednak rzeczy, w które chciałabym uwierzyć, ale nie potrafię i są rzeczy, w które nie potrafię przestać wierzyć, ale są to rzeczy tylko moje.

Ibanez w moim przypadku nie zgadzałam się z pewnymi podstawami i fundamentami, przez co nie czułam się w porządku wobec wyznania, a później już po prostu zatraciłam tą wiarę w Boga. Niemniej uważam czystą wiarę w zasadzie w cokolwiek (tj. bez względu na wyznanie) za coś pięknego i niesamowitego. Oczywiście z tobą się zgadzam, po prostu to akurat nie mój przypadek. Liczy się dla mnie to jak postępuje człowiek, a nie w co wierzy.