#mPMyU

W ostatnie pół roku zgubiłam kilka nadprogramowych kilogramów i trochę lepiej wyglądam. Dla wielu znajomych zmiana ta była bardziej zauważalna niż mi się zdawało. Każdy pyta o dietę cud albo zestaw ćwiczeń. A prawda jest taka, że od tych sześciu miesięcy nasiliły mi się ataki nerwicy lękowej, które są niesamowicie wyczerpujące. Nikomu się nie przyznam, a tymczasem zabieram się do walki z samą sobą.

#Pd9uB

Ta historia męczyła mnie przez wiele lat.

Działo się to 25 lat temu, kiedy byłem w szkole podstawowej. Byłem dzieckiem z dość biednej rodziny. Patologicznej to za dużo powiedziane, ale faktem jest, że rodzice często średnio sobie radzili i nie umieli prosić o pomoc. Stałem się ofiarą chłopaka ze starszej klasy. On był synem "państwa doktorostwa". Na początku mnie wyzywał, później szarpał za ubranie, włosy, uszy. Na przerwie bałem się iść do ubikacji, bo wiedziałem, że mnie tam dopadnie. Najgorzej wspominam, kiedy złapał mnie za klejnoty i mi je wykręcił. Rodzice nie chcieli mi pomóc, bo się lekarze obrażą i w razie choroby nie będą chcieli nas leczyć.

Kiedyś mieliśmy lekcję wychowawczą na temat znęcania się. Nauczycielka powiedziała, że jeśli mamy taki problem, możemy śmiało do niej z tym przyjść. Pomyślałem i poszedłem. Wszystko było dobrze, póki nie powiedziałem kto się nade mną znęca. Usłyszałem, że to niemożliwe, syn doktorów by tego nie zrobił, że co ja sobie wymyślam, chcę zwrócić na siebie uwagę, że czego on miałby ode mnie chcieć, kiedy on ma wszystko, a ja nic, i nie pozwolą mi oczerniać takiego dobrego chłopca. Zrezygnowałem i znosiłem to jeszcze 2 lata. Obiecałem sobie, że nigdy nie pozwolę nikomu sobą pomiatać.

Dzisiaj jestem gdzie jestem, nawet zadowolony ze swojego życia, a jak się niedawno dowiedziałem mój prześladowca najpierw zgwałcił dziewczynę na studiach (oczywiście rodzice go wybronili), a później zabił samochodem po pijanemu małe dziecko. Po ogłoszeniu wyroku skazującego popełnił samobójstwo.

Może gdyby te 25 lat temu ktoś się za niego wziął, byłbym jego jedyną ofiarą. Niestety status społeczny z miejsca robił z niego dobrego chłopca.

#NQSxO

Jestem przykładem na to, że można się urodzić nie tym rodzicom, którym się powinno.

Moja mama była raczej powściągliwa w relacjach ze mną, biologiczny ojciec ulotnił się kiedy miałam 6 lat, następny raz widziałam go jako dorosła osoba, kiedy pozwał mnie o alimenty. Ale jest w moim życiu ktoś najważniejszy na świecie, jest to mój ojczym, a raczej najwspanialszy tata na świecie.

Kiedy byłam mała dbał o mnie, pomagał mi i czułam, że mnie kocha jak własne dziecko. Nawet o pierwszej miesiączce powiedziałam tacie, a nie mamie. Mamie to pasowało, bo nie musiała mi poświęcać zbyt wiele uwagi. Kiedy byłam nastolatką, tata był moim autorytetem i przyjacielem. Zawsze kiedy przyszło mi do głowy zrobić coś głupiego, powstrzymywała mnie przed tym myśl, że go tym zranię albo zawiodę. Mamy podobne poczucie humoru, lubimy podobne formy spędzania czasu. To co my lubiliśmy, dla mamy było głupie albo bez sensu.

Nie wiem, czy mamie to przeszkadzało, czy była zazdrosna, czy jej odbiło, ale w moje 17. urodziny powiedziała tacie, że ma się wynosić, bo ona wie, że dawno ze sobą sypiamy i nie da się upokarzać we własnym domu i zaradzi temu, zanim ktoś się dowie. Zamurowało nas oboje. Mama często miała fochy i była trudna, a tata zawsze to znosił i kochał ją na tyle, na ile mu pozwoliła. Nic nie pomogło, wyrzuciła go z domu.

Następny rok był straszny, ciągle mnie wyzywała od małych dziwek, oskarżała o rozbicie jej małżeństwa. Spotykałam się z tatą i widziałam, że cierpi. Po jakimś czasie przestał próbować skontaktować się z mamą, bo zawiadomiła policję, że tata ją prześladuje. Na 18. urodziny nic od mamy nie dostałam, nawet życzeń mi nie złożyła. Ja za to zrobiłam sobie największy prezent, spakowałam swoje rzeczy i przeprowadziłam się do taty.

Mieszkaliśmy razem do czasu, kiedy wyszłam za mąż. Mężczyźni mojego życia bardzo się lubią i chyba faktycznie wybrałam sobie męża na wzór i podobieństwo taty. Mama przewija się w naszym życiu, ale relacja jest bardziej wymuszona niż szczera. Nie rozumiem postępowania moich biologicznych rodziców i dlatego uważam, że to nie oni powinni być moimi rodzicami.

#tv35K

Nie lubię swojej matki. Nie biła mnie ani nic w tym stylu. To po prostu nie jest osoba, z którą się dogaduję, z którą chcę podtrzymywać znajomość. Mimo to sporadycznie się z nią spotykam i mam ku temu tylko jeden powód.

Pamiętam, jak prowadziła mnie do przedszkola i mi tłumaczyła, że jeśli nie będę się nią na starość zajmować, to pozwie mnie o alimenty. To jedno z moich najwcześniejszych wspomnień, które podtrzymywała we mnie poprzez powtarzanie mi tego przy każdej okazji aż do matury.

Teraz utrzymuję z nią kontakt ze strachu.

#31uTz

Jestem nauczycielem matematyki w liceum.
Mój tydzień wygląda tak, że poza tymi 18. lekcjami pracuję jeszcze 7h.
Jedna godzina kółka dla chętnych.
Dwie godziny kółka dla słabszych i poprawy.
W cztery godzinki sprawdzam sprawdziany, kartkówki itp. oraz wypełniam biurokrację.

Jestem zaangażowanym nauczycielem. Czasem gdy uczniowie mnie proszą, to organizuję dodatkowe zajęcia, ale zazwyczaj zupełnie wystarczają trzy godziny. Rozmawiam z moimi uczniami na przerwach i wycieczkach, czasem zostaję po szkole, gdy ktoś potrzebuje rozwiązać ze mną problem albo porozmawiać. Nie widzę co miałbym jeszcze robić, żeby ten etat wypełnić. Mam jeszcze 15 godzin etatu i udzielam wtedy korepetycji, żeby sobie dorobić. Co prawda nie układam sprawdzianów ani kartkówek, bo zrobiłem to kilka lat temu i daję te same (mam cykl, jeden sprawdzian pojawia się co 2 lata, żeby nie mogli przekazywać sobie odpowiedzi). Wycieczki planuje i organizuje moja klasa na wychowawczej.

Strajkuję, bo gdybym nie strajkował to inni nauczyciele by mnie zabili. Każdy z nich narzeka, jak to siedzi po godzinach. Co oni wtedy robią? Gazetkę? Nikt w mojej szkole nie ma tyle godzin kółka co ja. Na więcej i tak by nikt nie przychodził. Biurokracji jest dużo, owszem, ale da się to jakoś sprawnie wypełnić.

Moja lekcja wygląda tak, że najpierw im tłumaczę, potem robimy zadania, ewentualnie tłumaczę zadania. Moja klasa jest grzeczna, znam moich uczniów.
I uważam, że podwyżki się należą, ale godzin lekcyjnych powinno być więcej, bo te zapracowane nauczycielki to zazwyczaj babki, które nie potrafią się zorganizować i mają małą wydajność.

#Y54hd

Najlepszy przyjaciel mojego byłego nazywał się Borys. Zawsze się z Borysem lubiliśmy, często spędzaliśmy czas we trójkę. Pewnego dnia, gdy przyszłam do mojego eks, zdziwiłam się dlaczego nie ma Borysa, bo powinien też tam być. Chłopak stwierdził, że miał go dość, bo ma wrażenie, że Borys mnie mu odbija. Gdy dowiedziałam się co zrobił, to z nim zerwałam i od tego czasu jestem z Borysem.

Nazwiecie mnie szmatą? Nic dziwnego, bo jeszcze nie wiecie, że Borys to wyjątkowo uroczy mix owczarka. A za to, że mnie polubił, a i ja uwielbiałam go, został przywiązany do bramy pobliskiego schroniska (z którego notabene został adoptowany niecały rok wcześniej, jako kilkumiesięczny podrostek). Tak, mój były porzucił swojego psa tylko dlatego, że jego dziewczyna go lubiła, a raczej dalej go lubię, bo gdy to piszę, leży zwinięty w kłębek koło mnie.

Adopcja tego futrzaka to była najlepsza decyzja w moim życiu, dziś mija od niej już 5 lat. Teraz jestem w nowym związku, za niedługo będzie nasz ślub. Uwielbiamy zarówno wspólne wycieczki, jak i wylegiwanie się na kanapie. Na naszym ślubie też nie zabraknie Boryska, dlaczego? Bo po prostu jest członkiem naszej rodziny. A mój były? Średnio obchodzi mnie co u niego teraz słychać, ale mam nadzieję, że kiedyś ktoś go potraktuje tak samo jak on potraktował swojego przyjaciela.


PS Imię psiaka nie zostało zmienione na potrzeby wyznania. Co jak ktoś ze znajomych mojego eks odgadnie, że o niego chodzi i co tak naprawdę zrobił z psem? Cóż, też mnie to nic nie obchodzi :D

#lbkU1

Moi rodzice myślą, że ja nie wiem, że jestem adoptowana. Podejrzewałam coś od pewnego czasu, ale nigdy nie poruszałam tematu w domu. Kiedy skończyłam 18 lat, dowiedziałam się z aktu urodzenia prawdziwego nazwiska mojej matki. Była nią siostra taty, która dawno temu się zaćpała i zapiła. Mam super rodziców i jestem im bardzo wdzięczna za całe moje życie. Nigdy im nie powiem, że wiem. Wprawdzie ta wiedza sprawia, że kocham ich jeszcze bardziej, ale boję się, że prawda mogłaby coś między nami zmienić.

#dTx2C

Gdy miałam jakieś 5 lat, pojechałam z tatą do miasta. Kupił mi lody czekoladowe, a ja jak to dziecko, upaprałam nimi całą twarz. Gdy tata to zauważył, nie wiedział i nie miał czym wytrzeć mojego ryjka. Bardziej chodziło o to, jak zareagowałaby mama (prawdopodobnie nakrzyczałaby, że tata mnie nie pilnował). Co zrobił tata? Spsikał moją twarz płynem do szyb i wytarł gąbką do ścierania szyb.

Wyobraźcie sobie miny przechodniów, gdy mężczyzna trzyma przy twarzy dziecka płyn do spryskiwaczy i na nią psiuka, a następnie wyciera gąbką.

Niestety mama przyjechała do miasta z moją siostrą i akurat stanęła na tym parkingu co my. Przy sklepie.
I widziała całe zajście :D
Dodaj anonimowe wyznanie