#0RVVx

Pochodzę z raczej biednej rodziny, gdzie wykształcenie miało się co najwyżej podstawowe. A skończyłam studia. Jakoś w połowie zorientowałam się, że nie do końca potrafię porozumieć się z wykształconymi ludźmi z tak zwanych wyższych sfer. I raczej im nie dorównam w takim generalnym obyciu, chciałabym przeczytała wszystkie książki z uniwersyteckiej biblioteki. Z dawnymi znajomymi, którzy zostali na rodzinnym wypizdowiu też jest jakoś dziwnie, bo nie zawsze rozumieją, o czym w ogóle chcę z nimi dyskutować i uznają wtedy, że zadzieram nosa. A czasem jednak chciałoby się porozmawiać o czymś innym niż lokalne ploty.

Egzystuję sobie tak gdzieś pomiędzy i chyba wolałam czasy sprzed studiów, bo wtedy chociaż miałam wrażenie, że dokądś należę.

#mwU7a

To była końcówka lat 90. Większość czasu spędzałam razem z moją 10 lat starszą sąsiadką Agą (która opiekowała się mną, kiedy rodzice i babcia pracowali, a ja traktowałam ją jak starszą siostrę). Często chodziłyśmy nad rzekę, nad wodę, poszwendać się po naszej wsi (naprawdę głębokiej prowincji), a Aga też często zabierała mnie na spotkania ze swoimi znajomymi do różnych miejsc, do których rodzice w życiu nie pozwolili by mi pójść. Inne czasy, inne postrzeganie rzeczywistości (za nic nie chciałabym dorastać dzisiaj).

Pewnego upalnego lata, Aga zabrała mnie nad wodę parę kilometrów od naszej wsi. Ja pluskałam się przy brzegu, a moja "siostra" smażyła się na kocu. W pewnym momencie, nawet nie wiem kiedy, z krzaków (trzeba było się przez nie przedrzeć, żeby dojść do wody) wyskoczył jakiś stary, obleśny grubas i zaczął dobierać się do Agi. Ona zaczęła krzyczeć, kazała mi uciekać. Musiałam przepłynąć zalew na przełaj, miałam szczęście, że bardzo dobrze pływam. Adze udało się wyswobodzić z łap zboczeńca i popłynęła za mną. Tamten na szczęście dał sobie spokój. Zmęczone i przerażone dopłynęłyśmy na drugi brzeg. Aga poprosiła mnie, żebym nie mówiła nic rodzicom, bo bała się, że nie pozwolą jej już spotykać się ze mną. Prawda jest taka, że to ona była po stokroć razy bardziej przerażona ode mnie, ale ja też się bałam, że rodzice zabronią mi w ogóle wychodzić z domu.

Minęło 20 lat i dalej nikt oprócz nas nie wie i się nie dowie. To była, jest i będzie nasza tajemnica.

#EtIGq

Dawno temu miałam żółwia. Chodziłam wtedy do podstawówki, ale rodzice zadbali, żebym umiała się nim zająć, posprzątać akwarium, wymieniać wodę, odpowiednio karmić i tak dalej.
Pewnego dnia moja matka kazała nie kupować mu już suszonych robaków, bo daje mu mięso, gdy szykuje obiad. W końcu powiedziała, że ona będzie mu sprzątać. Mój żółw był cudowny i cieszyłam się, że go polubiła.
A pewnego dnia pudło, w które włożyła jego akwarium, bo "jej śmierdziało", zniknęło.
Matka powiedziała, że żółw zdechł, że musiał być chory.

Lata później mówiła swojej siostrze, jak mój żółw był nudny i śmierdział, więc wykręciła mnie z opieki nad nim i przestała go karmić. Zdechł z głodu. Nie miałam pojęcia. Gdy weszłam do pokoju i wytknęłam, że go zabiła, powiedziała że to tylko durne zwierzę i nic takiego się nie stało, a on i tak "tylko śmierdział".

Nie powiedziałam rodzeństwu, co się naprawdę stało z żółwiem, ale na nią nie umiem patrzeć tak samo. Mogliśmy go przecież komuś oddać...

#604bH

Mam 30 lat i roczne dziecko. Pewnego dnia wybraliśmy się na zakupy bez żony do centrum handlowego.W pewnym momencie, jak oglądałem coś na półce, podeszła obca kobieta, zabrała wózek z dzieckiem i odjechała. Dogoniłem ją 5 m dalej, a ta zaczęła mi robić awanturę, że chcę jej dziecko porwać. Przyleciał ochroniarz i zaczął mnie "obezwładniać", a kobieta zaczęła uciekać razem z wózkiem. Ochroniarz starszy pan, więc go odepchnąłem i pobiegłem za kobietą i moim płaczącym i przerażonym synem. Zatrzymałem ją i przyznaję, zacząłem być agresywny, bo żarty się skończyły. Odepchnąłem ją i chciałem stamtąd uciec. Ona w krzyk, że jestem porywaczem.

Nie wyglądam groźnie, więc kilka osób zagrodziło mi drogę, jakiś dres kazał mi oddać dziecko matce. Tłumaczę, że to obca kretynka i że to moje dziecko. Gość na to, że jak nie oddam dziecka matce, to wyjaśnimy sprawę inaczej. Zaczęli mi "wyrywać" syna z rąk. Ludzie obrzucali mnie najgorszymi wyzwiskami.
Przepychanki słowne (i nie tylko) trwały dobrych kilka minut. W końcu powiedziałem, że mam w plecaku zapasowe pieluchy i ubranko dla dziecka, żeby przekonać ludzi, że to mój syn, na co kobieta powiedziała, że jej ukradłem ten plecak. Więc kazałem jej powiedzieć co jest w plecaku, skoro to jej plecak, jakie ubranka, jakie kolory, jakiego rozmiaru jest pielucha i jakiej firmy. Kobieta nie odpowiedziała, tylko się rozpłakała i wpadła w panikę, że chcę jej ukraść dziecko i koncertowo zaczęła mdleć. Jak nie potrafiła odpowiedzieć na pytania, to pojedyncze osoby zaczęły wierzyć, że to ja mam rację... zdecydowanej większości było żal tej biednej kobiety, że już z nerwów nie pamięta co ma w plecaku, który jej ukradłem i jeszcze zasłabła, biedaczka... Ktoś nawet poszedł po wodę dla niej.

Wykorzystując zamieszanie, kobieta nagle się zerwała i uciekła... Zostałem tylko ja, mój syn na rękach, który powoli przestawał płakać, policjant, który pewnie by do mnie strzelił jakby miał broń ze sobą i tłum ludzi mimo wszystko patrzących na mnie z wyrzutem i pretensjami.

Nie wiem, czy ta kobieta była chora, czy może była to prawie idealnie zaplanowana akcja porwania dziecka na handel.

#9DFtL

Nie powiem tego głośno. Raz to zrobiłam i praktycznie mnie za to zlinczowali, bo jak to tak?! Łolaboga!

Nie lubię, nie szanuję i nie współczuję ludziom, którzy narobili sobie kupę dzieci, a nie mają pieniędzy ani możliwości, żeby je wychować! Właściwie to nawet nimi gardzę. Rozmnażają się jak króliki, nie potrafią się zabezpieczyć przed ciążą, bo są na to albo za głupi, albo mają to gdzieś. Rodzą potem te dzieci, które są najczęściej tak samo głupie i ograniczone jak rodzice. Czasem zdarzają się jakieś wyjątki ale to rzadkość, bo jak to mówiła moja babcia - nie urodzi sowa sokoła. Potem żyje toto w skrajnym ubóstwie i oczekuje, że ktoś się zlituje i pomoże, coś da, bo to dla dzieci, to przecież trzeba pomóc. No i ludzie najczęściej dają, a to i tak nikomu nie pomaga. Rodzice wszystko przechlają albo nakupują pierdół na jeden raz. Nie wspomnę już nawet o tych matkach co latają na paznokcie co dwa tygodnie, a dzieciak jak siedział w syfie, tak siedzi. I tak rośnie kolejne pokolenie nierobów i pasożytów, bo jak nie mają odpowiednich wzorców, to co ma z nich wyrosnąć? Ci znowu narobią dzieciarów i jakoś to się będzie kręcić.

Dlatego nie jestem za tym, żeby takim ludziom pomagać. Brzmi to okropnie, ale tak uważam. Jakby zobaczyli, że za darmo nic nie ma i nikt im nic nie da, to może by się wreszcie opamiętali, wzięli do roboty i przestali taśmowo produkować latorośle.

#O2alh

Jakiś czas temu czytałam wyznanie #ZF4m2 o 18-latce, która przez matkę nie nauczyła się podstawowych zasad higieny i zamarłam! Czułam jakbym czytała o sobie: tyle samo lat, ta sama sytuacja.

Mieszkam na wsi, moi rodzice wyznają zasadę o kąpaniu się raz w tygodniu, w sobotę - to samo z myciem włosów. Do tego chodzenie po domu w tych samych przepoconych skarpetkach, znoszonych majtkach bez zmieniana ich nieraz kilka dni. Obcinanie paznokci, mycie uszu albo nawet zębów bardzo rzadko. Sama, ponieważ nie zostałam nauczona dobrych nawyków, nie wiedziałam, że to złe. Gdy chodziłam do podstawówki, nie zwracałam uwagi na tłuste włosy i tym podobne, a nikt z grzeczności mi ich nie wytykał. Dopiero gdy dorastałam zaczęłam zwracać uwagę na wygląd, patrzeć na inne dziewczyny. W głowie zapaliła mi się czerwona lampka. Do tego natrafiłam w internecie na kilka opinii "jak można kąpać się raz w tygodniu", "ja kąpię się raz dziennie".

Zrozumiałam, że to wszystko nie jest normalne, chciałam już dłużej nie odstawać od innych. Chciałam żyć normalnie i dbać o siebie jak normalna dziewczyna w moim wieku. Krok po kroku, ucząc się wszystkiego sama, metodą prób i błędów. Nie mogłam w końcu spytać się o sprawy higieny żadnej z koleżanek, bo były one dla nich oczywiste. Rodzice dalej tłumaczyli mi, że nie ma nic złego w ich przyzwyczajeniach (ale o tym później). Próbowałam szukać odpowiedzi w internecie, ale tam trafiałam głównie na prześmiewcze, ironiczne komentarze.

Zaczęłam kąpać się najpierw dwa razy w tygodniu, a z czasem może i nie codziennie, ale co dwa dni. Włosy tak samo. Zęby dwa, trzy razy dziennie. Uszy codziennie. Stosuję różne kremy, zawsze po myciu antyperspirant. Regularnie obcinam paznokcie. Czuję się z sobą coraz lepiej, ale nadal mam problemy z wiedzą na temat tego, co jest dobre, a co nie. Codziennie myję w zlewie nogi, pachy i okolice intymne, ale ostatnio przeczytałam, że podobno jest to niehigieniczne i że bakterie z nóg zostają w zlewie. Nie wiem co robić, nie mam się kogo poradzić.

Moi rodzice wiecznie mnie krytykują, mówiąc, że jeśli nie czuć ode mnie potem i brudem, to nie trzeba się myć. Według nich tylko marnuję wodę i czas.
Mama przez całe życie wpajała mi, że tylko prostytutki się golą. Mimo jej zakazu, zaczęłam golić pachy i nogi, choć bardzo ją to denerwuje. Chciałabym to samo zrobić z rękami i okolicami intymnymi, ale przez nią zaczęłam się tego bać. Od zawsze powtarzała mi, że na rękach wyrosną mi grube włosy, z którymi będę się męczyć do końca życia, a na kroczu się zatnę i zostanę kaleką. Wiem, że przesadza, ale to zostało już głęboko zakorzenione u mnie w głowie.
Mówią, że to paranoja i na pewno chcę się w ten sposób przypodobać znajomym, ale ja po prostu zaczęłam się sama sobą brzydzić. Chcę jedynie zmienić swoje złe nawyki, tylko oni tego nie rozumieją

#0uzLt

W moim byłym gimnazjum uczył nauczyciel, którego nie cierpiał chyba każdy uczeń, w tym ja, ja go wręcz nienawidziłem, był jednym wielkim chodzącym chamem, bucem i co tylko przyjdzie wam do głowy. Co ważne dla historii, jeździł starym maluchem, który parkował zaraz obok szkoły.

Pewnego dni tak przegiął swoim zachowaniem w stosunku do naszej klasy, w szczególności do mnie, że postanowiłem się zemścić, a że wtedy rozumem nie grzeszyłem, to wybrałem chyba najgorszą możliwą opcję... Wlazłem mu do auta (co wcale trudne nie było) i nasrałem na przednie siedzenie.

Co się działo potem w szkole chyba nie muszę opisywać, wściekł się niemiłosiernie, razem z dyrektorem próbowali znaleźć winnego, ale z racji, że to były czasy, w których kamera w szkole była rzadkością, upiekło mi się.

#BYDqF

Jako dzieciak zadawałam się z lokalną patologią. Kradliśmy lizaki ze sklepów, rzucaliśmy kamieniami w bogate dzieci w ładnych ubrankach i łamaliśmy wycieraczki w samochodach.

Potem moi koledzy wracali do swoich pato-domów i rodziców alkoholików, a ja do całkiem normalnej mamy i uczyłam się na sprawdzian z przyrody. Mama nic nie podejrzewała, bo zasuwała na dwa etaty, próbując jakoś związać koniec z końcem. Ja za to chodziłam też do innej podstawówki niż ekipa z bloków, a tam nikt nie znał mojej alternatywnej tożsamości podwórkowego mafiozo.

Z czasem wyszłam jakoś na ludzi i dopiero wtedy dotarło do mnie, że to jednak nie było całkiem normalne dzieciństwo.

#BnwM6

Metoda na wnuczka.

Jakimś sposobem, podczas jednej ze studenckich domówek, znalazłem się w grupie osób, które żerują na osobach starszych. Towarzystwo było już mocno rozchwiane przez alkohol, co sprawiło, że niezbyt kryli się z opowieściami na temat tego, jak to im się udaje wyłudzić pieniądze od staruszków. Postanowiłem się im przysłuchiwać udając pijanego i nagrałem ich rozmowy, aby później mieć dowody.

Byłem trzeźwy (kierowca) i od razu po zawiezieniu swojego chłopaka i kilku znajomych, pojechałem na policję zgłosić tych typków. Miałem ich imiona i nazwiska od mojego dobrego przyjaciela, sam jednak nie wiedział do czego mi są potrzebne. Jakiś czas później ta sama grupka miała już postawiony zarzut oszustwa i wyłudzania. Ja, tak jak prosiłem funkcjonariuszy, pozostałem anonimowy.

Możecie uważać, że jestem zwykłym kapusiem, ale mam to gdzieś. Mój ojciec został tak oszukany, a straty wynosiły 5000 zł. Ostrzegajcie swoich rodziców i dziadków, najlepiej wszystkich, których chcecie uchronić przed stratą niemałej sumy.
Dodaj anonimowe wyznanie